බ්‍රැඩ්බි තරඟ මතක

කාලෙකට පස්සෙ ගිය සතියෙ ලියවුනු “මගේ සටහන” ට ලැබුණු ප්‍රතිචාර නිසා මේ සතියෙත් ආයෙමත් ලියන්න ඕනෙ කියල හිතුනා. කම්මැලි කමේ කැරකි කැරකි ඉඳලා ඉස්සර වගේම සුපුරුදු ඉරිදා හැන්දෑවේ තමයි “මගේ සටහන ලියන්න පටන් ගත්තෙ. වැහිබර හැන්දෑවේ සීතල ගතියත් එක්ක ආපු කම්මැලි කම පැත්තකට තියල එහෙමනම් හතලිස් තුන්වන “මගේ සටහන” මෙතැන් සිට ආරම්භ කරනවා.

ගිය සතියෙ සටහන ලියවුනේ මගේ සිරීපාදේ චාරිකා මතක සටහන් ගැන. මේ සතියෙත් ඒ ගැනම සටහනක් ලියන්න තමයි මුලින්ම හිතාගෙන හිටියෙ. නමුත් ඊයේ හවස් ජාමේ ගිහිල්ලා ආපු ගමනක් නිසා ඒ අදහස වෙනස් වුනා. කොහොමටත් ඔය මම ගිය එක එක ගමන් වල විස්තර “මගේ සටහන” ට ලියන්න ඕනේ කියන පිස්සුව තදවුනේ මට අර “සුනේත්‍රා සින්ඩ්‍රෝම” හැදුනට පස්සෙ :). ඔය සුනේත්‍රා සින්ඩ්‍රෝමය මට හැදුනෙ අපේ සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක මහත්මියගෙ “මතක පොත” කියෙව්වට පස්සෙ. ඔය පොත් කීපයටය මගෙ තිබුණු ආසාව තදවෙච්ච හින්දා මම ඒකට “සුනේත්‍රා සින්ඩ්‍රෝමය” කියලම නම තියා ගත්තා.

ඉතින් “සුනේත්‍රා සින්ඩ්‍රෝමය” පැත්තකට තියල මේ සතියෙ සටහනට බහින්න ඕන. මේ සතියෙ සටහන ලියන්න හිතුනෙ මගේ බ්‍රැඩ්බි මතකයන් ගැන. බ්‍රැඩ්බි කියන නම ඇහුවම නොදන්න කෙනෙක් නම් එක පාරටම හොල්මන් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. බ්‍රැඩ්බි කියන්නෙ ඇත්තටම පුද්ගලයෙක් ගෙ නමක්. ඊ.එල්.බ්‍රැඩ්බි මහත්මයා කොළඹ රාජකීය විදුහලේ විදුහල්පති ධුරය දැරූ කෙනෙක්. කොළඹ රාජකීය විදුහල සහ මහනුවර ත්‍රිත්ව විද්‍යාලය අතර වාර්ෂික රග්බි තරඟයක් පැවැත්වෙනවා. මේක පැවැත්වෙන්නෙ බ්‍රැඩ්බි කුසලානය වෙනුවෙන්. මේක බොහොම ප්‍රසිද්ධ රගර් තරඟයක්. සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවේ පාසල් රගර් ක්‍රීඩාවේ ඉහලම තැන තියෙන තරඟය විදිහට සැලකෙන්නෙ මේ තරඟය තමයි.

කොහොමටත් අපේ පාසල් කණ්ඩායම අන්තර් පාසල් රගර් තරඟ වල මොන තරම් හොඳට සෙල්ලම් කලත් බ්‍රැඩ්බි තරඟය පරදිනවා දකින්න කිසිම කෙනෙක් කැමති නැහැ. මේ තරඟය තමයි කණ්ඩායම් දෙකේම ක්‍රීඩකයන්ට තියෙන වැදගත්ම තරඟය. ඉතින් ඊයෙ දවසෙ මම කලේ නුවර ගිහිල්ලා මේ තරඟය බලපු එක තමයි. ඒක හරි අපූරු ආස්වාදනීය අත් දැකීමක්. ඒත්දැකීම විඳින්න ලැබෙන අවස්තවක් මම කොහොමටත් මග අරින්නෙ නම් නෑ.

මේ බ්‍රැඩ්බි තරඟයෙ තියෙන හරි අපූරු තරඟය තමයි කොළඹ එක තරඟයකුත් , මහනුවර දී අනෙත් තරඟයත් පවත්වන එක. ජයග්‍රාහකයා තීරණය කරන්නෙ තරඟ දෙකේදිම ලකුණු එකතුව වැඩි කණ්ඩායම. ඒක නිසා මේක බොහොම තරඟකාරී දෙයක්. මේ තරඟයෙ තියෙන පීඩනය නිසාම ඒක දිනන එකත් ලේසි පාසු වැඩක් නෙවෙයි.කොහොමහරි ඉතින් ඊයේ පත්තවපු බ්‍රැඩ්බි කුසලාන පලවෙනි තරගෙදි ත්‍රිත්ව කණ්ඩායම ලකුණු 22-12 විදිහට පරද්දන්න අපේ කණ්ඩායමට පුලුවන් වුනා.

ඒ තරඟය ගැන ලියන එක ක්‍රීඩා විස්තර විචාරයක් වෙන හින්දා වැඩිය ලියන්නනෙ නෑ. ඒ වුනාට මේ බ්‍රැඩිබි තරඟයේ තියෙන අපූරු බව ගැන තමයි “මගේ සටහන” ට එකතු කරන්න අවශ්‍ය වුනේ. ඔය රගර් සෙල්ලම ගැන මට කිසිම අදහසක් තිබ්බෙ නෑ මුල දවස් වල. මොකද අපි පහ වසරට වෙනකම් හිටපු ඉස්කෝලෙ තිබුනු ක්‍රීඩා පහසුකම් වල තත්වය ගැන මම මීට කලින් “මගේ සටහන” වලදි කියල තියෙන නිසා.

ඉතින් මුලින්ම රගර් සෙල්ලම් කරනවා බලන්න හම්බ වුනේ රාජකීය විද්‍යාලෙට ආවට පස්සෙ තමයි. මුල දවස් වල නම් මට මේ අලුත් සෙල්ලම ගැන ඒ තරම් ආසාවක් ඇතිවුනේ නෑ. ඒ කොහොම වුනත් ටික දවසක් යනකොට මගෙ කුතුහුලය ටිකින් ටික වැඩි වුනා මේ සෙල්ලම ගැන දැන ගන්න. එතකොට තමයි මම රගර් සෙල්ලමේ තියෙන නීති රීති එහෙම මොනවද කියල දැනගත්තෙ. අනිත් එක නවයෙ දහය පන්ති වලට එනකොට අපේ පන්ති වල හිටපු සමහර ළමයි පාසල් කණ්ඩායම වෙනුවෙන් රගර් සෙල්ලම් කරන්න පටන් ගත්තා. ඒකට වැඩි හරියක් යොමුවුනේ ටිකක් ඇඟපත තියෙන ළමයි .මං වගේ ඇටිකිච්චො හීනෙන් වත් රගර් සෙල්ලං කරන්න නං හිතුනෙ නෑ. මොකද අපි සෙල්ලං කරානං තරඟ ඉවර වෙල් අපේ කෑලි ටික තමයි එකතු කර ගන්න වෙන්නෙ නිසා. 🙂

මේ සෙල්ලම ගොඩක් ඇගේ හැප්පිලා කරන එකක් වුනත් බොහොම ඉක්මනට මගෙ ආසාවක් ඇතිවුනා රගර් තරඟ බලන්න. කොහොමටත් රගර් කණ්ඩායම් ක්‍රීඩාවක් වුන නිසා මගෙ ආසාව තවත් වැඩි වුනා. මොකද තනි තනි ක්‍රීඩකයො සෙල්ලම් කරන ක්‍රීඩාවලට මගෙ ඒ තරම් කැමැත්තක් නැති නිසා. ඔය කාලේ ඉතින් අපේ පන්ති වල හිටපු රගර් ක්‍රීඩකයො නම් හරි ඉහළින් තමයි හිටියෙ. සමහර අය හිතාගෙන හිටියෙ ඒ අය නවසීලන්ත ජාතික කණ්ඩායමේ සෙල්ලං කරනවා වගේ. අප්පේ බලන්න එපැයි උන්දලගෙ තිබ්බ ආඩම්බර වෙලාවකට. ඒක නිසාම සමහර වෙලාවට රගර් ගහන උන්දල අපිට වැඩිය ඇල්ලුවෙත් නැති ගානයි.

ඉතින් ඔයින් මෙයින් මගෙ රගර් ක්‍රීඩාව ගැන තියෙන උනන්දුව එනාන එන්නම වැඩි වෙන්න ගත්තා. ඒක නිසාම සමහර වෙලාවට අපේ කාණ්ඩෙය මිත්‍රයො ආවෙ නැතත් තනියම හරි ගිහිල්ලා රගර් තරඟ නරඹලා තියෙනවා. ඉතින් ඔක්කොම කතන්දර අස්සෙ බ්‍රැඩ්බි තරඟය ගැන වැඩි විස්තර කියන්න අමතක වුනානෙ. සාමාන්‍යයෙන් අපේ ඉස්කෝලෙ බිග් මැච් එකට අමතරව තියෙන වැදගත්ම ක්‍රිඩා ඉසව්ව තමයි බ්‍රැඩ්බි තරඟය. ඔය තරඟය ගැන හැම දෙනාම කතා කරන්නෙ හරිම උනන්දුවෙන්. කොහොමටත් පාසල් කාලෙදි ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන්ට වඩා රගර් ක්‍රීඩකයො බොහොම ජනප්‍රියයි. පත්තර වල වුනත් රගර් තරඟ ආවරණය කරන එක බොහොම උනන්දුවෙන් කරනවා. තරඟ බලන්න එන පිරිසත් බොහොම වැඩියි.

ඔය රගර් ක්‍රීඩාවට උනන්දු වුනු මුල් කාලෙ තමයි බ්‍රැඩ්බි තරඟය ගැන දැන ගත්තෙ. ඒ දවස් වල ඉහළ පන්ති බල ළමයිනුයි අපේ පන්ති වල හිටපු සමහර ළමයිනුයි ඒ කාලෙදි බොහොම ඒ ගැන උනන්දු වුනත් මම එච්චරම ඒ ගැන හොයල බැලුවෙ නෑ. මොකද ඒක ඒ තරම් ආස්වාදනීය දෙයක් කියල මම හිතුවෙ නැති නිසා. නමුත් පස්සෙ කාලෙක තමයි මම මේ ගැන හරියටම ඇන ගත්තෙ.

ඔය බ්‍රැඩ්බි තරඟයෙ තියෙන අපූරු ගතිය තරඟ දෙකක් තියෙන එක කියල මම කිව්වනෙ. සාමාන්‍යෙන් දැන්නම් කොළඹ තරඟය රාජකීය ක්‍රීඩා සංකීර්ණයෙදි තමයි තියන්නෙ. මහනුවර තරඟය තියන්නෙ සුප්‍රසිද්ධ බෝගම්බර පිට්ටනියෙ. ඉස්සර නම් සුගතදාස පිට්ටනියෙත් , නුවර නිත්වෙලදිත් ඔය තරඟය තිබිලා තියෙනවා. කොහොම හරි මුල්ම වතාවට මම බ්‍රැඩ්බි තරඟයක් බලන්න ගියෙ මට මතක විදිහට දෙදහස් එකේ අවුරුද්දෙ. එච්චර කාලෙකට ආසාවක් තිබුනට බ්‍රැඩ්බි තරඟයට යන්න අවස්තාවක් හම්බ වුනේ නෑ.

කොහොමටත් මේ තරඟයෙ තියෙන වටා පිටාව හරිම අපූරුයි. මොකද පිට්ටනිය පිරිලා ඉතිරිලා යන තරමට සෙනග එනවා තරඟය බලන්න. කොහොමටත් නුවර තරඟය බලන්න යන එක විනෝද චාරිකාවක් යනවා වගේ. කණ්ඩායම් එකතු වෙල් උදේ නුවර ගිහිල්ලා කාලා බීලා විනෝද වෙලා හවස තරඟය බලන්න යන එක තමයි අපේ කට්ටිය කටන්නෙ. සමහර වෙලාවට උදේ හොදට සප්පායම් වුනාම හවස තරගෙදි එක බෝලයක් වෙනුවට බෝල තුන හතරක් මැවිලා පේනවා. 🙂

මේ තරඟයට එන ගොඩක් අය එන්නෙ තම තමන්ගෙ ඉස්කෝල වල ටී ෂර්ට් ඇඳගෙන ඒ ඒ අවුරුද්දෙ කණ්ඩායම් විදිහට. ඊට අමතරව ප්‍රසිද්ධ පපරෙ බෑන්ඩ් එහෙමත් සෙල්ලම් කරනවා. මේ තරඟය පුරුවටම අපි ඉතින් කරන්නෙ ගිරිය කඩාගෙන අපේ ඉස්කෝලෙ දිරිමත් කරන්න කෑ ගහන එක තමයි. ඉහෙම කරනකොට ඇතිවෙන හැඟීම නම් විස්තර කරන්න හරි අමාරුයි. කොහොම හරි 2001 අවුරුද්දෙ මම බලපු තරඟය පැවැත්වුනේ කොළඹ දි. ඒ අවුරුද්දෙ තිසල් ජයවර්ධනගෙ නායකත්වයෙන් තරඟ වැදුනු ත්‍රිත්ව කණ්ඩායම ලකූණූ 12-0 සහ 16-0 විදිහට පරද්දපු අපේ කණ්ඩායම ජයග්‍රහණය කලා. ඒ තරඟයෙදි අපේ කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරුවේ දක්ෂ ක්‍රීඩකයෙක් වුනු හරීන් කලුආරච්චි. ඊට අමතර ඒ කණ්ඩායමේ සුල්කි හමීඩ්, ෂමිල් මොහොමඩ්, දුෂාන්ත ලෙව්කෙ, රජිත් ජයසුන්දර වගේ ජාතික මට්ටමට ගිය දක්ෂ ක්‍රීඩකයන් ගෙන් පිරී තිබුණා.

ඉතින් ඒ මුල්ම තරඟයෙන් පස්සෙ මගෙ බ්‍රැඩ්බි තරඟය ගැන තියෙන ආසාව තවත් වැඩි වුනා. ඊට පස්සෙ අවුරුද්දෙ තමයි මම මුල්ම වතාවට නුවර බ්‍රැඩ්බි තරඟය බලනාන ගියෙ. ඒ නුවර ගමන් ඔක්කොම හරිම සුන්දර අත් දැකීම්. අනිත් කාරණාව ඔය බ්‍රැඩ්බි තරඟයට ගියාම පරණ යාලු මිත්‍රයො ගොඩ දෙනෙක් මුණ ගැහෙනවා. සමහර අයව දකින්නෙ ඉස්කෝලෙන් එළියට ආවට පස්සෙ පලවෙනි වතාවට. ඒක නිසා බ්‍රැඩ්බි තරඟය රගර් තරඟයකට අමතරව යාලු මිත්‍රකම් අලුත් කරන තැනක්.

තවත් ගොඩක් දේවල් බ්‍රැඩ්බි තරඟය වගේම මම බලන්න ගිය අමතක නොවන රගර් තරඟ ගැනත් ලියන්න තියෙනවා. එහෙම නම් ඉතින් මේ සතියෙ “මගේ සටහන” නිමා කරනවා. නැවත හමුවන තෙක් ආයුබෝවන්.

Advertisements

අපි නොදන්න චෙස්

“මගේ සටහන” මේ ලියන්න සූදානම් වෙන්නෙ තිස් නම වන සටහන. ගිය සතියෙත් සටහන ලියන් හම්බ වුනේ නෑ. තාමත් එක දිගට ලියන්න හම්බ වුනේ නෑ වෙනද වගෙ. බ්ලොග් ලියවිල්ල පටන් අරගෙන අවුරුද්දකට වැඩි කාලයක් ගතවුන එකත් මතක් වුනා මේ අස්සෙ. ඒක ගැන නම් වෙනම සටහනක් ලියන්න වෙනවා. ඒක මැරතන් එක දවසෙම ලියන්න කියල තමයි හිතාගෙන ඉන්නෙ. ඒ අතරෙ ජීවිතෙ වෙනස්කම් පවා සිද්ධ වුනා.  🙂 ඒක නිසා ටිකක් කාර්ය බහුලයි. එහෙම නම් ඉතින් මේ සතියෙ “මගේ සටහන” මෙතැන් සිට ආරම්භ කරනවා.

අන්තිම ලිපියෙ මම කිව්වනෙ “තාප්පෙ අයිනෙ” සෙල්ලම කරපු හැටි. ඇත්තටම ඔය ක්‍රීඩාවේ තිබ්බ සමහර නීති ගෘහස්ථ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට ඇතුලත් කරල තියෙනවා. ඔය එක සටහනක් ලියනකොට තවත් ගොඩක් දේවල් මතක් වෙනවා. හැබැයි ගොඩක්  ඒවා මතක් වෙන්නෙ අපිළිවෙලට. සේරම කල්පනාවල් අස්සෙ අපිට තිබ්බ තවත් පිස්සුවක් මතක් වුනා. ඒක තිබුනෙ අපි හතේ අටේ පන්තිවල ඉන්න කොට.  ඒ තමයි චෙස් ඇදීමේ පිස්සුව. චෙස් කියන්නෙ මොළයට ඉතාම හොඳ අභ්‍යාසයක් නම් තමයි. ඒ වුනාට අපි ඒකට ඇබ්බැහි වෙලා හිටියා ඉස්කෝලෙ යන දවස් වල. හැබැයි චෙස් ක්‍රීඩාව ගැන පොඩි පන්තිවල ඉන්නකොට මට උනන්දුවක් තිබුනෙම නෑ. මොකද අපි හිටපු ඉස්කෝලෙ ඔය වගේ ක්‍රීඩා පහසුකම් තිබුනෙ නැති නිසා. ඇත්තටම මම දැන ගෙන හිටියෙ දාම් අදින හැටි විතරයි. ඒක නම් මට මහ කම්මැලි සෙල්ලමක්. කොහොම හරි අලුත් ඉස්කෝලෙට ආවට පස්සෙ තමයි මම චෙස් අදින ලෑල්ලක් ඉස්සෙල්ලම දැක්කෙ.

කොහොමහරි ඉතින් චෙස් ලෑල්ලක් දැක්කෙත් ඔය ඉස්කෝලෙදි නිසා මට මෙලෝ හසරක තේරුමක් තිබුනෙ නෑ මොකද්දද මේ සෙල්ලම කියන එක ගැන. ඒක නිසා මම මුලින්ම කලේ සෙල්ලම කරන හැටි ගැන බලා ඉන්න එක. මුලදි නම් මට මේ සෙල්ලම හරි විකාර වුනා. මොකද ඉත්තන්ගෙ හැඩය හරි වෙනස්. එක එක ඉත්තො අදින හැටිත් වෙනස්. ඒක නිසාම මට මොකද්දො අපූරු ගතියකුත් දැනුනා.ඔහොම ඉතින් බලාගෙන ඉන්න කොට මටත් ඔය සෙල්ලම කරන්න ආසාවක් ඇතිවුනා. ඊට පස්සෙ තමයි සෙල්ලමේ නීති රීති අහගෙන චෙස් ගැහිල්ල පටන්න ගත්තෙ. ඒ කාලෙ වෙනකොට අපේ පන්ති වල චෙස් ක්‍රීඩාවෙ කප්පිත්තො තමයි හිටියෙ. ඒක නිසා මටත් සිද්ධ වුනේ ඔය කප්පිත්තො එක්ක තමයි මුලින්ම සෙල්ලම් කරන්න. ඉතින් මුල දවස් වල මට දිගටම අත් වුනේ පරාජය තමයි. කොයි තරම් පැරදුනාද කියනවනම් එක ළමයෙක් එක්ක මම එක දිගට තරඟ තිස් පහක් පැරදුනා. තිස් හයවන තරඟය තමයි මුල් වතාවට ජයග්‍රහණය කලේ. ඒකෙන්ම හිතා ගන්න පුලුවන්නෙ මගෙ දක්ෂතාවය. මාව පරද්දපු ළමයා දැන් දොස්තර කෙනෙක් වෙන්න ඉගෙන ගන්නවා. මිනිහට සමහර විට මතක නැතුව ඇති ඔය සිද්ධිය.

සාමාන්‍යයෙන් බෝල ගහන්නෙ විවේක කාලයෙ දි වුනත් චෙස් ඇදිල්ල කරන්නෙ පන්තිය වෙලාවෙදි තමයි. ඒකට හේතුව ඒක පිස්සුවක් තරමට අපි ඇබ්බැහි වෙලා හිටපු එක. මේ සෙල්ලමට ඕන චෙස් ලෑලි අරගෙන එන්නෙ ළමයි තමයි. සමහර ළමයි ගාව තම තමුන්ට අයිති චෙස් ලෑලි තිබුනැ. මේවා අර කාන්දම් පිටිපස්සෙ තියෙන ඉත්තො සහිත ලෑලි. ඒක නිසා ඉත්තො ලිස්සල අහකට වැටෙන්නෙ නෑ. ඉතින් මේ චෙස් ලෑල්ල ඉස්කෝලෙට අරගෙන එන එක ළමයි නොවරදීම කරන දෙයක්. සමහර වෙලාවට පොතක් පතක් ගෙදර දාලා ආවත් චෙස් ලෑල්ල අරගෙන එන එක නම් කට්ටිය අමතක කරන්නෙ නෑ. ඉතින් මොකක් හරි ඉස්පාසුවක් ලැබුනු ගමන්ම අපි කරන්නෙ චෙස් ලෑල්ල අරගෙන සෙල්ලම කරන්න පටන් ගන්න එක.

මේක අපි වෙලාවක් අවේලාවක් නැතුව කලාද කියනවනම් පන්තියෙ උගන්නන වෙලාවට පවා අපි හිටියෙ චෙස් අදින සිහියෙන්. ඒක නිසා  ළඟ ඉන්න ළමයා එක්ක චෙස් තරඟයක් සෙල්ලම් කරන්න අපි පසුබට වුනේ නෑ. ගොඩක් වෙලාවට අපිට තිබුනෙ ඩෙස් වල යටින් පොත් පත් තියා ගන්නත් කොටසක් තිබුන නිසා වැඩේ ලේසි වුනා. ඒක නිසා අපි කලේ පාඩම අහගෙන ඉන්න ගමන් චෙස් ඇදපු එක. හැබැයි ඉතින් ඔය වැඩේ උගන්නපු ගුරුතුමාට එහෙම  අහුවුනු අවස්ථාවල් තිබුනා. ඒ වෙලාවට ඉතින් දඬුවම් එහෙම ලැබෙනවා. සමහර වෙලාවට චෙස් ලෑල්ල රාජ සන්තක කරන අවස්ථා තිබුනා. එහෙම වුනොත් යාදිනි කියල කියල වැඩේ බේර ගන්න එක තමයි කරන්නෙ . හැබැයි අපි ළඟ තිබ්බෙ වෙන කාගෙන් හරි චෙස් ලෑල්ලක් නම් ඒකෙ අයිතිකාරයගෙනුත් හොඳට බැණුම් අහගන්න සිද්ධ වෙනව. අර කතාවට කියනවනෙ කිඹුල කන එක ඉවසන්න පුලුවන් කොහිල කටු ඇනෙන එකයි ඉවසන්න බැරි කියල.

ඔය විදිහට චෙස් ඇදල ටික කාලයක් යන කොට මට හෙමිහිට යම් මට්ටමකට එන්න පුලුවන් වුනා. හැබැයි ඒකට සෑහෙන කාලයක් ගතවුනා. මමත් හැබැයි කොච්චර පැරදුනත් උත්සහ කරන එකත් අත ඇරියෙ නෑ. හැබැයි ඉතින් එහෙම කලා කියල අති දක්ෂ මට්ටමේ ක්‍රීඩකයෙක් නම් වුනේ නෑ කවදාවත්. ඒත් මම ගොඩක් විනෝද වුනා සෙල්ලමෙන්.  ඔයින් මෙයින් සෙල්ලමට හිත ඇදිල ගිය නිසා අපේ ඉස්කෝලෙ චෙස් පුහුණුවීම් වලට සහභාගි වෙන්න ආසාවක් ඇති වුනා මට. අන්තිමේ දි අපේ අම්මට කරතර කරල හතේ පන්තියෙ හරි අටේ පන්තියෙ හරි ඉන්නකොට මම චෙස් පුහුණුවීම් වලට ගියා. මට ඇත්තටම මතක නෑ හරියටම කොයි වයසෙද හිටියෙ කියල. කොහොම හරි හවස දෙකහ මාරේ විතර ඉඳන් පැය දෙකක් විතර පුහුණුවිම් කලා. ඒක මටත් ලොකු සතුටක් වුනා ඒ කාලෙ. ඒ පුහුණුවීම් වලට යනකොට අපි සාමාන්‍යයෙන් පාවිච්චි කරපු චෙස් ලෑලි වල නෙවෙයි සෙල්ලම් කලේ. අපිට ලැබුනෙ ලොකු ලී වලින් හදපු ලෑලි සහ ඉත්තො. ඒවයින් සෙල්ලම් කරපු එකත් හරි ආස හිතෙන වැඩක්. ඔහොම ඉතින් ටික දවසක් යනකොට පුහුණුවම් වලට යන එක බග ඇරුණා. ඒකට විශේෂ හේතුවක් තිබුනෙ නම් නෑ.

මුල දවස් වල චෙස් තරඟයක් වාර්තා කරන හැටි එහෙම ඉගෙන ගත්තා. නමුත් ටිකෙන් ටික හවස නවතින වැඩේට කම්මැලි හිතුන නිසා අල්ලල දැම්මා. ඒ දවස් වල හරි ආසාවක් තිබුනා හැබැයි මට ම කියල චෙස් ලෑල්ලක් මිලදී ගන්න. ඒ වුනාට ඉතින් වැඩිය කරදර කරන්න බැරි නිසා මම ඉල්ලන්න ගියෙ නෑ ගෙදරින්. අනික අපි ආව ගිය පාසල් වෑන් එකේ චෙස් ගහන්න ආස ළමයි හිටියෙත් නෑ. ඒ නිසා චෙස් ලෑල්ලක හිමි කාරයෙක් වෙන ආසාව ටිකක් යටපත් වෙලා ගියා. ඔය සෙල්ලම කරද්දි අපිට තරහ යම කාරනා එහෙම තිබුනා. එකක් තමයි බලාගෙන හිටපු ළමයි තමන්ගෙ අදහස් ප්‍රකාශ කරම එක. සමහරු තමන්ගෙ දැනුම ප්‍රදර්ශනය කරන්න ඊළඟට කරන්න ඕනේ දේ කියනවා. එහෙමත් නැත්තම් මොකක් හරි කියල ඔලුව අවුල් කරල දානවා. ඒ වෙලාවට ඉතින් යක්ෂාරූඪ වෙනවා අපිට. සමහර වෙලාවට එහෙම කරන්නෙ චෙස් ලැල්ලෙ අයිති කාරයා නිසා කට පියාගෙන ඉන්න සිද්ධ වෙනව. මොකද වවුලගෙ මගුල් ගෙදර ගියා නම් එල්ලිලා ඉන්න සිද්ධ වෙන නිසා. අනිත් වැඩේ තමයි සමහරු එක්ක තරඟ කරන කොට පැය ගානක් යන එක. ඒකට හේතුව ඒ අය එක ඉත්තෙක් අදින්න කලින් සෑහෙන වෙලාවක් කල්පනා කරන එක. චෙස් සෙල්ලමේ   කාලය මණින යන්තර පාවිච්චි කලත් අපි ලඟ ඒවා තිබුනෙ නැති නිසා අනිත් ලමය අදිනකම් ඉවසගෙන ඉන්න වෙනවා. මේ බලාගෙන ඉන්න එක එපා වුනා සමහර වෙලාවට.

ඔය පිස්සුව ඉතින් අපි නවයෙ පන්තියට එනකම් වගේම තිබුනා. හැබැයි ටික ටික ඒ ආසාවත් නැතිවෙලා යන්න ගත්තා. පස්සෙ කාලවල පරිගණකයත් එක්ක චෙස් සෙල්ලලමේ යෙදුනත් ඒ කාලේ වගේ ආස්වාදයක් දැනුනෙ නෑ. දැන්නම් මතක ඇති කාලෙකින් චෙස් අදින්න ලැබුනෙ නෑ. සෙල්ලමට ආස කෙනෙක් මුණ ගැහෙනවත් බොහොම අඩුයි. අනිත් කාරණාව මේ එදිනෙදා වැඩ කටයුතු වල ඇලිල ගැලිල ඉන්නව මිසක් අමතර දෙයක් ගැන අවධානය යොමු කරන්නෙ බොහොම කලාතුරකින් වීම.  ගොඩක් වෙලාවට පොඩි කාලෙ හරිම ආසාවෙන් උනන්දුවෙන් කරපු දේවල් දැන් මග ඇරිල ගිහිල්ලා. ඒවා අතර ගොඩක් හොඳ දේවල් පවා තියෙනවා. එහෙම තමයි ඉතින් ජීවිතේ හැටි. එහෙමනම් ඉතින් මෙ සතියෙ සටහන නිමා කරනවා. ලබන සතියෙ නැවත හමුවෙමු.

තාප්පෙ අයිනෙ

“මගේ සටහන” මේ ලියන්න සූදානම් වෙන්නෙ තිස් අටවෙනි සටහන. ගිය සතියෙ සටහන නම් ලියන්න බැරිවුනා. ඒක ට හේතුව නම් ඉතින් කම්මැලි කම මිසක් වෙන දෙයක් නම් නෙවෙයි. සතියම ගෙදර හිටියට ලියාගන්න බැරි වුනා. ඒ මදිවට මේ සතියෙ අසනීප වුන නිසා ලියම්දො නොලියම්දො කියල හිත හිත ඉඳල තමයි වැඩට බැස්සෙ. එහෙමනම් ඉතින් මේ සතියෙ සටහන මෙතැන් සිට.

අන්තිමට ලියපු සටහනෙදි කිව්වනෙ බෝල ගහන්න ගිහිල්ලා අපිට සිද්ධ වෙච්ච අසාධාරණේ ගැන. මුල දවස් වල ඉතින් ගල් බීත වෙලා හිටිය මිසක් මුකුත් කලේ නෑ ඒ ගැන. කොහොම හරි ඔය ගල් බීත  වෙලා හිටපු ස්භාවයේ තරම කොතරම්ද කියනවනම් හය වසර පන්ති වලින් එහාට ඇවිදින්න යන්නෙත් නෑ වැඩිපුර.  කොහොම හරි ඉතින් හත වසර , අට වසර එහෙම මුකුත් නොකරම ගෙවිල ගියා. ඔයින් මෙයින් අපි මුලින්ම හිතේ හැටියට සෙල්ලම් කරන්න පටන් ගත්තෙ ඉස්කෝලෙ ඇරුනට පස්සෙ තමයි. ඒක වුනේ මෙහෙමයි.

නවයෙ පන්තිය අවසාන වෙනකම් මම ඉස්කෝලෙ ආවෙ ගියෙ වෑන් එකක. සාමාන්‍යයෙන් පාසල් වෑන් රථ වල ගොඩක් ඉස්කෝල වලින් ලමයි එකතු කරගන්න තියෙනවනෙ. ඒක නිසා සමහර ඉස්කෝල ළඟට වැන් රථ එන්නෙ පරක්කු වෙලා. ගොඩක් වෙලාවට මම ගියපු වෑන් රථය ආවෙ ඉස්කෝලෙ ඇරිල විනාඩි හතලිහකට විතර පස්සෙ.  පාසල් වෑන් රථය එනකම් බලාගෙන ඉන්න කොට මුල කාලේ හරි අමාරු වැඩක් වුනා. ඒත් ඉතින් ඔය වගෙ තම තමන්ගේ පාසල් වෑන් රථ එනකම් බලාගෙන ඉන්න ළමයි එකතු වෙලා ක්‍රිකට් සෙල්ලම් කරන්න පටන් ගත්තා.

එතකොට තමයි මුලින්ම අපිට නිදහසේ සෙල්ලම් කරන්න ලැබුනෙ. මොකද ළමයි ගොඩක් හිටියෙත් නැහැ. අනිත් එක එතන සෙල්ලම් කරන්න ආවෙත් එච්චර ප්‍රබල ක්‍රීඩකයො නෙවෙයි. අපි සෙල්ලම් කලේ ඔය රීඩ් මාවත පැත්තෙන් එනකොට අපේ ඉස්කෝලේ ප්‍රධාන ගේට්ටුවට කලින් හමුවන ඉස්කෝලෙ තාප්පය සහ මාර්ගය අතර තීරුවෙ. පාසල ඇතුලෙ ඒ වෙලාවට නිදහසේ සෙල්ලම් කරන්න ඉඩ තිබුණත් පාසල් වෑන් රථය ආවම දුවගෙන යන්න වෙන නිසා තමයි එතන තෝර ගත්තෙ.

ඉතින් ඉස්කෝලෙ හමාර වෙච්ච හැටියෙම අපි ඔය තාප්පය අයිනට දුව ගෙන එනව. ඇවිල්ලා අපේ බෑග් ටිකයි , වතුර බෝතල් ටිකයි තාප්පෙ අයිනෙ පැත්තක ගොඩ ගහනව. කඩුල්ල හැටියට තෝර ගන්නෙ තාප්පයෙම කොටසක්. ඒ තාප්පය දැකල තියෙන කෙනෙක ඉන්නවනම් මම මේ කියන දේ හිතා ගන්න පුලුවනි. ඒ තාප්පෙ කොටස් තියෙනවා අනිත් කොටස් වලට වඩා ඉදිරියට නෙරා ආපු. අන්න ඒ වගේ කොටසක් තමයි අපි විකට් එක හැටියට තෝර ගත්තෙ. කවුරු හරි ළමයෙක් පිත්තක්, බෝලයක් අරගෙන එනවා. ඉතින් ඉස්කෝලෙ ඇරිලා විනාඩි පහක් යන කොට කට්ටිය එතනට රැස් වෙලා සෙල්ලම පටන් අරගෙන ඉවරයි.

අපි එතන කලේ ඔය ළමයි අතර ගොඩක් ජනප්‍රිය “වන් බම්ප්” කියන සෙල්ලම. ඒ කියන්නෙ උඩ පන්දු වලට අමතරව එක පාරක් බිම පතිත වෙලා එන පන්දු අල්ල ගත්තත් දැවී යාමක් හැටියට සැලකෙනවා. මේක බොහොම ඉවසිල්ලෙන් කරන්න ඕන සෙල්ලමක්. මොකද කලබල වුනෝතින් හරි අමාරුයි. ලොකු පාරවල් ගහන්න ගියෝතින් එහෙම වැඩේ අමාරුයි. පුලුවන් තරම් තට්ටු දාගෙන විකට් එක රැක ගන්න ඕන. අනිත් එක සාමාන්‍ය විදිහට සෙල්ලම් කරන කොට වඩා හරි කල්පනාවෙන් පුලුවන් තරම් පොලවෙ පන්දුව කෙටෙන විදිහට තමයි පන්දුවට පහර දෙන්න ඕන.

ඊට අමතරව අපිට තිබුනු බාධකය තමයි අපි සෙලලම් කලේ පාර අද්දර වීම. ඒක නිතර දෙවේලෙ වාහන ගමන් කරන පාරක්. ඒක නිසා ලොකු පාරවල් ගහන එක නවත්තන්න අපි යොදල තිබුන උපක්‍රමයක්. ඒ තමයි කෙලින්ම පාරට වැටෙන ලෙස පහරක් එල්ල කලොත් ඒ ක්‍රීඩකයා දැවී ගිය කෙනෙක් විදිහට සලකන එක. ඒ වුනත් සමහර වෙලාවට ඉවසීම නැති වුනාම අපි අතින් ඔය වගේ පාරවල් එල්ල වෙනවා. තවත් සමහර වෙලාවට පන්දු රකාන ළමයි අතින් හරියට අල්ල ගන්න බැරි වීම නිසා පන්දුව පාරට යනවා. ඒ වෙලාවට තමයි ඉතින් අපිට සංසාරෙ එපා වෙන්නෙ. මොකද වාහන ගමන කරන අතර පතර රිංගල ගිහිල්ල පන්දුව අහුල ගෙන එන එක ටිකක් අවදානමක් තිබුන වැඩක්. සමහර වෙලාවට ගමන් කරන වාහන වලට අහුවීම නිසා පන්දුව තවත් ඈතට යනව. ඒ වෙලාවට ඉතින් හරි පරිස්මෙන්  යන්න වෙනව පන්දුව අහුල ගෙන.

හැබැයි ඉතින් ඔය මොන බාධක ආවත් අපේ ළමයි බොහොම සන්තෝසයෙන් තමයි ක්‍රීඩාවේ නිරත වුනේ. මොකද ගොඩක් වෙලාවට විවේක කාලයෙ දි සෙල්ලම් කරන වට වඩා පන්දුවට පහර දෙන්න සහ පන්දු යවන්න  ලැබෙන නිසා. ඔය සෙල්ලමේදි පන්දු යවන්නෙත් සාමාන්‍ය ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරන කොට වගේ න්ම නෙවෙයි. අත සම්පූර්ණයෙන්ම කරකවල පන්දු යවන්නෙ නැතුව එක ඉරියව්වක ඉඳගෙන තමයි පන්දු යවන එක කරන්නෙ. ඒකට අපි කිව්වෙ “කොකා” පන්දු යවනව කියල. ඒ වචනය නම් හැදුන හැටි ගැන කිසිම අදහසක් නැහැ.

මේ සෙල්ලමේදී අපි පහර දෙන්නෙ ලකුණු රුස් කරන්න නෙවෙයි. පුලුවන් තරම් වෙල්වක් නඔදැවි පන්දුවට පහර දෙන එක තමයි කරන්න තියෙන්නෙ. එක අවස්ථාවක එක ළමයෙකුට විතරක් පන්දුවට පහර දෙන්න වෙන නිසා තමන්ගේ වාරය එනකම් පිළිවෙලට බලාගෙන ඉන්න වෙනවා. හැබැයි ඒ පිළිවෙල අපි තීරණය කලේ කොහොමද කියන එක නම් මට දැන් මතක නැහැ. ඒ කොහොම වුනත් සමහර වෙලාවට පන්දුවට පහර දෙන අතරමග දි හරි , පහර දීමේ අවස්ථාව ලැබෙන්න කලින් හරි පාසල් වෑන් රථය ආවොතින් ඔක්කොම පැත්තකින් තියල දුවගෙන යන්න සිද්ධ වෙනවා. සමහර වෙලාවට බෝලෙ හරි පිත්තෙ හරි අයිතිකාරයගෙ වැන් එක ආවොතින් එතනින් සෙල්ලමට තිත තමයි. ඒ වෙලාවට ඉතින් බකං නිලාගෙන අපේ වෑන් එනකං බලාගෙන ඉන්න එක ඇරෙන්න වෙන කරන්න දෙයක් නැහැ.

ඔය සෙල්ලම අපි කරපු තීරුව තනිකරම පස් වලින් විතරක් වැහිච්ච තීරුවක්. ඒක නිසා ඉතින් හොඳට දූවිලි නාගෙන තමයි ගෙදර යන්නෙ ළමයි ටික. ඒ දවස්වල ඇඳුම් හෝදන්නෙ අම්මා නිසා ගොඩක් වෙලාවට අහනවා මොකද ඒ හැටි දඟලන්නෙ කියල. ඒ මදිවට සපත්තු දෙක නම් තනිකරම දුඹුරු පාට වෙනකම් දුවිල්ලෙන් වැහිලා.  ඔය සෙල්ලම ඉතින් අපි අට වසරෙ අවසානය වෙනකම් විතර කලා. හැබැයි අපි නවයෙ පන්තියට වගේ එනකොට සෙල්ලමට ළමයින්ගෙ සහභාගිත්වය ටිකෙන් ටික අඩු වුනා. ඒක ට ගොඩක් හේතු තිබුනා. සමහර ළමයි පාසල් වෑන් රථවල යන එක නැවැත්තුවා. පොදු ප්‍රවාහන එහෙම භාවිතා කරන්න පටන් ගත්තා. තවත් සමහරු කම්මැලි කමටයි, දූවිලි පෙරාගෙන වෑන් වල යන්න බැරි කම නිසා සෙල්ලම නවත්තල දැම්මා. මොකද ඒ කාලේ ඔය වෙනත් දේවල් වලට අවධානය යොමු වෙන්න පටන් ගන්න කාලෙනෙ.

හැබැයි අපේ සමහර ළමයි හිටියා සාමාන්‍ය පෙළ පන්ති වලට යනකම්ම වගේ ඔය සෙල්ලම කරගෙන ගියපු. මම නම් නවයෙ පන්තියට යනකොට සෙල්ලමට සමුදෙන්න තිරනය කලා. ඒකට හේතු වුනේ කලින් කියපු දෙවනි හේතුව තමයි. අනිත් එක අපේ උනන්දුව අඩු වෙලා තිබුනෙ ඒ කාලෙ. ඔය කාලෙ ඔය සෙල්ලමේ නිරත වෙච්චි එකම ළමයි කාණ්ඩය අපි විතරක් නෙවෙයි. ඔය වගේ තාප්පය දිගටම අයිනක් අල්ල ගෙන ලමයි රංචු ඔය සෙල්ලමේ නිරත වුනා. දැන් නම් ඉතින් ළමයි ඔය සෙල්ලම කරනවද දන්නෙ නැහැ. ඉස්කෝලෙ ඇරෙන වෙලාවට ගිහිල්ලා බැලුවොතින් තාමත් සමහර විට පොඩි එවුන් ක්‍රීඩා කරනවා ඇති. ඔය ” වන් බම්ප්” සෙල්ලමට අපි කොයිතරම් ඇබ්බැහි වෙලා හිටියද කියනවනම් බිග් මැච් එක බලන්න ළමයි යන්නෙත් බෝල , පිති අරගෙන. මොකද එක දිගට තරඟය බලන්න කම්මැලි නිසා එස්.එස්.සී ක්‍රීඩා පිටියෙ ඉඩ ඇති කොනක සෙල්ලම් කරන්න. හැබැයි ඉතින් අපේ ශිෂ්‍ය නායකයො විටින් විට ඇවිල්ලා බාධා කරනවා තරඟය නරඹන්න බල කරල.

එහෙමනම් ඉතින් මේ සතියේ “මගේ සටහන” හමාර කරනව. ලබන සතියේ නැවත හමුවෙමු.

බෝල ගැහිල්ල

“මගේ සටහන” මේ ලියන්න සූදානම් වෙන්නෙ තිස් හත් වන සටහන. ගිය සතියෙ සටහනටත් ප්‍රතිචාර ලැබිල තිබුනා. ඒ කරපු වැඩේ නම් ඉතින් මොනව වුනත් අනුමත කරන්න බැරි වැඩක්. මොකද අපි විනෝද වෙන්න අනිත් මිනිස්සුන්ට වද දෙන එක ඒ තරම් හොඳ වැඩක් නොවන නිසා. එහෙමනම් ඉතින් මේ සියෙ සටහන මෙතන සිට ආරම්භ කරනවා.

ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ගිය විනෝද චාරිකා නම් හොඳට මතකයෙ තියෙනවා. ඒවට මුල කාලේ කියන්නෙ අධ්‍යාපන චාරිකා කියලනෙ. මට මතක තියෙන පලවෙනි චාරිකාව ගියෙ මම හතරෙ හරි තුනේ පන්තියෙ හරි ඉන්න කොට. එතකොට මම ඉගෙන ගත්තෙ බප/කඩ බැප්ටිස්ට් විද්‍යාලයෙ. කොහොම හරි අපේ අධ්‍යාපන චාරිකාව ගියේ කොළඹ ට. කොහොම හරි ලොකු බස් එකක් එකක් අරගෙන තුනේ පන්තියෙ ළමයි  ටික පටවගෙන ගමන පිටත් වුනා. මට මතක නෑ හරියටම තුනේ පන්තියෙ ළමයි විතරද ගමනට එක්ක ගෙන ගියෙ කියල. කොහොමටත් මුලු ඉස්කොලෙටම යන්න බස් තුනක් තිබ්බ නම් හොදටම ඇති. මොකද ඉස්කෝලෙ හිටිය ළමයි ගාන 250 යි. මම ශිෂ්‍යත්වෙ සමත් වෙලා ගියහම අපේ 6 වසර පන්ති වල විතරක් ළමයි පන්සීයකට වැඩිය හිටියා අලුත් ඉස්කෝලෙ. මාව නිකං කරකවල අත ඇරියා වගේ වුනා. කොහොම හරි ඉතින් අපේ නියමිත දවසෙ උදේම පිටත් වුනා. අපි මුලින්ම ගියේ ග්‍රහලෝකාගාරය බලන්න. මට නම් ඒක මැජික් වගෙ . මොකද ඒක ඇතුලෙ අඳුරු කරල, අහසෙ තාරකා ගමන් කරන හැටි පේනවා. එක එක ජාති ගොඩයි. මට හිතා ගන්න බැරිවුනා මේවා කොහොමද පෙන්නන්නෙ කියල. හැබැයි අපරාදෙ කියන්න බෑ එදා ඒ කියල දුන්න ඒවා මෙලෝ හසරක් මට එවෙලෙ තේරුණේ නෑ . ඒ වුනාට ඉතින් මම කට පියාගෙන ආවා.

ඊට පස්සෙ අපිව අරගෙන ගියෙ කෞතුකාගාරයට. ඒකෙත් තිබ්බ දේවල් දැකල පුදුම වුනා මිසක් මට ඒ හැටි දෙයක් තේරුනේ නෑ. හැබැයි එතන ඉඳගෙන තමයි අපි දවල්ට කෑවේ. ඒ අතරෙ ඉතින් කොළඹ වට පිට බලන එක තමයි වැඩේ වුනේ. හැබැයි මම ගියපු ආසම තැන වුනේ වරායට ගිය එක. අප නැව් තටාකයට ගිහින් විසාල නැවක් නවතතල තියෙනව බලාගෙන හිටියෙ කටවල් ඇරගෙන. කොහොම වුනත් කලින් අවසර අරගෙන තිබුනෙ නැති නිසා නැවකට ගොඩ වෙන්න බැරි වුනා. ඒක ගැන තමයි අපි වැඩියෙන්ම දුක් වුනේ. ඔය තැන් වල සවාරි ගහල හවස් වෙද්දි අපි ගෙවල් වලට ආවා. හැබැයි ඔය ගමනට අපේ තාත්තා සහභාගි වුනා. මොකද ගුරුවරුන්ටය අමතරව දෙමව්පියො කිහිප දෙනෙක් එක්ක ගෙන යන එක සිරිතක් වෙලා තිබුන නිසා. ඉතින් ගමන ගිහින් ඇවිත් තාත්තා ඇහුවා “කොහොමද ගමන ” කියල. මම කිව්වා ඉතින්  ග්‍රහලෝකාගාරය බලන්න ගියාට මට මෙලෝ මඟුලක් තේරුනේ නෑ කියල. ඒ පාර ඉතින් තාත්තා මොනවත් කියන්න ගියෙ නෑ. හැබැයි ලස්සන වැඩේ කියන්නෙ තුන වසරෙදි ගියාට පස්සෙ මම ග්‍රහලෝකාගාරයට ආයෙ අඩියක් වත් තියල නෑ. වරාය ගැනත් ඒ ටිකම තමයි. එකම එක වතාවක් කෞතුකාගාරයට ගියා කරන්න වැක් නැති වුන දවසක. මම දන්න තරමින් දැන් නම් ඉස්කෝල ළමයින්ට වත් වරාය නරඹන්න දෙන්නෙ නෑ ආරක්ෂක හේතු නිසා. ඒක නම් බොහොම කණගාටුවට කරුණක්. මොකද අපි හරියට විස්මයට පත් වෙච්ච තැනක් තමයි වරාය.

ඔය ගිය සතියෙ කිය කිය හිටපූ තක්කඩි කම් ගැන මතක් කරන කොට තව එක එක දේවල් මතක් වුනා. සමහර ඒවා දැන් මතක් වෙනකොට හිනා යනවා. මම කිව්වනෙ හය වසරට ගිය මුල්ම කාලෙ මම හිටියෙ අන්ද මන්ද වෙලා කියල. මොකද ඉස්කෝලෙ හරි විසාලයි. හය වසර පන්ති ඔක්කොම දා හතරක්ද කොහොදෙ තිබ්බා. මම හිටපු ඉස්කෝලෙ තිබුනෙ පන්ති දහයයි එකේ ඉඳන් පහ වෙනකම්ම. හැබැයි හය වසර පන්ති තිබුනෙ ටිකක් සිත් ගත්ත වටා පිටාවක. අපේ පන්ති කාමර වලට ඉස්සරකහ තමයි අති සුප්‍රසිද්ධ නව රඟහල තිබුනෙ. සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවෙ තියෙන ප්‍රසිද්ධ රංග පීඨයක් තමයි නව රඟහල. කොහොම හරි අපි හිටපු හය වසර පන්ති සහ නව රඟහල අතර තිබ්බා තීරුවක්. මේක අරලිය ගස් එහෙම වවල හොඳට හෙවන තියෙන තැනක්. විවේක කාලෙට සනීපෙට ඉන්න කියාපු තැන.කොහොම හරි අපේ ශිෂ්‍යයයො විවේක කාලෙදී සෙල්ලම් කරන්න යොදා ගත්තෙ ඔය තීරුව තමයි.

ඉතින් ඔය තීරුවෙ ක්‍රිකට් ගහන එක තමයි ප්‍රධාන වැඩේ. ළමයි බැට් , බෝල එහෙම ගෙවල් වලින් අරගෙන එනවා. මට ඉතින් ඒකත් මැජික් වගේ. මොකද බොහොම කලාතුරකින් තමයි අපි පොල් පිති වලින් හදපු පිත්තකින් ඇර වෙන පිත්තකින් සෙල්ලම් කලේ. මම ඉතින් මුල දවස් වල කලේ බලාගෙන හිටපු එක. වැරදිලාවත් සෙල්ලමට යන්න හිතුවෙ නෑ. ඔහොම ඉන්න කොට විවේක කාලෙ දී එක දවසක් මම කොහේ හරි පැත්තකට දුවන ගමන් ළමයි කට්ටියක් සෙල්ලම් කර කර හිටපු තීරුවක් මැදින් දුවන්න හැදුවා. එවෙලෙ පන්දුවට පහර දෙමින් හිටියෙ තඩි ඇඟක් තියෙන මගෙ වයසට සාපේක්ෂව වැඩුණු ශරීරයක් තිබුනු ළමයෙක්. මම කරපු ක්‍රියාවට කෝපයට පත් වුනු පාර එක පාරමට මාව ඇදල ගත්තා. ඇදල අරගෙන විතරක් නැවතුනේ නෑ. මගෙ කමිස කෙලවරෙන් අල්ලල උඩට උස්සල තර්ජනය කලා “මීට පස්සෙ මැදින් පැන්නනොත් බලා ගනිං” කියල. ඇත්තටම කියනවනං මාව පොළවෙන් අඟල් හය හතක් උඩට ඉස්සුනා. මම ත් ඉතින් බය වුනා මදි නොකියන්න. මොකද ඉස්කෝල වෙනසයි, විශාලත්වයයි හින්දා කොහොමටත් තෝන්තුවෙන් වගේ හිටපු කාලයක් ඒක. ඒ පාර මාව බිමින් තිබ්බා විතරයි මම පස්ස බලන්නෙත් නැතුව පැනල දිව්වා. ඔය ක්‍රියාව කරපු ළමයා ප්‍රබල දේශපාලකයෙක්ගෙ පුත්‍ර රත්නය. තමුන්ගෙ තාත්තගෙ අඩි පාරෙ ඒ පුතණ්ඩියත් පොඩි කාලේ ඉඳන්ම ගියා. හැබැයි නම ගම නම් පෞද්ගලිකව වත් අහන්න නම් එපා. මොකද නැත්තම් මට ත්‍රස්තවාදී ලේබලයක් ඇලවෙන්න ඉඩ තියෙනවා රටක් වටින ඇමතිතුමෙකුට , මේ වගේ රජය බරපතල යුද්ධයකට මුහුණ දීලා ඉන්න වෙලාවක අත්භූත චෝදනා එල්ල කරනවා කියල.

ඊට පස්සෙ ඉතින් සෙල්ලම් කරන්න හිතපු එකත් නැවැත්තුවා. හැබැයි හොඳ වෙලාවට ඒ කොලුවා හිටියෙ අපේ පන්තියෙ නෙවෙයි නිසා පන්තියෙ දි කරදරයක් එහෙම වුනේ නෑ. ඊට ටික කාලයක් ගියාට පස්සෙ තමයි මම ක්‍රිකට් ගැහිල්ලට එකතු වුනේ . ඒත් ඉතින් මුල දවස් වල අපිට හරි අමාරුයි පන්දුවට පහර දෙන්න්, බෝල දාන්න අවස්ථාවක් ඉල්ල ගන්න. ඒකට ඉතිං කං කෙඳිරි ගාන්න වෙනවා. කොහොම හරි ටිකක් කල් යන කොට ළමයි ඔක්කකොම වගේ අලුත් පරිසරයට හුරු වෙන්න පටන් ගත්තා . එතකොට තමයි අපේ කණිෂ්ඨ අංශයට වෙන් වුනු ක්‍රීඩා පිට්ටනියට ගිහිල්ලා සෙල්ලම් කරන්න ගත්තෙ. ළමයි ඔක්කකොම වගේ යන කොට ඉතින් මමත් පස්සෙන් වැටිලා බය නැතුව ගියා. මම මේ කියන පිට්ටනියෙ තමයි මීට කලින් “මගේ සටහන” ක දි කියපු ලකුණු එකසිය අනූව ගහන්න ඉමංක හෙට්ටි ආරච්චි කියන සහෝදර ශිෂ්‍යයා සමත් වුනේ. මේ කොලුවා දැන් විවාහයක් එහෙම කරගෙන ඉන්නවා.  වැඩේ කියන්නෙ ක්‍රිකට් ගහන්න කට්ටිය ගන්න කොට දෙපැත්තට කට්ටිය එකොළහ ගානේ ඕන නිසා අපිව ක්‍රීඩාවට එකතු කර ගන්නවා. හැබැයි කවදාවත් හයේ පන්තියෙ ඉන්න කාලේ මට මතක විදිහට පන්දුවට පහර දෙන්න වත් , බෝල දාන්නවත් අවසාථාවක් ලැබෙන්නෙ නෑ. අපේ කණ්ඩායම් නායකයොත් හරියට අර දේශපාලකයො වගේ හැමදාම බොරු පොරොන්දු දෙනවා. හැබැයි ඉස්සෙල්ම පන්දු යවන්නෙත් , පහර දෙන්නෙත් ඒ අයම තමයි. අපි ඉතින් හැම දාම කලේ බෝල අහුලපු එක තමයි. ඔය සෙල්ලම හැමදාම කරන්න බැරි නිසා ටික දවසක් ක්‍රිකට් ගහන පැත්තට නොගිහිල්ලා ඉන්නවා. ඒත් ආයෙමත් අර කට්ටිය සෙල්ලම් කරනව දකින කොට යන්න හිතෙනවා. ගිහිල්ලා සුපුරුදු විදිහට පන්දු රැකීමෙන් විතරක් සැනසිලා පන්තියට එන එක තමයි කරන්නෙ.

එක අතකට සෙල්ලමේ දී අනිත් අය ගැන හිතන්නෙ නැතුව එහෙම කරන්න පුරුදු වුනේ පොඩි කාලේ ඉඳන්ම ගෙදර දි , ඉස්කෝලෙ දි ළමයින්ට ආත්මාර්ථ කාමී විදිහට හැසිරෙන්න උගන්නන හින්ද ද , එහෙමත් නැත්තනම් පොඩි කාලේ ළමා ගතියද කියන එක නම් හරි ප්‍රශ්නයක්. මට නම් හිතෙන්නෙ පලවෙනි කාරණාව කියල. ඒ කාරණාව හිතේ තියාගෙන මේ සතියෙ “මගේ සටහන” හමාර කරනවා. ලබන සතියේ නැවත හමු වෙමු.

ජල සංග්‍රාමය

ගොඩ කාලෙකට පස්සෙ ලිව්ව  “මගේ සටහන” ට ප්‍රතිචාර නම් ලැබිල තිබුනා ගිය සතියෙ. කාලෙකට පස්සෙ ලියන කොට පොඩි නුහුරු ගතියක් දැනුනත් ලිව්වට පස්සෙ නම් සතුටක් දැනුනා. එහෙම නම් ඉතින් “මගේ සටහන” තිස් හය වන ලිපිය මෙතැන් සිට.

ගිය සතියෙ මම ලියපු කොපි කිරිල්ල ගැන ගොඩක් අයට අත් දැකීම් ඇතිනෙ. හැබැයි ඉතින් විශ්ව විද්‍යාලෙ ඉන්න කාලෙ කොපි කරන්න ගිහිල්ලා වැඩේ වරද්ද ගත්ත අයත් හිටියා ඕනෙ තරම්. අපේ සඟයෙක් හිටියා හැමදාම අපේ උපහාසයට ලක්වෙන. මිනිහ විභාගෙට කලින් හොඳට පාඩම් කරනවා. විභාගෙට ගිහින් ඒ වගේම හොඳට කොපි කරන වැඩේ කරනවා. අපි මිනිහට කියනව “කොපි කරල ඩීන් ලිස්ට්” යන්නෙ මොකටද කියල. ඔය ඩීන් ලිස්ට් කියන්නෙ වැඩිම ලකුණු ගත්ත ළමයින් ඇතුලත් වන කොටසකට. ඒ වුනාට මිනිහ නෙවෙයි වැඩේ අත ඇරියෙ. තවත් සමහරු කොල ලඟ තියාගෙන ලියනව කිසිම ගානක් නැතුව . ඒ අය කොපි කිරීමේ උපාධි ලබපු අය. ඔය විභාග ගැන කියන කොට මතක් වෙන තව කතන්දර තියෙනවා. සමහර ඒවා මොන තරම් විකාර සහගත ද කියනව නම් මිනිස්සු එහෙම කියන්නෙ ඇයි කියල හිතෙනව. මම පොඩි කාලෙදි සහ ඊට පස්සෙ අහපු එක කතාවක තමයි අපේ ඉස්කෝලෙ ළමයි උසස් පෙල , සාමාන්‍ය පෙළ පාස් වෙන්නෙ කොපි කරලලු. ශාලා භාරව ඉන්න ගුරුවරු බය නිසා මොකුත් කියන්නෙ නැතිලු. එහෙමත් නැත්තම් විභාගෙට කලින් දවසෙ ප්‍රශ්න පත්තරේ අතටම ලැබෙනව වගේ කතන්දර මිනිස්සු කියනවමම අහල තිබුනා. හැබැයි අපේ වාසනාවට ද අවාසනාවටද මන්දා අපි ලියන කොට නම් එක ප්‍රශ්නයක් වත් විභාගෙට කලින් අපිට ලැබුනෙ නෑ. මිනිස්සු ඒ වගෙ කතනදර කියන්නෙ මොන හේතුවකටද කියල හිතා ගන්න හරි අමාරු වුනා ඒ කාලේ.

කොපි කිරිල්ල ගැන කතා කරන කොට පාසල් යන කාලේ අපි කරපු තව දඩබ්බර වැඩ කීපයක් මතක් වුනා. ඉන් එකක් නම් අති විශේෂයි. මොකද ඒ සිද්ධියෙන් අපි හොඳ පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා. සිද්ධිය වුනේ මෙහෙමයි. අපි ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ හරි ආස වැඩක් තමයි විනෝද චාරිකා යන එක. පාසල් වලින් ඉතින් බොහොම කලාතුරකින් තමයි ළමයි එක්කගෙන යන්නෙ විනෝද චාරිකා වලට. පාසල් වාතාවරණයෙන් එළියට බැහැහල විනෝද වෙන්න අපිත් ඉන්නෙ බොහොම ආසාවෙන්. පාසලෙන් යන විනෝද චාරිකා වල අමාරුම කාරිය තමයි ගෙදරින් අවසර ගන්න එක. ඒක හරියට කෙල්ලෙක් දාගන්නවට වඩා අමාරු වැඩක්. මොන තරම් කනි පින්දම් ගෑවත් ගෙදරින් අවසර දෙන්නෙම නෑ. මොකක් හරි හේතුවක් කියනවා. ගෙවල් වලින් බොහොම බයයි කොහෙවත් යවන්න. සනහර ළමයින්ට නම් ගෙවල් වලින් අවසර දුන්නෙම නෑ. කොහොම හරි අපි දහයෙ පන්තියෙ ඉන්න කොට විනෝද චාරිකාවක් යමු කියල පන්තියෙ ළමයි ටික කතා වුනා. හැමෝම ඉතින් වැඩේට එක පයින් කැමති වුනා.

ඊට පස්සෙ ලොකුම අමාරු වැඩේ වුනේ අපේ පන්ප භාර ගුරුතුමිය කැමති කරවගන්න එක. ඒත් ඉතින් අපේ දුක් අඳෝනා වලින් හෙම්බත් වීම නිසා ගුරුතුමිය තීරණය කලා අපිව විනෝද චාරිකාව අරගෙන යන්න. හැබැයි විනීතව , කීකරුව හැසිරෙනවා කියල අපි පොරොන්දු වුනාට පස්සෙ.කොහොම හරි ඉතින් ගෙවල් වලින් සහ නොයෙකුත් බලධාරීන්ගෙන් අවසර අරගෙන අපි චාරිකාව යන්න පිටත් වුනා. අපේ ගමනාන්තය වෙලා තිබුනෙ අනුරාධපුරය. ඒක දින දෙකක චාරිකාවක්. අන්තිමේ දි අපි පිටත් වුනා කියමුකො. මුලින් ඉතින් හැමෝම සින්දු කිය කිය ගමන් කලත් ඇස් යොමු වෙලා තිබුනෙ මග දෙපැත්තෙ ගමන් කරපු අය දිහා තමයි. කොහොමටත් ඒ වයස ඉතින් විරුද්ධ පාර්ශවය දිහා බැල්ම දාන්න පටන් ගන්න වයසනෙ.  ඒ අතරෙ අපේ ළමයි තව වැඩකට ලෑස්ති වේවි තමයි හිටියෙ . ඒ තමයි පාරෙ යන එන උදවියට වතුර ගහන එක. ඒකට කට්ටිය සැරසුනේ හරියට යුද්දෙට යන සෙබල කණ්ඩායමක් වගේ. වතුර විදින පිස්තෝල අරගෙන , පොඩි සිලි කවර ලෑස්ති කරගෙන එකම ජංජාලයයි. මොනව වුනත් අපේ ගුරුතුමියටත් වැඩේ ඉව වැටිලා තිබුනෙ. ඒක නිසා බොහොම කල්පනාවෙන් හිටපු ගුරුතුමී කොහෙදෝ තැනක නවත්තපු ගමන අපේ මිත්‍රයෙක් සල්ලි දීලා ගත්ත වතුර විදින තුවක්කුව ඇගේ භාරයට ගත්තා අපි හංග ගන්න කලින්. ඒ සේරම දේවල් අස්සෙ කීප දෙනෙකුට ජලයෙන් සංග්‍රහ කරන්න අපේ කට්ටිය සමත් වුනා. ඒ වුනාට කිසි කලබලයකින් කරදරයකින් තොරව චාරිකාවේ පළවෙනි දවස ගෙවුනා.

ඔන්න ඉතින් ඊ ළඟ දවසෙ අපි අනුරාධපුරයෙ ටිකක් ඇවිදල කරල දවල් වෙම කොට ආයෙමත් කොළඹ බලා එන්න පිටත් වුනා. කොහොම හරි එන අතරමග දි ජල සංග්‍රහය ජයටම කෙරුවා. ගුරුතැමිය හිටියෙ ඉස්සරහ වාඩිවෙල් නිසා ඇයට හොරෙන් වැඩේ කර ගෙන යන්න අපේ කට්ටිය සමත් වුනා . ඒ අතර වාරෙදි හවස තේ බොන්න අපි කුරුණෑගල නගරයේ නැවැත්තුවා. නවත්තල ටික වෙලාවකින් එක පාරටම ආවා පොලිස් නිලධාරියෙක්. ඇවිත් අපේ ගුරුතුමියට හොඳටම බැන ගෙන ගියා. ඊට පස්සෙ කේන්ති ගිය ගුරුතුමිය බස් එකේ පිටිපස්ට ඇවිත්ත ජල සංග්‍රහයෙ යෙදුනු කීප දෙනෙක් කර මුලින්ම අල්ල ගෙන එක ළමයෙකුට එවෙලෙම ගුටි සංග්‍රහයක් දුන්නා. හොරු ටික අල්ල ගන්න ලේසි වුනේ ජල සංග්‍රාමයේ ප්‍රතිඵලයක් විදිහට කට්ටිය ඇඳුම් , අත පය තෙමාගෙන හිටපු එක.  එක පාරටම මේ මොකද්ද වුනේ කියල හොල්මන් වුන අපි ඊට පස්සෙ තමයි කතාව දැන ගත්තෙ.

එදා එන අතර තුර ජල සංග්‍රාමයෙ නිරත වෙච්ච අපේ මිත්‍රයො ඉලක්ක විදිහට තෝරගෙන තිබුනෙ ගෑණු ළමයි. ඒකට හේතුව ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්න අවශ්‍යය නෑ නෙ . ඉතින් ඉබ්බාගමුව හරියෙදි කුඩයක් ඉහළගෙන තරුණියො දෙන්නෙක් පාර දිගේ ගිහින්. මේක දැකපු එක ළමයෙක් වතුර පුරවපු සිලි බෑග් එකකින් දමල ගහලා. මේක වැදිලා තියෙන්නෙ කුඩේට. වතුර බෑග් එක විසප කරපු වේගෙට කුඩේ පැත්තක විසි වෙලා. එතකොට අපේ සඟයෙක් හොඳට ඉලක්කය අරගෙන තව වතුර පුරවපු සිලි බෑග් ප්‍රහාරයක් එල්ල කරල. ඒ වෙලාවෙ අපේ ජල ඵරහාරක නඩයෙ ප්‍රීතිය වැඩි කරමින් ඒක හරියටම වැදිලා තියෙන්නෙ ඒ තරුණියගෙ ළැම ප්‍රදේශයට. අපරාදේ කියන්න බෑ ඉලක්ක කරුවගෙ නිරවද්‍ය තාවය වැඩි කමට ඒ තරුණිය හොඳටම තෙමිලා. අනික ළැම ප්‍රදේශය තෙමාගෙන පාරෙ යන්නත් ලැජ්ජයිනෙ. ප්‍රහාරය සාර්ථක වෙව්ච එක ගැන අපේ කණ්ඩායම උද්දාමයට පත් වුනාට වැඩේ බරපතල කම තිබුනෙ ඊට පස්සෙ.

ඒ ප්‍රහාරය එල්ල කරල තිබුනෙ සිවිල් ඇඳුමින් ගිය පොලිස් කාන්තාවන් දෙදෙනෙකුට. ඒකෙන් බොහොම කෝපයට පත් වෙච්ච ඒ දෙන්නා ළඟම තිබුන මුරපලේ ඉඳන් තව පොලිස් නිලධාරියෙකුත් එක්ක ලොරියක නැගල අපි පස්සෙ පන්නගෙන ඇවිත්. අන්තිමේ දි අපි කුරුණෑගල තේ බොන්න නතර කලාම වැඩේ බෙල්ලෙන්ම අල්ල ගන්න පුලුවන් වුනා. ඉස්කෝලෙ ළමයි හින්ද අපි ගුටි නොකා බේරුණාට වැඩිහිටි තරුණ පිරිසක් කලා නම් හොඳට ගුටි කන අවස්ථාවක් වෙන්න තිබුනා එදා. ඒ සිද්ධිය නිසා අපේ ගුරුතුමියට නම් තදින්ම කේනති ගිහල්ලා තිබුනෙ. මොකද මුල ඉඳලම ජල සංග්‍රාමය තහනම් කරල නියෝග පනවල තිබුන නිසා. අනිත් එක වුනෙත් ගුටි කන ජාතියෙ සිද්ධියක්. ඒ මදිවට අපේ ගුරුතුමී සුද්ධ සිංහල බාසාවෙන්ම බැණුම් ඇහුවා අර පොලිස් නිලධාරියාගෙන්. ඒක නිසා ඇගේ කේන්තිය තවත් වැඩි වුනා.

කොහොමහරි චාරිකාවේ ඉතුරු ටික කරදරයක් නොවී අපි ගෙවල් වලට ආවා . ඇත්තටම කියනවනම් මම ඔය ජල ප්‍රහාරක බල ඇණියට සම්බන්ධ වුනේ නෑ. අඩුම ගානේ මම සැපයුම් බලකායෙ හිටියෙවත් නෑ. සැපයුම් බලකාය කියන්නෙ සිලි බෑග් වලට වතුර පුරවල දෙන කට්ටිය. හේතුව මොකක් වුනත් පාරෙ යන අයට වතුර ගහන වැඩේ මට එච්චර ඇල්ලුවෙ මෑ. මොකද වතුර නාගෙන පාරෙ යන්න බැරි බව දන්න නිසා. හැබැයි අපි විශ්ව විද්‍යාලෙන් චාරිකා යන කොට නම් ජල පරහාරක බල ඇණි තිබුනෙ නෑ. ඒක නිසා හිතේ කරදරයක් නැතුව ගිහන් එනවා. මොකද පරපමප ළමයාන්ගෙ උනන්දුව තියෙන්නෙ වෙන වෙන දේවල් බලට නිසා. හැබැයි අපි බැණුම් අහපු සිද්ධිය ඉස්කොලෙට නම් ආරංචි වුනා. ආරංචිය ආවේ කොහොමද කියල හිතා ගන්න බැරි වුනත් ටික දවසක් යන කොට අපේ පන්තියෙ වීර ක්‍රියාව නිසා ඉස්කෝලෙට අත් වෙච්ච ගෞරවය ගැන නම් හැමෝම කතා කලා. ඒකෙන් වැඩියෙන්ම කෝපයට පත් වුනේ අපේ ගුරුතුමිය තමයි.

එහෙමනම් ඉතින් මේ සතියෙ “මගේ සටහන” හමාර කරනවා. ලබන සතියේ නැවත හමුවෙමු.

කොපි කිරිල්ල

ගොඩ කාලයකින් “මගේ සටහන” ලියන්න බැරිවුනා . හරියටම බැලුවොත් මාස තුනකට වඩා වැඩි කාලයක්. ගොඩක් හේතු නම් තිබුනා නොලියා ඉන්න. එක පාරටම අර අවිනිශ්චිත තාව ලෙඩේ හැදුනා. ඒක නිසා ලියන එක දමල ගහල හිටිය කාලයක්. පස්සෙ වෙන වැඩවලට යොමු වීමත් එක්ක ලියන එකේ ආසාව මග ඇරිලා ගියා. බ්ලොග් ලියන්න පටන් අරගෙන අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් ගතවුන නිසා ආයෙමත් වතාවක් “මගේ සටහන” ලියන්න හිතුනා එක පාරටම. අවුරුදු 3 කට වඩා වැඩි කාලයක් ගිහිල්ලා අන්තිමේ දී කොහොම හරි විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතේ නං ඉවර වුනා . කොහොම හරි අවසාන විභාගෙත් ලියල ඉවර කරල දැම්මා. දැන් ඉතින් රස්සාව තමයි ඊ ළඟට. ඒකත් ඉතින් ලබන මාසෙ මුල ඉඳන් යන්න වෙන නිසා මේ ඉන්නෙ නිදහසේ ගත කරන අන්තිම දවස් ටික. ලියන්නෙ නැතිව හිටපු මාස ටිකේ ගොඩක් සිදුවීම් සිද්ධ වුනත් එක පාරටම ලියන දෙයක් ගලප ගන්නත් අමාරුයි. කාලෙකට පස්සෙ ලියන නිසා ලියන දෙයක් හිතා ගන්නත් අමාරුයි. ඊට වඩා ප්‍රශ්නෙ සුපුරුදු රටාව මග හැරේවිද කියන එක. ඒ මොනව වුනත් හදිසියේම සිකුරාදා රෑ ජාමේ “මගේ සටහන” තිස් පස්වන සටහන සටහන ලිවීම ආරම්භ කරනවා.

අවසාන විභාගෙ ගැන මතක් වුන නිසා විභාග සම්බන්ධ බැඳුනු කාරණා ගැනම ලියන්න හිතුනා “මගේ සටහන” . සාමාන්‍යයෙන් විභාගයක් එක්ක බද්ධ වෙන අනෙත් දේ තමයි කොපි කරන එක . මොන තරම් පාඩම් කරල තිබුණත් , මොන විදියෙ උපක්‍රම දාලා වලක්වන්න හැදුවත් කොපි කරන එක නම් නතර කරන්න හරි අමාරුයි. මම මීට කලින් “මගේ සටහන” ක දි කිව්වනෙ කොපි කරයි කියල වැරදි ලෙස ගුරුතුමිය වටහා ගැනීම නිසා මගේ මිත්‍රයෙක් දඬුවම් ලබපු හැටි. නොකරපු වැරැද්දකට දඬුවම් විඳින එක කොහොමටත් හිතට හරි අමාරුයි. අපේ බැචියක් හිටියා කිඩිම හිරිකිතයක් නැතුව විභාග වලදි කොපි කරන. නම නම් ඉතින් කියන්න බැහැ. කිසිම හිරිකිතයක් නැහැයි කිව්වවෙ කොපි කරන එකේ සීමාවක් නැති නිසා. පූංචි පහේ කට්ට කමකට සමාව දෙන්න පුලුවන් වුනත් ඒ වගේ මහා පරිමාණ කොපි කිරීම් වලදි සමාව දෙන එක හරි අමාරුයි. විශ්ව විද්‍යාලෙ දි කොපි කරල අහුවුනොත් ලැබෙන දඬුවම් බොහොම බරපතලයි. ඒ වුනාට අවදානම අරගෙන බොහොම නිර්භිත ලෙස කොපි කරන්න අපේ අය හරිම සමත්.

කොපි කරන එක ගැන මතක් කරන කොට මට මතක හිටින අපූරු සිද්ධියක් වුනා පාසල් යන කාලේ. එතකොට මම හිටියෙ එකොළහෙ පන්තියෙ. ඒය  දවස් වල සෞන්දර්යය විෂය විදිහට අපි කලේ පෙරදිග සංගීතය. කොහොම හටි මම හිටපු පන්තියෙ පෙරදිග සංගීතය විෂය ඉගෙන ගත්තෙ ළමයි හතර දෙනයි මම ත් ඇතුලුව. කොහොම හරි මම තමයි ඒ හතර දෙනාගෙන් ඉස්සරහින් හිටියෙ. මොකද ඒ දවස් වල සංගීතය ගැන තිබ්බ ආසාව වැඩි කමට මම අපේ පැත්තෙ තිබුන සංගීත පංතියකට පවා සහභාගි වුන නිසා. කොහොම හරි ඉතින් එක වාර විභාගයකදි සංගීතය විෂය ප්‍රශ්න පත්තරේට අපි උත්තර ලියමින් හිටියා . වෙලාවටම වගේ එදා අපේ පන්ති භාර ගුරුතුමිය හිටියෙ නෑ. ඒ වෙනුවට හිටියෙ තරුණ අලුත් ගුරුතුමියක්. මේ ගුරුතුමිය අපි දිහා හොඳට ඇහැ ගහගෙන තමයි හිටියෙ.  අපි හතර දෙනා ඉඳගෙන හිටියෙ එක් කෙනෙකුට පස්සෙ තව කෙනෙක් ඉන්න විදිහට. ඒක නිසා කොපි කරන්න නම් පිටි පස්ස හැරෙන්නම වෙනවා. එදා ඉතින් සුපුරුදු විදිහට අපි කොපි කරන වැඩේ කරගෙන ගියා. ගුරුතුමියගෙ බැල්මට අහු නොවී ඉන්න තමයි අපි පුලුවන් තරම් උත්සහ කලේ. හැබැයි එක වතාවක් දෙකක් ගුරුතුමිය අපට තරවටු බැලුම් හෙලුවා.

හෙමිහිට වැඩේ කරගෙන යනකොට මගෙ පිටිපස්සෙ හිටපු සඟයට ඕන වුනා ප්‍රශ්නශකට උත්තරයක් බලා ගන්න. ඒ පාර ඉතින් මම සඟයට පෙනෙන විදිහට උත්තර ලියපු කොලය තිබ්බා. අපේ අවාසනාවට ගුරුතුමී මේ මුලු සිද්ධියම බලාගෙන ඉඳල එක පාරටම දුවගෙන ආවා අපි ළඟට. ඇවිත් මදි නොකියන්න දෙහි කැපුවා. මම හිතුවා වැඩේ එතනින් ඉවර වෙයි කියල. ඒ වුනාට අපි හිතපු නැති විදිහට ගුරුතුමී මගේ උත්තර පත්තරේ අරගෙන කොනකට වෙනන “copied” කියල රතු පෑනෙන් ලිව්වා. මොකද මම තමයි උත්තර පත්තරේ පෙන්නුවෙ. එවෙලෙ තමයි අපිට තරු විසිවුනේ. ජීවිතේට ම එහෙම දෙයක් සිද්ධ වෙලා තිබුනෙ නෑ. අප කොච්චර අඳෝනා නැගුවත් ගුරුතුමිය තීරණය වෙනස් කලෙත් නෑ. මම ඉතින් කරපු මෝඩ කම ගැන පසු තැවි තැවි හිටියා. ඒ එක්කම වගේ පාසල් වාරය ඉවර වෙලා නිවාඩුව ලැබුනා.

ඊළඟ පාසල් වාරය පටන් ගත්තම අපි ඉතින් ආයෙමත් ඉස්කොලෙ යන්න පටන් ගත්තා. හැබැයි නිවාඩු කාලය පුරාම අර සිද්ධිය මතක් වෙලා පපුව ගැහි ගැහි තමයි හිටියෙ. කොහොම හරි අපිට සංගීත විෂය තිබ්බ දවසෙ අපි ගියා අදාල පන්ති කාමරයට. අපි ගියෙ ටිකක් බයෙන්. අපි යනකොට සර් තේ එකක් බොන්න යන්න ලෑස්තිය. අපි ඇහැවා “සර්, පේපර්ස් බැලුවද” කියල. සර් කිව්වා ” නෑ අයිසෙ තාම බැරි වුනා. අන්න තාම මගෙ මේස උඩ තියෙනවඑ, පොඩ්ඩක් ඉන්නවා මම කැන්ටිම ට ගිහල්ලා එනකම් ” කියල. ඒ පාර අපිත් බොහොම ඉක්මනට සංගීත කාමරේට දුවල ගියා. ගිහින් බලන කොට මේසේ උඩ තියෙනවා උත්තර පත්තර ටික. හිත හිතා ඉන්න වෙලාවක් තිබුනෙ නෑ. ගත්තා මගෙ උත්තර පත්තරේ. “copied” කියල රතු පෑනෙන් ලියල තිබුන කෑල්ල ඉරල දැම්මා. හොඳ වෙලාවට ඒක ලියල තිබුනෙ කොලේ අගට වෙන්න නිසා ඒකෙ එච්චර අවුලක් පෙනුනෙ නෑ. ඊට පස්සෙ අපි මුකුත් දන්නෙ නෑ වගේ හිටියා. අන්තිමට මට ලකුණු අනූ පහක් හම්බ වුනා. ඒ වාරේ තමයි මම ඉස්කෝලේ හිටපු අවුරුදු අටටම වාර විභාගෙක දි පන්තියෙ පස් වෙනියගෙන් ඉහළ ස්ථානයක් ලබා ගත්ත එකම වාරය. ඒ වාරේ මම පන්තියෙ තුන් වෙනියා වුනා. නැත්තම් මම සාමාන්‍යයෙන් හිටියෙ පහළොස් වෙනියට පස්සෙ. ඒකෙන්  හිතා ගන්න පුලුවන් නෙ මගෙ අධ්‍යාපනයට තිබ්බ දක්ෂතාවය. 🙂

හැබැයි ඒ සිදුවීම නිසා හොඳ පාඩමකුත් ඉගෙන ගත්තා. මුල කාලවල අනිත් ළමයින්ට කොපි කරන්න උදව් කරන එක ටිකක් හිතට ලොකු වීරකමක්. ඒක නිසා අනිත් ළමයි අතර තැන ගන්න ඔය වගේ දේවල් කරනවා. සමහර වෙලාවට උත්තර වෙනම කොලයක ලියල හොරෙන් යවනවා අදාල ලමයට. ඒක හරි භයානක වැඩක් වුනත් හරිම ත්‍රාසජනක අත්දැකීමක් ඒ කාලේ. අනිත් එක කොහොම කලත් විභාගෙට යන්නෙ කොපි කරන්න බලාගෙනම තමයි. කොපි කරන්නෙ නැති ළමයෙක් අපි අතර හිටියනම් බොහොම කලාතුරකින්. සමහරු උත්තර ලියල ඒවයෙ හරි වැරදි පරික්ෂා කරනවා ළඟ ඉන්න අය එක්ක. ඒක කෙලින්ම කොපි කිරීමක් කියල පේන්නෙ නැති වුනත් පරමාර්ථය නම් ඉතින් කොහොම හරි වැඩිපුර ලකුණු ගැනීම තමයි. කොපි කිරීම ගැන සමහට ළමයි කොච්චර ප්‍රවීණයො වෙලා හිටියද කියනවනම් උසස් පෙළ පන්තියෙ හිටපු එක ළමයෙක් පන්තියෙ හැමදාම තුන් වෙනි තැනින් පල්ලෙහාට ගියෙ නෑ. හැබැයි මිනිහගෙ උසස් පෙළ ප්‍රථිපලය වුනේ “F” සාමාර්ථ තුනක්. ඒකට හේතුව වුනේ  මිනිහා දෙපැත්තෙ වාර විභාග වලදි හිටියෙ සමස්ත ලංකා කුසලතාවයන් දක්වල ඉහළින්ම උසස් පෙළ සමත් වෙලා අපේ විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීඨයට තේරුණු ශිෂ්‍යයන් දෙදෙනක් හිටපු එක.   ජාතියේ වාසනාවකට වාර විභාග වලදි වගේ උසස් පෙළ විභාගෙදි කොපි කරන්න බෑ. නැත්තම් ඒ වගේ කපටි රජෙක් ඉංජිනේරුවෙක් වුනා නම් කැළණිය ගුවන් පාලම හදල දවසකින් දෙකකින් කඩා ගෙන වැටෙනවා සිකුරුයි.

වාර විභාග වලදි සුලු සුලු මට්ටමේ කොපි කිරීම් වල නිරත වුනත් සාමාන්‍ය පෙළ , උසස් පෙළ නම් මගේ දැනුමෙන් ලියල සමත් වුනා. ඒක නිසා ඒ ගැන නම් හිතට සතුටුයි. සාමාන්‍ය පෙළ කෙසේ වෙතත් උසස් පෙළ වගේ තරඟකාරී විභාගයකදී මම කලින් කියපු ළමයා වගේ කොපි කලොත් එහෙම ඒක අනෙත් ලමයින්ට කරන ලොකු අසාධාණයක්. එහෙමනම් ඉතින් මාස තුනකට පස්සෙ ලියවුනු “මගේ
සටහන” නිමා කරනවා. ලබන සතියේ නැවත හමුවෙමු.