සෙල්ල කතරගම යාතිකා

“මගේ සටහන” ගිය සතියෙ ලියවුනේ යම් කාලෙකට පස්සෙ. ඒකට ලැබුණු ප්‍රතිචාරත් එක්ක මේ සතියෙත් කම්මැලි නැතුව ලියල දාන්න ඕනෙ කියල හිතුනා. ඒ ප්‍රතිචාර අතරෙ නොයෙකුත් අත් දැකීම් එකතු වෙලා තිබුනා. එදා යටගිය දවස් වල ඉඳල සමාජීය වශයෙන් සිද්ධ වුන වෙනස් කම් තමයි ඒ ප්‍රතිචාර වල තිබුනෙ. ඒක නිසා ඉතින් තවත් ටිකකි ඒ ගැන බැඳුණු මතකයන් ගැනම ලියන්න හිතුනා. එහෙමනම් ඉතින් “මගේ සටහන” හතලිස් එක් වන දිග හැරීම මෙතැන් සිට පටන් ගන්නවා.

ඔය කතරගම යන අතරවාරේ මම කිව්වනෙ සුනේත්‍රා ව මතක් වුනා කියල. මම ඉතින් සුනේත්‍රා මේ දකින දේවල් මොන විදිහට ලියාවිද හිත හිත. ඔය කතරගම මතකයන අතර මම කිව්වනෙ පූජා වට්ටි වල කතන්දරේ. සාමාන්‍යයෙන් ඉතින් ඔය පූජා වට්ටියෙ තියන්නෙ පළතුරු ජාති එහෙම ගොඩක්. ඒ අතරෙ මගේ ආසම කෑමක් වුන පැණි කොමඩු වරදින්නෙ නෑ. මෙදා පාර අපි ගිය ගමනෙදි ගත්ත පූජා වට්ටියෙ මිනිහෙක්ට තියා සතෙකුට වත් කන්න පුලුවන් මට්ටමේ පළතුරු කෑල්ලක් තිබ්බෙ නෑ. හිනා වෙලා පිලි ගත්තට මොකද ඒ වෙළෙන්දන්ගෙ හැසිරීම නම් අන්තිමයි. සාමාන්‍යයෙන් කතරගම දේව ඇදහිල්ල බුද්ධාගම එක්ක සම්බන්ධයක් නැති වුනාට ඒක සංස්කෘතික පැත්තෙන් වටිනාකමක් තියෙන හරි අපූරු වැඩක් කියල මට හිතෙනවා හැම දාම කතරගම වන්දනාවෙ ගියහම.

ඔය දේවාල භූමියෙදී වුන භාර හාර ඔප්පු කරන්නන්ගෙ ගෙ නැටිලි වලට අමතරව පොල් ගෙඩියක් ගහල යම් යම් ප්‍රාර්ථනා කරම මිනිස්සු දිහා බලාගෙන ඉන්න එකත් අමුතුම විදිහෙ අත්දැකීමක් තමයි. පොල් ගෙඩියක් අතට අරගෙන ඒක ගලේ ගහල බිඳෙන වද නැද්ද කියන එක වගේම ඒ කාරිය කරන කොට මිනිස්සුන් ගෙ මූණේ ඇතිවන හැඟීම් තේරුම් ගන්න හදන එක තමයි මගෙ වැඩේ. සමහර අය ඉන්නෙ කේන්තියෙන්. තවත් අයගෙ මූණු වල බලාපොරොත්තු පිරිලා. අපේ සංස්කෘතිය ඇතුලට මේ දේවල් කොයි තරම් බද්ධ වෙලාද කියනවනම් කතරගම වන්දනාවේ එන මිනිස්සුන් ගෙන් වත්, එහෙම ඇවිත් තමුන්ගෙ අතේ ඇති හැටියට පූජා වට්ටියක් හදාගෙන ඒකේ පඬුරු විදිහට යම් මුදලක් තියල දෙවියන්ට පූජ කරන අයගෙන්වත් කවදාවත් අඩුවක් නම් නෑ.  හැබැයි ඉතින් දෙවියො සල්ලි ටික අරගෙන පූජා වට්ටිය ආපහුව දෙනවා. එහෙම තමයි දේවාලෙ වැඩ සිද්ධ වෙන්නෙ.

දෙවියන් ඇදහීමක් මම කලේ නැති වුනත් කතරගමට මගෙ හිත ඇදිල යන්නෙ ඒ පරිසරය එක්ක බැදිච්ච විචිත්‍රවත් කම හින්ද කියල මට හිතෙන්නෙ. රෑ ජාමේ ලංකාවේ නොයෙක් පලාත් වලින් ආපු සෙනග අස්සෙ පුංචි ඈයොත් උස්සගෙන ඒ යන ගමනෙ සුන්දරත්වයක් නෑ කියලනම් කියන්න බෑ. ඉස්සර වතාවල අපේ ගිය නඩවල පුංචි ඈයෝ හිටියෙ නැති වුනාට මෙදා පාර නම් හිටියා. බාර හාර වීම කෙසේ වෙතත් ළමයි වඩාගෙන යන්න වුනා ඒක නිසා. දේවාලෙ ඇතුලෙ මගෙ හිත් ඇදගච්ච දේවල් වලින් එකක් තමයි ඒක ඇතුලෙ තියෙන විචිත්‍ර කම. හරි අපූරු පාට එකතු වෙලා නිර්මාණය වෙච්ච දේව පින්තූර, දෙවියන්ගෙ සේවයට කැපවෙලා ඉන්න කපු මහත්වරුන්ගෙ ඇඳුම් වගේ දේවල් ඒ සංස්කෘතිය එක්ක බැදිච්ච දේවල්. ඊටත් වඩා මම ආස දෙයක් තමයි මොණර පිහාටු වලින් හදපු සළඹ (නම මතක නෑ) අරගෙන ආවේසයෙන් කපු රාල ල දෙයියන්ට යාතිකා කරන එක බලාගෙන ඉන්න එක. ඒක බලාගෙන ඉන්න හැම වෙල්වෙම මට නම් අමුතුම ආස්වාදයක් දැනෙනවා. ඒ කියන යාතිකා සමහර වෙල්වට තේරුනේ නැති වුනත් ඒ හැම දෙයක්ම අපේ වටාපිටාවේ කොටසක් වගේ කියල හිතෙනව. කොහොමටත් මනස බොහොම උද්දීපනය වෙන තැනක් තමයි එතන.

දේවාලෙ ට ගිහිල්ලා තමයි අපි කිරි වෙහෙරට ගියේ. ඒක නම් මට ඒ තරම් ආස්වාදජනක අත් දැකීමක් වුනේ නෑ. ඒක ගැන කවුරුත් මුකුත් හිතන්න එපා. මොකද මගෙ කුතුහලේ අවුස්සන කිසිම දෙයක් මට එතනදි හොයා ගන්න බැරි වුනා. එතන මට පුදුම හිතුන දේ තමයි සිල් සමාදන් වෙලා හිටපු උපාසක අම්මල තොගේ. මට හිතුන විදිහට දාහකට වැඩිය සේනාවක් ගස් යට පැදුරු , රෙදි එළාගෙන රෑ නිදියගෙන උන්නා. මම ඉතින් කල්පනා කලේ රෑ සීතලේ පින්නත් එක්ක ඒ අය කොහොම ඉන්නවද කියල. මොකද ඒ අය අතර බොහොම වයසක උදවිය පවා හිටිය නිසා. මට ඉතින් ඒක අමාරු දෙයක් වගේ පෙනුනට ඒ අයට ඒක බොහොම ප්‍රීතිමත් අත්දැකීමක් වෙන්න ඇති කියල හිතුන.

ඔය කතරගම අත්දැකීම් අතරෙ මතක් වෙන අනිත් දේ තමයි මැණික් ගඟ. වෙන හැම පාරම වගේ මැණික් ගඟේ නාන එක අපි කලත් මෙදා සැරේ නම් අපිට ඒකට අවස්ථාවක් හම්බ වුනේ නෑ. ඒකට එක හේතුවක් වුනේ අපි නැවතිලා හිටියෙ තිස්ස ටවුමෙ නිසා. කොහොමටත් මැණික් ගඟේ නාන එක ගැන අපේ කට්ටිය එච්චර උනන්දු වුනෙත් නෑ. හැබැයි ඉතින් මැණික් ගඟේ නාන එක මට නම් ඒ තරම් ආස හිතෙන වැඩක් නෙවයි. මොකද ඒකෙ පිරිසිදු කම අතින් ඉහළ කම නිසා. හැබැයි මැණික් ගඟේ නාන එක වන්නදනා නඩ වල අනිවාර්ය වැඩක්.

කොහොමින් කොහොම හරි අපි ඊළඟ දවසෙ ගියා සෙල්ල කතරගමට. ඒකත් මට හරි කුතුහලය දුන්න ගමනක්.  ඒ ගමන සාමාන්‍යයෙන් යන්නෙ දවල් කාලේ දි. ඒ ගමනෙදි හරි ආස හිතෙන වැඩක් වුනා.

එතන තියෙනවා දේවාලයක්. ඒක කතරගම ප්‍රධාන දේවාලේ තරම සරුසාර එකක් නෙවයි. අපේ නඩයෙ අය ඒකටත් ගිය අතරෙ මම කැරකි කැරකි යන එන අය දිහා බල බල හිටියා. ඒ අස්සෙ තමයි මම දුක්කෙ එක තැනක මිනිස්සු වට වෙලා ඉන්නවා. එක පාරටම මගෙත් ළමා කුතුහලය අවදි වුනා. මමත් ඉක්මනට ගිහිල්ලා බැලුවා මොකද්ද එතන සිද්ධ වෙන කරාණාව කියල. බලනකොට එතනත් පොල් ගහන තැනක්. හැබැයි එතන තව අපූරු දෙයක් වුනා. ඒ දේවාලෙ කපු මහත්තයෙක් ඉඳගෙන පොල් ගෙඩිය අතට අරගෙන යාතිකා කියනව. මොකද්දෝ අමුතු යාතිකාවක් කියල ඔලුව වටේ පොල් ගෙඩිය කරකවලා වතාවත් එහෙම කරල තමයි පොල් ගෙඩිය ගහන කෙනා අතට දෙන්නෙ. ඒකේ තිබ්බ අපූරු කම වැඩි වුනේ පුංචි පහේ සාස්තර කීමක් ඒ කපු උන්නැහෙ කරපු නිසා.

එයා කියනව මෙන්න මේ වගේ දෙවල්. “දරුව , තොප පැමිණි කාරණාව මොකද්ද දරුව? තොපට අපල තියෙනව දරුව. මේ මනුස්ස් ප්‍රාණියා ට අරක් කරගෙන ඉන්නෙ නැතුව පල. තොපේ භුමියට කොඩි වින කරල තියෙනව දරුව. තොපිට අපල තියෙනව. සෙත් සාන්ති කරයිපව්. දෙවියන් එක්ක සෙල්ලම් බෑ දරුව.” ඔන්න ඔය වගේ එක එක දේවල් තමයි මේ කෙනා කිව්වවෙ. කියපු සේරම දේවල් මට දැන් මතක නැති වුනත් ඒ ස්වරයයි හැසිරීම් රටාවේ තිබ්බ හරි අපූරු නාට්‍යමය ගතිය විඳගන්න ඕනෙ නම්  ඒක ගිහිල්ලම බලන්න ඕනෙ. පොල් ගෙඩිය උඩ පත්තු කරපු කපුරු පෙති තියල ඒක ඔලුව වටේ අරගෙන යන ගමන් යාතිකා කියපු හැටි තාම මතක් වෙනව. දේව ඇදහිලි කොහොම වුනත් රස විඳීමක් තියෙන ඕනෑම මිනිහෙක්ට දැක බලාගන්න එතන ඕනේ තරම් දේවල් තියෙනව කියල හිතෙනව. ඒ අස්සෙ අපේ නඩේ කෙනෙක් ටත් ඕන වුනා අර කපුප උන්නැහෙ ට කියල පොල් ගෙඩියට ආශිර්වාද කර ගන්න.  ඒ පාර ඒ මනුස්සය අපේ නඩේ උන්දැටත් මොකද්ද සාස්තරයක් කිව්වා. මොනවදෝ අපල වගයක් තියෙනව කියල ඒව දුරු වෙන්න සශත් සාන්ති කරගන්නයි කියල උපදෙස් ලැබුනා. අනිත් එක ඒක හරි අපූරු , ගැඹුරු කටහඬක්.

ඔය ඔක්කකොම ඉවර වෙලා බෙලි මල් කෝප්පයකින් එහෙම සපපායම් වෙලා ඉවර වුන අපේ කට්ටිය දොදොල් කඩ දිහාවට ඇදුනා. දොදොල් කඩ වල කේවල් කිරීම් අස්සෙ මමත් හැම තැනම කැරකිලා බැලුවා. ඒ හැම දේකම විඳින්න මොනව හරි දෙයක් මට නම් ඉතුරු වෙලා තිබුනා. එහෙමනම් ඉතින් මේ සතියෙ “මගේ සටහන” නිමා කරනවා. නැවත හමුවෙමු.

සුනේත්‍රා සහ කතරගම

“මගේ සටහන” ආයෙමත් ගොඩ කාලයක් තිස්සෙ ලියවුනේ නෑ. ලියන්න හිත හිත හිටියට හරිම කම්මැලි කමක් දැනුන නිසා ලියවුනේ නෑ. එක වතාවක් ලියන්න පටන් අරගෙන අතරමග නවත්තල දැම්ම. එතකොට මේ ලියන්න හදන්නෙ හතලිස් වෙනි සටහන. හරියටම මාස දෙකකට විතර පස්සෙ. එහෙමනම් ඉතින් මගේ සටහනෙ හතලිස් වෙනි ලිපිය ආරම්භ කරනවා.

ලියන්නෙ මොනවද කියල කල්පනා කර කර ඉන්න කොට ගොඩක් දේවල් මතක් වෙලා පස්සෙ අමතක වුනා. ඒ අස්සෙ මේ දවස් වල හිතේ තියෙන පොඩි ඉරිසියාවක් ගැන මතක් වුනා. ඒක ඇතිවුනේ සුනේත්‍රා එක්ක. සුනේත්‍රා කිව්ව සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක මහත්මියට. සුනේත්‍රා ගෙ “මතක පොත” කියවල තමයි ඉරිසියාව හැදුනෙ. සුනේත්‍රා ලියන විලාසයට මම කොහොමත් ආසයි. ඒකේ තියෙන්නෙ කුතුහලය අවුස්සන හරි අපූරු ගතියක්. “මතක පොත” ලියල තියෙන්නෙ එයා ගෙ චාරිකා සටහන් මුල් කරගෙන. දැකපු දේවල්, හමුවෙච්චි මිනිස්සු ගැන ආදිය හරිම රසවත් විදිහෙ පෙල ගැවසීමක්. ඉතින් මේ ගෑණු මනුස්සයගෙ සවාරි ගැන කියවන කොට මටත් එහෙම ඇවිදින්න කරන්න තියෙනවනම් කියල හිතුන. ඒත් ඒකට අවස්ථාවක් දැනට නැති නිසා සුනේත්‍රා ගැන ඉරිසියාවක් තමයි හිතේ ඉතුරු වුනේ. 🙂 ඉතින් සුනේත්‍රා ගෙ කතාව කියවපු දවස් වලම කතරගම යන්න ලැබුනා. ඉතින් පොතේ තිබ්බ චරිත එක්ක මග දැකපු දේවල් ගලප ගලප තමයි ගමන ගියේ.  ඒක නිසා කතරගම ගමන් ගැන පොඩ්ඩක් ලියන්න හිතුනා.

ඔය කතරගම යන එක මට නම් මහ කම්මැලි වැඩක් දැන්. ඉස්සර වගේ කුතුහලයක් නෑ නෙ.ඉස්සෙල්ලම කතරගම චාරිකාවක ගියෙ කොයි කාලෙද කියන එක නම් හරියට මතක නෑ. හැබැයි හයේ පන්තියෙ දි ගියා මතකයි. ඒ ගමන ගියෙ මමයි, අම්මයි විතරයි. ඒ අම්මගෙ කාර්යාලේ උදවිය එක්ක. කොහොම හරි ඊට සතියකට පස්සෙ තාත්තා මිය ගියා. ඔය ගමන අතරතුර මම දකින දේවල් ගැන පොතක ලියන්නෙයි කියල තාත්ත උපදසක් නම් දීල තිබුන. මට මතක විදිහට ඒ වැඩේ මම කලේ නැද්ද කොහෙද. ඊට පස්සෙත් කීප පාරක්ම කතරගම නම් ගියා. ගොඩක් වෙලාවට අපේ නෑදැයෝ එක්ක තමයි. ඒ ගමන් ගොඩක් ඒවා හරිම එක විදිහෙ ගමන්. ඒ කියන්නෙ මෙහෙමයි.

ඔන්න ගමන යන්න කලින් දවසෙ අපේ මහප්පා නිවේදනය කරනවා කට්ටිය ඔක්කොටම උදේ හතර හමාර පහ වෙනකොට පිටත් වෙන්න සූදානම් වෙන්න කියල. ඒක ඉතින් හරි අමාරු වැඩක් මට නම්. මොකද ගමනට කලින් දවසෙ නිදා ගන්නෙත් රෑ දහය පහුවෙලා. ඒකට හේතුව ඉතින් ගමන යන්න කලින් හැන්දෑවෙ ඉඳන් තමයි කලබලේට ඔක්කොම සූදානම් වෙන්නෙ. ඉතින් ගමනට අවශ්‍ය රෙදි ඇතුලු ආම්පන්න ලෑස්ති කරගෙන නිදා ගන්න කොට රෑ එකොළහට විතර. ඔන්න ඉතින් ආයෙ පාන්දර තුන හමාරේ ඉඳල නැගිට ගන්නව. ඔය ගමන් විනෝද චාරිකා වුනාට වෙහෙසකර චාරිකා කරගන්නත් අපේ අම්ම ල හරි දස්සයි. ඒ මොකද  පාන්දර නැගිටල උයනව දවල්ට කෑම අරගෙන යන්න. ඒක හරි මහන්සි වැඩක්. ඔය කෑම බීම , බඩු මුට්ටු අරගෙන අපි යනව පටන් ගන්න තැනට. ගොඩක් වෙලාවට ගමන පටන් ගන්නෙ අපේ ලොකු මම්මල ගෙ ගේ ගාවින්.

හැමදාම ඉතින් අපි පටන් ගන්න තැනට යනකොට මහප්පා පොඩ්ඩක් එහෙට මෙහෙට දඟලනවා. ඒ මොකද කට්ටිය පරක්කු නිසා. කොහොමටත් මනුස්සයා කුකුල් කේන්ති කාරයා. ඒක නිසා හරි අමාරුයි පොඩ්ඩ වැරදුන ගමන්. මේ ගමන යන කොට උයන්න භාජන , දර එක්ක අනම් මනම් ජාති අරගෙන යනව. ඉතින් විනෝද චාරිකාව කෙසේ වෙතත් අපේ නඩයෙ වැඩිහිටි ගෑණූ අය ඒක සුපුරුදු දින චර්යාව බවට පත් වෙනව. මොකද ගෙදර කරනව වගේ උදේ නැගිටල උයන පිහින එක තමයි කරන්නෙ. අන්තිමට විනෝද චාරිකාව ඉවර වෙලා ගෙදර එනකොට වැඩ කරපු මහන්සියයි , ගමන් මහන්සිය නිසා වෙනදටත් වඩා අමාරුයි.  අනෙ මන්දා ඉතින් එහෙම කරන්න හේතුව මොකද්ද කියල. ගොඩක් වෙලාවට අපි ගියෙ වෑන් වල තමයි. අපේ අම්ම ගෙ පැත්තෙ නෑදැයො ටික තමයි ගමනට එකතු වෙන්නෙ.

ඔය චාරිකා ඔක්කොම ගියෙ ගාලු පාරෙ තමයි. මෙදා පාරත් ඉතින් අපි සුපුරුදු විදිහට රෑ වෙනකම් ඇහැරගෙන ඉඳල පහුවදා උදෙන්ම පිටත් වෙන්න සූදානම් වුනා. වෙනද වගේ නෙවෙයි මෙදා පාර නම් උදේ කෑම උයන වැඩේ සිද්ධ වුනේ නෑ. ඒ අතරෙ මොකද්දො හේතුවකට මහප්පා කේන්ති අරගෙන හිටියා. ඒක ඉතින් එයාගෙ චරිතාංගයක්. ගමන පිටත් වුනේ ටිකක් සැප පහසු බස් එකක. මගින් රත්තනපුරේ හිටපු නෑදැ පිරිසකුත් එකතු කරගෙන උදේ කෑමත් අරගෙන තමයි ගියෙ. ඇඹිලිපිටිය හරහා ගිහිල්ලා හවස දක විතර වෙනකොට තිස්ස ට ගියා. කලින් වතාවල ගොඩක් වෙලාවට නැවතුනේ විශ්‍රාම ශාලා වල. වන්දනා නඩ වලින් කතරගම පිරිල තිබුණු වතාවක නවතින්න තැනක් හොයා ගන්න බැරුව ඒ පැත්තෙ ගෙදරක නවාතැන් ගන්නත් සිදධ වුනා. මෙදා සැරේ නම් කොළඹින් ම නවාතැන් වෙන් කරගෙන ගිය නිසා කරදරයක් වුනේ නෑ.

අපි නැවතුන සංචාරක බංගලාව එහා පැත්තෙ තිබ්බෙ තිස්ස වැව. එතනට ගිය ගමන් අපේ නඩේ කට්ටිය හිතාගෙන හිටියෙ වැවේ නානව කියල. හැබැයි වැවේ වතුර ටික දැක්ක ගමන් මම තීරණය කලා පුරුදු විදිහට ඒ බංගලාවෙම වතුර කරාමෙන් නාගන්නව කියල. මොකද ඒ තරම් පිරිසිදු වතුර ටිකක් තිබුනෙ. අන්තිමේ දී සැලැස්ම වෙනස් වෙලා දවල් කෑම එහෙම අරගෙන කිරින්දෙ යන්න පිටත වුනා. ඒක ඉස්සර නම් මට හරි ආස හිතෙන ගමනක්. මොකද්දෝ අපූරු සහගත බවක් තියෙනවනෙ. අනිත් එක ඉතිහාස ජනප්‍රවාද වලට සම්බන්ධ තැනක් නිසා. මෙදා පාර ගිය වෙලේ මට හිතුනෙ ගිනි අව්වෙ බැහල එතන බලන්න යනවට වඩා වාහනේට වෙලා හිටිය නම් සැපයි කියල. ඒත් ඉතින් අපේ කට්ටිය එක්ක මමත් ඇදිල ගියා. ඔය යන අතරෙ අපේ නඩේ හිටපු පුංචි ඈයෙක් වැලි අවුස්ස අවුස්ස ඉරි අඳිනව. මට එක පාරටම වැඩේ නවත්තන්න කියන්න හිතුනත් අපිත් පොඩි කාලෙ එහෙමනෙ කියල මතක් වෙලා නිකං හිටිය.

කිරින්දෙ ගමන ඉවර වෙලා මග එනකොට රෑට උයන්න මෑ කරල් ගන්න ඕනෙ කියල අපේ වැඩිහිටි පිරිස තීරණය කලා. ඉතින් එක තැනක අපේ වාහනේ නවත්තල බැලුවා. වැඩේ කොයි තරම් ලාබද කියනවනම් කිලෝ එකක් දෙකක් අරගෙන එන්න ගිය අපේ කට්ටිය ආවේ ගෙවල් වලට අරගෙන යන්නත් එක්ක මෑකරල් ගෝනියක් අරගෙන . 🙂 කොහොම හරි ආයෙ තිස්ස ටවුමට ඇවිත් අපි නිකමට වගේ ගණං අහල බැලුවම අපි ගත්ත ගාන වගේ දෙගුණයක් මිල කිව්වා කිලෝ එකකට. ගමනෙ අරමුණ කෙසේ වෙතත් එළවලු ටිකක් පටව ගත්ත නම් ගානක් හොයා ගන්න තිබුනයි කියල අපිට හිතුනෙ.

ඊට පස්සෙ ඉතින් කට්ටිය හවස තිස්ස වැවේ නෑවා. කරුවල වැටිල තිබුන නිසා වතුරෙ පිරිසුදු කම නම් පෙනුනෙ නෑ අපේ අයට. රෑ තමයි අපි ඉතින් කතරගම දේවාලෙට ගියෙ. අපි වාහනෙන් බහින කොටම පූජා වට්ටි විකුණන අය අපිව පිළි ගත්තෙ හරියට අවුරුදු ගානක ඉඳල දැන හැඳුනුම් කම් තියෙනව වගේ. අපරාදේ කියන්න බෑ ඒ අයගෙ සේවාව නම් සවුත්තුයි. කේන්ති යන වැඩක් තමයි ඒක. ඔය දේවාලෙ ට යන එක මට එතරම් උනන්දු සහගත වැඩක් නොවුනට මම ආස කරන දේවල් කිහිපයක් තියෙනව. එකක් තමයි පූජා වට්ටි වල තියෙන පලතුරු කන එක. ඒකේ හරි අපූරු ගතියක් තියෙනව. අනිත් වැඩේ අර කාවඩි නැටුම් බලන එක. ඔය එක එක බාර හාර වෙන උදවිය තමයි නටන්නෙ. ඒක හරි අපූරු ආසාවක් ඇති කරන වැඩක්. ඒ සංගීතෙට මටත් නටන්න ලොකු ආසාවක් ඇති වෙලා තියෙනවා. හැබැයි අපි ගිය දවසෙ තිබුන පෝලිම කොච්චර දිගද කියනවනම් අපිට ඇතුලට යන්න අවස්ථාවක් ලැබුනෙත් නෑ. ඒ හිටපු සෙනඟ ගොඩේ අපේ කට්ටිය මග අරගන්නෙ නැතුව හිටියෙ හරි අමාරුවෙන්.

තවත් ගොඩක් දේවල් තියෙනව ලියන්න මතක් වෙන. කොහොම වුනත් කාලෙකට පස්සෙ ලියපු “මගේ සටහන” ලියපු ප්‍රමාණය ඇති කියලයි හිතෙන්නෙ. එහෙමනම් නැවත හමු වෙමු.