ගුටි පන්දු

“මගේ සටහන” මේ ලියන්න සූදානම් වෙන්නෙ විසි තුන්වන සටහන. වෙනද වගේ නෙවෙයි වැසිබර ඉරිදා හැන්දාවේ මොකද්දෝ නොසන්සුන් බවක් හිතේ තියාගෙන තමයි ලියන එක පටන් ගත්තෙ. ඒ අස්සෙ අහස ගිගුරුම් දෙන්නත් පටන් ගත්තා.  ගිය සතියෙ දෙකේ “මගේ සටහන” ට එතරම් ප්‍රතිචාර ලැබිල තිබුනෙත් නෑ වගේ දැනුනා. කොහොම වුනත් මේ සතියේ සටහන මෙතැන් සිට.

ගිය සතියෙත් මතක් කරේ අවුරුදු කාලය හා බැඳුණු මතක සටහන් ගැන. ඒවා සමහර විට ලියාගෙන යන කොට එක එක තැනින් අමුණන නිසා අවිධිමත් ගතියකුත් පේන්න තියෙනවා. මොනව වුනත් මේ සතියෙත් කියන්නට යන්නෙ ඒ ගැනම තමයි. සාමාන්‍යයෙන් අවුරුදු කාලය කියන්නෙ හැමෝම එක තැනකට වෙලා සිරිත් විරිත් ඉෂ්ඨ කරන කාලයක්. තාත්තා ඉන්න කාලයේ දී නම් සිරිත් විරිත් ඉෂ්ඨ කරන එක අකුරටම කරනව. ඒ දවස් වල ගෙදර තුන් දෙනයි. දැන් ඉතින් අවුරුද්දට ඉන්නෙත් අම්මයි මමයි විතරයි. ඒක හින්දම ඉස්සර වගේ වෙලාවට ඒවා කරන්න තරම් උනන්දුවකුත් නැහැ.

අවුරුදු කාලේ සිරිත් වල මම ආසම කරපු දේ තමයි නැකතට ආහාර අනුභව කරන වේලාව. ඔය වෙලාවට අපි ඉස්සෙල්ලම කරන්නෙ පොල්තෙල් පහනක් පත්තු කරන එක. ඒ වැඩේ කරන්නෙ තාත්තා. මට නියම වෙලා තිබුන වැඩේ තමයි ඉස්කෝලේ පොතක් ශබ්ද නගල කියවන එක. ඉගෙන ගන්න ළමයින්ට සුදුසු ඒ වගේ වැඩ කියල ගුරුවරයෙක් වුන නිසාම තාත්තා හිතන්න ඇති. මමත් බොහොම ආසාවෙන් සිංහල පොතේ කැමතිම පාඩමක් අරගෙන කියවනව. පිටු දෙකක් විතර කියෙව්වම ඒ රාජකාරිය අහවරයි. ඊට පස්සෙ තියෙන්නෙ අවුරුද්ද රස විදීම තමයි.

අවුරුදු දවසෙ දහවල් කෑමට අපේ නෑදෑ පිරිස සියලු දෙනාම එකතු වෙන්නෙ අපේ අම්මගේ මහ ගෙදර. දවල් කෑම කිව්වට ඒක ටිකක් වෙනස් වෙනවා නැකත් වෙලාවන් අනුව. ඒ කිව්වෙ ආහාර අනුභව නැකත උදේ වරුවෙ තිබුනොත් දහවල් කෑමට තමයි කට්ටිය එකතු වෙන්නෙ. නැකත දහවලට යෙදිල තිබුනොත් රාත්‍රී කෑම සඳහා. එහෙමත් නැත්තනම් ඉතින් පහුවෙනිදා දවල් කෑමට තමයි. රෑ කෑම දෙන එකට පුංචි කාලේ මගේ කිසි කැමැත්තක් තිබුනෙ නෑ. ඒකට හේතුව අපේ ඥාති සහෝදර සහෝදරියො එක්ක ක්‍රීඩා කරන්න නොලැබෙන නිසා. අවුරුද්දෙ ගෙදර සිරිත් විරිත් ඉෂ්ඨ කරල අම්මයි තාත්යි එක්ක මහ ගෙදරට යනකම් ඉන්නෙ බොහොම නොඉවසිල්ලෙන්.

අපේ සෙල්ලම තමයි ක්‍රිකට් ගහන එක. මහ ගෙදර ගිය ගමන් ආච්චි සහ මාම ට බුලත් දීලා වඳින අපි ඊළඟට ක්‍රීඩාව ආරම්භ කරනවා. අවුරුදු දවසෙ ක්‍රීඩාව ටිකක් විශේෂයි. නිකං දවස් වලට ක්‍රිකට් ගහන්න එකතු වෙන්නෙ මමයි , වැඩිමහල් ඥාති සහෝදරයන් දෙදෙනා පමණයි.  නමුත් අවුරුද්ද දවසට ඒක වෙනස් වෙනවා. ඒ විශේෂ දවස් වල ක්‍රීඩාවට එකතු වෙන පිරිස ඔක්කොම පස් දෙනයි . අපේ අම්මගේ වැඩිමහල්ම සොයුරියගෙ පුතා වන රංග අයියයි ඊළඟට වැඩිමල් සොයුරියගෙ පුතා වන නදික අයියයි තමයි ක්‍රීඩාවේ පෙරමුණ ගන්නෙ. ඊට අමතරව පුංචි සන්ධියෙදි අපේ ඥාති සොයුරියන් දෙදෙනාත් බොහොම කැමැත්තෙන් එකතු වෙනවා. ඒක නිසා ඒ වගේ දවස් වල ක්‍රීඩාවෙදි ටිකක් රණ්ඩු වෙනව වැඩියි.

සාමාන්‍යයෙන් මම කොහොමටත් දක්ෂ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් නම් නෙවෙයි. කොරේ පිටට මරේ කියනව වගේ ඥාති සොහොයුරන් දෙදෙනා මට වඩා වසර පහකින් පමණ වැඩි මහල් නිසා වැඩේ තවත් බරපතල වුනා. කොහොම හරි අපි කණ්ඩායම් බෙදා ගන් යද්දි තමයි තවත් ගැටලුවක් මතු වුනේ. මොකද පස් දෙනෙක් ඉන්න නිසා. ඒක දෙකෙන් බෙදෙන ගණනකුත් නෙවෙයි. ඒක හින්දම එක එක දවසට අපේ කණ්ඩායම් වල සංයුතිය වෙනස්. සංයුතිය මොන ආකාරයේ වුනත් මට හැම වෙලේම අවශ්‍යය වුනේ දිනන පැත්තෙ ඉන්න. ඒ වුනාට අන්තෙටම පරදින වෙලාවල් ඕනෙ තරම් තිබුනා. ලකුණු බිංදුවකට එහෙම දැවිලා ගියොත් මට ඇති වෙන්නෙ දරා ගන්න බැරි තරම් කේන්තියක්.

අපි ක්‍රිකට් ගහන්න යොදා ගත්තෙ ටෙනිස් බෝල. අපේ තාත්තා හරි වෙන කෙනෙක් හරි අපිට බෝල ගන්න සල්ලි දෙනවා. හැබැයි පිති හැටියට පාවිච්චි කලේ පොල් පිති වලින් කපා ගත්ත පිති.  අමු ද්‍රව්‍ය හිඟයක් තිබුනෙ නැති නිසා අපිට පිති වලින් නම් අඩුවක් වුනේ නෑ. නියමිත බරින් යුතු පොල් පිති තෝරගෙන පිතිත තැනීමේ විශේඥයයා වුනේ රංග අයියා. ඒ වගේ හදා ගත්ත පිත්තක් දවස් තුනක් විතර කැඩෙන්නෙ නැතුව පාවිච්චි කරන්න පුලුවන්. ශිෂ්‍යත්ව විභාගේ සමත් වීම නිමිත්තෙන් මට රුපියල් අසූ ගණනකට ද කොහෙදෝ පිත්තක් තෑගි වශයෙන් ලැබෙන තුරුම අපි පාවිච්චි කලේ  පොල් පිති වලින් තැනූ පිති තමයි.

අපේ සෙල්ලමේ හරි අපූරු දේවලුත් තිබුනා. ඒවා අපි විසින්ම නිර්මාණය කරගත්ත ඒවා. සාමාන්‍ය නීති අනුව නම් එක එක ඉනිමකදී පන්දුවට පහර දෙන්න ලැබෙන්නෙ එක අවස්ථාවයි. නමුත් අපේ සෙල්ලමේදී ඥාතී සහෝදරියන් දෙදෙනාට වැඩිපුර අවස්ථා දෙක බැගින් ලබා දෙනවා. ඒ සාධාරණ අවස්ථාවක් ලබා දෙන්න අවශ්‍යය නිසා. මමත් ඉතින් කොහොම හරි  වැඩිපුර අවස්ථාවක් ඉල්ල ගන්නවා. වැඩිමහල් ඥාති සහෝදරයන් දෙදෙනාට පමණක් අවස්ථා ලබා දුන්නෙ නෑ. ඊට අමතරව අල්ලපු වැටේ ඉඩමට මායිම්ව තමයි අපේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරපු කොටස තිබුනෙ. අපේ ඉඩමත් අල්ලපු වැටත් වෙන් කරල තිබුනෙ කම්බි වැටකින්. මේ කාරණාව නිසා අල්ලපු වත්තට බෝලය යන එක තමයි ලොකුම හිසරදය.  ඒක සීමා කරන්න අපි කලේ අල්ලපු වත්තට බෝලය ගියොත් අපි ඒක දැවී යාමක් ලෙස තමයි ගණන් ගන්න පුරුදු වෙලා හිටියෙ. බොහෝ වෙලාවට  ඥාති සහෝදරයන් දෙදෙනා පන්දු එවන්නෙ අල්ලපු වත්තට යන්න පෙළඹෙන ආකාරයේ පන්දු තමයි එව්වෙ. මේ උපක්‍රමයට ගොදුරු වෙලා මම දැවී ගිය වාර අනන්තයි. මමත් ඔය උපක්‍රමය අනුගමනය කරන්න හිතාගෙන පන්දු යවන්න උත්සහ කලා. ඒත් ඒකේ ප්‍රතිපලය වුනේ පන්දුව හතරේ සීමාවට එපිටින් වැටෙන එක තමයි.

ඊට අමතරව අපි කරපු තවත් සෙල්ලමක් වුනේ ගුටි පන්දු කෙළිය. ක්‍රිකට් ගැහුවෙ ටෙනිස් බෝල වලින් වුනත් මේ සෙල්ලම කරන්නෙ ප්ලාස්ටික් බෝලයකින්.ඒක නම් මම ඒ තරම් කැමති සෙල්ලමක් වුනේ නෑ. මොකද පන්දුව වැදුනම රිදෙන නිසා. අනිත් උදවියට රිදෙන්න පිට මැදටම බෝලයෙන් දමල ගහන්න මම කැමති වුනත් මට පාරවල් වදින කොට තමයි ඉවසන්න බැරි වුනේ. මේ නොඉවසිල්ල කොයි තරම් දරුණු වුනාද කියනවනම් එක වතාවක් ඥාති සහෝදරියකගෙන් මට වැදුණු බෝල පහරට මම උත්තර දුන්නෙ ඇගේ කම්මුල හරහ පාරක් දීලා. අන්තිමට ගුටි පන්දු කෙළිය ඉවර වුනේ තනිකරම ගුටි කෙළියකින්. ඇත්තටම කියනවනම් පුංචි අවධියෙ දි ක්‍රීඩාවේ ජය පරාජය විඳගන්න මම ඒ තරම්ම පුරුදු වෙලා හිටියෙ නෑ. හැබැයි පාසල වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කරන කාලවල දි ජය පරාජය සමසේ විඳ ගත යුතුයි කියන මූලික සිද්ධාන්තය හෙමිහිට ඉගෙන ගත්තා.

ඔය විදිහට ක්‍රීඩා කලේ මීට අවුරුදු දහයකට හෝ ඊට ඉස්සර කාලේ. ටිකෙන් ටික වයසින් වැඩීගෙන එනකොට මුලින්ම ක්‍රීඩාවෙන් ඉවත් වුනේ අපේ ඥාතී සහෝදරියන් දෙදෙනා. මුලින් ක්‍රීඩාවේ නිත්‍ය සාමාජිකයින් වුනත් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් නරඹන්නන් බවට පමණක් ඔවුන් දෙදෙනා පත් වුනා. ඥාති සහෝදරයන් දෙදෙනා  නම් තව ටික කාලයක් මාත් එක්ක ක්‍රීඩා කලා වුනත් අන්තිමේදී ඔවුනුත් ගමේ අසල්වැසි තරුණයන් සමග ක්‍රීඩා කරන්න පටන් ගත්තා. ඔයින් මෙයින් අපේ ක්‍රිකට් ගැහිල්ල අභාවයට ගියා. දැන් ඉතින් ඔවුන් සියලු දෙනාම විවාහ වෙලා දරු සුරතල් බලනවා. මෙදා පාර අවුරුද්දට මහ ගෙදරට ගියහම සිද්ධ වුනේ පුංචි එවුන්ගේ හුරතල් වැඩ බලන එක තමයි. කාලය ගෙවිල යන ඉක්මන ගැනත් , අපි වයසට යන බවත් සිහියට නැගෙන්නෙ ඔය සිදුවීම් යලි සිහි කරන කොට තමයි. ඒකෙත් එක්තරා අතකට හරි අපූරු ගතියක් තියෙනවා. මටත් ඔය සිදුවීම් අමතක වෙමින් වගේ තිබුනත් ඒ ගැන යලිත් ලියන්න හිතුනෙ අවුරුදු දවසෙදි අපේ නදික අයියා ඒ අතීතය මතක් කරපු නිසා.

අන්තිමේදි ඉතින් වෙනද ලියන සීමාවට “මගේ සටහන” එළඹුනා. හෙට ඉඳන් ආයෙමත් විශ්ව විද්‍යාලෙ පටන් ගන්නවා. ඒක හින්දමද මන්දා නොසන්සුන් තාවය වැඩියි වගේ දැනෙනවා. කොහොම වුනත් අන්තිම මාස කීපයේ වැඩ ටික කරදරයක් නැතුව ඉවර කරගෙන එළියට පා නගන බලා පොරොත්තුව ඇතුව “මගේ සටහනට” තිත තබනවා. ලබන සතියේ නැවත හමුවෙමු.

Advertisements

3 thoughts on “ගුටි පන්දු

  1. හැමදාම වගේ ලස්සනට සිත් ඇදගන්නා සුළු විදියට ලියලා තියනවා. අදින් පටන් ගන්නා පාඩම් වැඩකටයුතු ඉතාමත් හොඳින් කරගන්න ලැබෙන්න කියලා ප්‍රාර්ථනා කරනවා..

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )