කේතලෙන් මල්ලක්

“මගේ සටහන” මේ ලියන්න සුදානම් වෙන්නෙ විසි අටවන සටහන. ගිය සතියෙ සටහන ගැන නම් ප්‍රතිචාර ගොඩක් ලැබුනා. ඒ සටහන පුරුදු රටාවෙන් ලියපු නිසා වෙන්න ඇති නිසා කියල හිතෙනවා. ඒ අස්සෙ සංවාදයකුත් ගොඩ නැගෙමින් තිබුනා . සංවාදය තුල පල කෙරෙන සියල්ලම මම වාරණයකින් තොරව පල කලා. මොකද එහෙම වාරණය කරන එක මගේ පැත්තෙන් සදාචාරාත්මක නැති නිසා. කොහොම වුනත් එම සංවාද හරහා බ්ලොග් අවකාශය තුල දැනුම සහ අදහස් ගලා යාමේ අරමුණ ඉෂ්ඨ වෙනවානම් ඇති කියලයි හිතෙන්නෙ. එහෙමනම් “මගේ සටහන” විසි අටවන දිග හැරුම මෙතැන් සිට.

ගිය සතියෙ මම කිව්වෙ හොකී සෙල්ලම් කරපු හැටි ගැන. ඒ අස්සෙ තව දිලින සොහොයුරා ලියන්න කියපු දෙයක් තවම ලියවුනේ නෑ. මේ සතිය ඇතුලත ඒක පල කරනවමයි. ගිය සතියෙ “කුඩ මිටි ගැහිල්ල” මම කිව්වා වගේ හරි අපූරු වැඩක්. ඒක ගැන බැඳුනු කතන්දර ගොඩක් තියෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් හොකී සෙල්ලම් කරන්න අනිත් ක්‍රීඩා කරන ජාතියේ ක්‍රීඩාංගන වල පුලුවන් වුනත් ඒ සඳහා විශේෂයෙන්ම සකස් කරපු ක්‍රීඩාංගනත් තියෙනවා. ඒවට කියන්නෙ කෘතීම හොකී තණ තීරු. ඒ වගේ කෘතීම හොකී තණ තීරු හදන්න වගේම නඩත්තු කරන්නත් සෑහෙන මුදලක් යනවා. ඒක නිසාම ලංකාවට තවම තියෙන්නෙ මේ කෘතීම හොකී තණ තීරු දෙකයි. මුල්ම එක හැදුවෙ කොළඹ රීඩ් මාවතේ තුරඟ තරඟ පිට්ටනියෙ. අනිත් එක තියෙන්නෙ මාතලේ පුරවරයෙ. කොළඹ තියෙන කෘතීම තණ තීරුව නම් දැන් හොඳටම ගෙවිලා ගිහින් අලුතෙන් හදන්න අවශ්‍යය තත්වයට ඇවිත් තියෙන්නෙ. නමුත් තනතුරු සහ මහජන මුදල් ගසා කෑමේ උවමනාව ඇර වැඩක් කරන උවමනාව බලධාරීන්ට නැති නිසා වැඩේ දවසින් දවස කල් යනවා.

මේ කියන්න හදන්නෙ ඔය කෘතීම හොකී තණ තීරු ගැන බැඳුනු කතාවක්. කෘතීම තණ තීරු වල ක්‍රීඩා කරන්න කලින් ඒකට වතුර දමන්න අවශ්‍යය යි. නැත්තම් සෙල්ලම් කරන්න බෑ. එක්තරා කාලයක් තිබුනා වැස්ස ගොඩක් කල් නොවැටුන කාලයක්. කොහොම හරි අපේ කණ්ඩායමේ සඟයෙක් ආම්පන්න ටිකත් අරගෙන පුහුණු වීම් වලට යනවා දැකපු අසල් වැසියෙක් ඇහුවලු “මල්ලි , කොළඹ ට වැස්සා නේද පහුගිය දවස් වල” කියල. වැස්සක් තියා ආසාවට වැහි වළාකුලක් වත් අහසෙ තිබ්බෙ නැති නිසා ඒ දවස් වල හොල්මන් වුන මගේ සඟයා කිව්වලු ” නෑ වැස්සෙ නෑ” කියල.  ඒ පාර අර මනුස්සයා කිව්වලු ” ඒක වෙන්න බෑ නෙ , ඔයාලගෙ මැච් එකක් ටී වී එකේ පෙන්නන කොට මම  දැක්කනෙ පිට්ටනියෙ වතුර පිරිලා තියෙනවා” කියල. ඒ මනුස්සයා හිතල තියෙන්නෙ වැස්සට හොකී තණ තීරුව යට වෙලා කියල. අපේ සඟයා ඉතින් මුකුත් කියන්නෙ නැතුව ඇවිල්ලා.

සාමාන්‍යයෙන් හොකී හරි ආස හිතෙන සෙල්ලමක් වුනත් ලංකාවේ ගොඩක් ජනප්‍රියම සෙල්ලමකුත් නෙවෙයි. අපේ මාමා ඒකට කුඩ මිටි ගැහිල්ල කිව්වා වගේ ගොඩක් අය අහනවා කොහොමද ඔය සෙල්ලම කරන්නෙ කියල. එක වතාවක් හොකී තරඟාවලියක් සංවිධානය කරන්න අනුග්‍රාහක දැන්වීමක් හොයාගන්න අපේ සඟයෙක් ගිහිල්ලා එක්තරා ආයතනයක වෙළඳ අංශය බාර නිලධාරියා මුණ ගැහෙන්න. ඒ කෙනා ඇහුවලු ” ආ ඕක නේද අර බෝලෙ වලට දාන සෙල්ලම” කියල. ඒ කෙනා හිතාගෙන ඉඳල තියෙන්නෙ ගොල්ෆ් ක්‍රීඩාව ගැන. අපේ සඟයත් දැන්වීම ගැන කතා කරන පැත්තක තියල හෙමිහිට මාරු වෙලා ඇවිල්ලා.

මං මුලින් කියපු කෘතීම හොකී තණ තීරුවේ සෙල්ලම් කරන්න ලැබෙන කම් අපි නොඉවසිල්ලෙන් බලාගෙන ඉන්නෙ. මොකද හොඳට සෙල්ලම් කරන්න පුලුවන් නිසා. අපිට මුලින්ම ඒකේ සෙල්ලම් කරන්න ලැබුනෙ අවුරුදු පහලොවෙන් පහළ තරඟයකට සෙල්ලම් කරන කොට. ඊට පස්සෙ නම් දිගටම වගේ කොළඹ දිස්ත්‍රික්ක තරඟ පැවැත්වුනේ කෘතීම තණ තීරුවෙ තමයි. මුල දවස් වල ඒකට ගැලපෙන ආකාරයෙ සපත්තු තිබුනෙත් නෑ. ගොඩක් වෙලාවට අපි කරන්නෙ අපිට වඩා ඉහළ පන්තිවල හිටපු කාගෙන් හරි ඉල්ල ගන්න එක. සාමාන්‍යය ආකාරයේ සපත්තු දැම්මොත් ලිස්සල වැටෙන එක අනිවාර්යයි. එතකොට හරියට අලුතෙන් මැදපු පොලොවක් උඩ ඉන්නවා වගෙයි. කොයි වෙලේ සමබරතාවය නැති වෙලා වැටෙයිද කියන්න බෑ. මාව නම් ඕනෙ තරම් වැටිලා තියෙනවා එහෙම හරි හමන් සපත්තු දැම්මෙ නැති නිසා.

පස්සෙ කාලෙක අපිට මාතලේ කෘතීම තණ තීරුවෙ සෙල්ලම් කරන්න අවස්ථාව ලැබුනා. ඒකත් මට නම් වැදගත් අවස්ථාවක්. ජීවිතේ එක පාරක් හරි හොකී ක්‍රීඩාවේ පුරවරය වුනු මාතලේ ක්‍රීඩා කරන්න ලැබුනු එක ගැන. හැබැයි ඔය මාතලේ තණ තීරුවත් විවෘත කලාට පස්සෙ නිසි පහසුකම් නැති කම නිසා ප්‍රයෝජනයට ගන්නෙ නැතිව වහල දමල තිබුනා. ලංකාවේ බලධාරීන්ගේ මුග්ධ භාවය ගැන ඔය වගේ උදාහරණ නම් ඕනේ තරම් හොයා ගන්න පුලුවන්. අද වෙනකොට නම් මාතලේ හොකී ක්‍රීඩාවට ආදරය කරන අයගේ බල කිරීම  නිසා ප්‍රයෝජනයට ගන්න පුලුවන් විදිහට පිටිය සකස් කරල තියෙනවා. අවසාන වතාවට ලංකාවේ පැවති දකුණු ආසියාතික ක්‍රීඩා උළෙලෙදි හොකී තරඟ පැවැත්වුනේ මාතලේ දී තමයි. ඒ තරඟයෙදි අපේ ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම බංගලාදේශය පරවමින් ලෝකඩ පදක්කම දිනා ගත්තා.

ඇත්තටම කියනවනම් මාතලේ හඳුන්වන්නෙ “හොකී පුරවරය” කියන නමින්. මාතලෙන් බිහි කරපු අති විශිෂ්ඨ ක්‍රිඩකයෝ බොහෝ දෙනෙක් ඉන්නවා. ඒකට හොඳම උදාහරණය තමයි අවුරුදු පහලොවක් තිස්සෙ ජාතික මහා ක්‍රීඩා උළෙලෙ දි නොකඩවා අවුරුදු පහලොවක් තිස්සෙ හොකී රන් පදක්කම දිනා ගන්න මධ්‍යයම පලාතට හැකි වීම. කොළඹ ඉන්න අපේ අය කොච්චර උත්සහ කලත් හැමදාම දිනන්නෙ මාතලේ තමයි. ඒක ගැන පොඩි පහේ ඉරිසියාවක් ඇති වුනත් දක්ෂතාවය අගය කරන්න එපැයි. විශේෂයෙන්ම මාතලේ සාන්ත තෝමස්, සහිරා, විජය සහ ක්‍රිස්තුදේව යන විදුහල් අති දක්ෂ ක්‍රිඩකයන් බිහි කරනවා.

අවුරුදු දහ හතෙන් පහළ කණ්ඩායම නියෝජනය කරන කාලේ සමස්ත ලංකා තරඟාවලිය වෙනුවෙන් සහභාගි වෙන්න අපි මාතලේ ට ගියා. තරඟාවලියෙ ජයග්‍රහණයක් ලබා ගන්න බැරි වුනු අපිට අඩුම ගානෙ “කේතලෙන් මල්ලක්” වත් හොයාගන්න බැරි වුනා. තාමත් ඉතින් තනිකඩ නිසා “කේතලෙන් මල්ලක්” හොයා ගන්න පුලුවන් නම් හොඳයි කියලයි හිතෙන්නෙ. ඉස්සරහට මොනව වෙයිද කියල කවුද දන්නෙ. ඒ මාතලේ ගිය ගමන අපිට නම් අත්දැකීම් ගොඩක් එකතු කරපු තරඟාවලියක් වුනා. කොළඹින් පිට තරඟාවලියකට අපි ගිය මුල්ම වතාව ඒක. එහෙ අපි නැවතිලා හිටපු පොලිස් දෙපාර්තුමේන්තුවට අයිති නිල නිවාසයෙ තිබුන අඹ ගහේ මී පැණි වගේ රස අඹ කාපු හැටි එහෙම මට තාම මතකයි. ඒ වගේ රසවත් අඹ මම  කාලා තියෙන්නෙ දෙතුන් වතාවයි. ඒ සියලුම අත් දැකීම් අපිට ලබා දුන්න ශ්‍රී ලංකා හොකී කණ්ඩායම් හිටපු නායකයකු වගේම පොලිස් කණ්ඩායමේ නායකත්වය දරපු අපේ පුහුණුකරු වුන දර්ශන එදිරිසිංහ මහත්මයාව අමතක කරන්න බෑ. කොහොමටත් ඔහු අති දක්ෂ පුහුණුකරුවෙක්.

හොකී ගහන්න ගිහල්ලා අමතක නොවෙන පාරවල් කිහිපයකුත් මට ලැබිලා තියෙනවා. මුලින්ම අපි අවුරුදු දහ හතෙන් පහල තරඟාවලයෙදි දණහිසට වැදුනා හොඳ පාරක්. ඒ නාලන්ද විද්‍යාලය සමඟ තිබුන තරඟයක දි. ඒ ඇතිවුන දන හිසේ ආබාධය නම් තාමත් විටින් විට මතු වෙනවා. හැබැයි ලොකුම අකරතැබ්බය වුනේ විශ්ව විද්‍යාලය වෙනුවෙන් සෙල්ලම් කරන කොට. පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලය මගින් සංවිධානය කරපු සය සාමාජික හොකී තරඟාවලයට පුහුණුවීම් කරන අතර තුරේදි අපේම සඟයෙක් ගෙන් එල්ල වුන පහරක් වැදිලා නළලට ඉහලින් පැලුනා. අන්තිමේ දී නතර වුනේ මැහුම් පහක් දමල. ලොකුම අපරාදේ වුනේ ඒ සිදුවීම තරඟාවලියට දවස් දෙකකට කලින් වුන එක. ඒක නිසා මට සිද්ධ වුනේ පේරාදෙණියට ගිහිල්ලා අනිත් සඟයො ක්‍රීඩා කරන එක බලාගෙන ඉන්න.  පුහුණු වීම් කරල අන්තිම මොහොතෙ දි තුවාල ලබල එළියට වෙලා ඉන්න එක හරිම වේදනාබර අත්දැකිමක්. නමුත් බලාපොරොත්තු නොවෙන දේ බාර ගන්න වෙනවා කියන එකට ඒක හොඳ උදාහරණයක්. හැබැයි ඒ වෙලාවෙ කණ්ඩායමේ සඟයො හැම දෙනාම මාත් එක්ක හිටිය එක හිතට ලොකු සැනසීමක්.

හොකී සෙල්ලමේ දී මම ආසම කරපු දේ තමයි කණ්ඩායම් හැඟීම. හැමෝම අනිත් කෙනා ගැන සැලකිලිමත් වෙලා හොයල බලන එක අපූරු සහෝදර බැම්මක් ඇති කරනවා. මම ඒක හොඳටම අත් වින්දෙ විශ්ව විද්‍යාලය වෙනුවෙන් ක්‍රිඩා කරන කාලේ. සමහර වෙලාවට පුහුණුවීම් වලට නොගියත් මිත්‍රත්වයෙන් යුතුව සලකමින් අපේ කණ්ඩායම් සඟයො නිසා තමයි නිකමට හරි පිට්ටනිය පැත්තෙ යන්න හරි හිතුනෙ. ක්‍රීඩාව කියන්නෙ කොහොමටත් එකි නෙකා අතර බැඳීම වැඩි කරන දෙයක්. පාසලේ හොකී සෙල්ලම් කරද්දි අවුරුදු දෙකක් අපේ නිවාස කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස කටයුතු කරන්නත් අවස්ථාව ලැබුනා. හැබැයි මම නායකත්වය දීපු එක තරඟයක් වත් දිනන්න නම් බැරි වුනා. ජිවිතේ හැම දේම ජයග්‍රහණයෙන් විතරක් කෙලවර වෙන්නෙ නැති බව ඒවා හරහා තේරුම් ගත්තා.

එහෙමනම් ඉතින් මේ සතියෙ සටහන සුපුරුදු සීමාවට පැමිණි නිසා නිමා කරන්නයි සූදානම . එහෙනම් ලබන සතියේ නැවත හමු වෙමු.

Advertisements

8 thoughts on “කේතලෙන් මල්ලක්

  1. දැන් වත් “කේතලෙන් මල්ලක්” හොයාගත්තනම් තමා හොඳ..

    අද සටහනත් ලස්සනයි.. මගෙ සටහන ආයෙත් අලුත් වෙලා වගේ.. ඒ ගැන ගොඩක් සතුටුයි..

  2. 🙂 ෂා හරිම ලස්සන සටහන. කියවන කොට CHAK DE (Spellings හරිද මංදා)film එක මතක් වුනා.
    කොහොම උනත් සටහන අළුත් වෙච්ච එක නං හොදයි.

  3. @ කසුන් – ස්තූතියි ප්‍රතිචාරයට. හොකී මම ගොඩක්ම කැමති සෙල්ලමක්. 🙂

    @ මලින්ත – හැම දාම කියවන එක ගැන තුති.

    @ දිලින – ස්තූතියි මචෝ.

    @ අරවින්ද – මාතලේ තමයි හොකී පුරවරය. ඉන්දියාව සහ පකිස්තානය තමයි ඉස්සර ලෝක ශූරයො. නමුත් දැන් ජර්මනිය, නෙදර්ලන්තය, ඔස්ට්‍රේලියාව සහ මැලේසියාව තමා ඉස්සරහ ඉන්නෙ.

    @ දිල්ෂි – බැරිද හොයල දෙන්න කොහෙන් හරි. 🙂

    @ සිතුවිලි – මමත් බැලුවා “චක් දේ” . හරි අපූරුයි ඒක නම්. සටහන අලුත් කලේ නැත්තං කියවන උදවිය බනිවනෙ

    @ සහන් තන්තිරිවත්ත – ස්තූතියි

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )