සීයා

“මගේ සටහන” සටහන් විසි එකක් ලියවිලා ඉවරයි. මේ සටහන ලියන්න සූදානම් වෙන්නෙ ඉරිදා හැන්දෑවේ. අපේ සිංහල බ්ලොග් මැරතන් ඉසව්ව ඉවර වුනේ ඊයේ රාත්‍රියේ. මොනව වුනත් වැඩේ සාර්ථකව ඉවර වුනා කියල හිතෙනවා. මේ අදහස මුලින්ම ඉදිරිපත් කරපු ආනන්දවර්ධන සොහොයුරාටත් ඊට පස්සෙ දිගටම ඒ හා රැදී සිටි මලින්ත , සුදාරක සහ ඉතා විශාල කාර්ය භාර්යක් ඉෂ්ඨ කල බුද්ධික සහ කාලිංග සොහොයුරන් හට ස්තූතිය පල කරන්න ඕනේ. ඒ වගේම අපේ ඔන්න මෙන්න  දොස්තර බෝ අක්කා සහ සූ අක්කා වත් මතක් කරන්න අවශ්‍යයි. ලක්මාල්, නිලක්ෂ, චාමර, බුද්ධික සිද්ධිසේන, ප්‍රසාද් දොස්තර මහත්තයා ඇතුලු නොයෙක් අයුරින් දායක වුන සියලුම දෙනා නිසා තමයි වැඩේ ගොඩ ගියෙ. සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගෙ වැඩක් වුනත් ප්‍රචාරනය සඳහා අපට සහය දුන්න දිලින වත් මතක් වෙනවා.  තාක්ෂණික පැත්තෙන් මේ ඉසව්ව සාර්ථක වුනේ බුද්ධික සහ කාලිංග සොහොයුරන් දෙදෙනා සහ මලින්ත මලය නිසා. තව විස්තර කියනවනම් දවස තිස්සෙ බ්ලොග් ලියපු මේ මැරතන් ඉසව්ව දුවපු සමනලී නංගි, රජිත් , අනුරාධ ඇතුලු නම් නොකියවුනු සියලු දෙනාමත් “මගේ සටහන” වෙනුවෙන් සිහිපත් කරනවා. මම හිතන්නෙ වැඩිම ඉහළක ඉඳල මේ ඉසවුවට සහභාගි වුනේ මම. ඊට හේතුව තමයි මම හිටියෙ කාලිංග සොහොයුරාගෙ කාර්යාලයෙ බුද්ධික සොහොයුරාත් සමගින් වීම. ඒ කාර්යාලය තිබුනෙ ලෝක වෙළඳ මධ්‍යස්ථාන ගොඩනැගිල්ලෙ විසි අටවන තට්ටුවෙ. ඒකත් බොහොම අපූරු අත්දැකීමක්.මේ දවස් ටිකේම සිංහල බ්ලොග් කියවීම නිසා කට්ටියට එපා වෙලාද දන්නෙ නෑ කියල හිතුනා වුනත් සුපුරුදු පරිදි මේ සතියෙ “මගේ සටහන” ලිවීම පටන් ගන්නවා. මේ සතියෙ ලිවීමේ රටාව ටිකක් වෙනස් නිසා තවත් එපා වෙලාම යයිද දන්නෙ නෑ. අවුරුද්ද හා බැදුණු මතක සටහන් නැවත හාරවුස්සන ගමන්  “මගේ සටහන” විසි දෙවන සටහන මෙතැන් සිට.

අවුරුද්ද හා බැඳුණු මගේ මතකයන් විවිධාකාරය. සමහර සිදුවීම් අවුරුදු සිරිත් විරිත් හා සබැඳී ඒවා නොව වේදානබර මතකයන් වෙයි. ඉන් එකක් නම් අපේ සීයා පිළිබඳව මතකයයි. ඊට හේතුව වුයේ සීයා මිය ගියේ අප්‍රේල් මාසයේ දහතුන් වැනි දා වක හෙවත් පරණ අවුරුද්ද දවසක වීමයි. මගේ මතකයේ හැටියට මම එවිට හිටියේ එකේ පන්තියේ විය යුතුය. මා උපදින විට අපේ අම්මාගේ තාත්තා ජීවතුන් අතර සිටියේ නැත. ජීවත්ව උන්නේ අපේ අම්මාගේ මව පමණි. කෙසේ නමුදු තාත්තාගේ  දෙමවුපියන් දෙපල හෙවත් සීයා ගේ සහ ආච්චි ගේ ආදරණය රැකවරණය ලැබීමට තරම් මම වාසනාවන්ත වීමි. සීයා ජිවත්ව සිටි කාලයේ මට දැක්වූයේ ඉමහත් ආදරයකි. ආච්චී ත් එසේමය. උන්දෑට මම ඇමතුවේ “හොරපේ ආච්චි” යන නමිනි. ඊට හෙතුව වූවේ ආච්චි සහ සීයාගේ නිත්‍ය වාසස්තානය වූවේ හොරපේ පිහිටි ඔවුනගේ දියණිය ගේ ගෙදර වීම නිසාය. ආච්චීට අපි හොරපේ ආච්චි කියා ආමන්ත්‍රණය කලත් ඔවුන් දෙපලම අපේ තාතතා ජීවත්ව සිටියදී බොහෝ කලක් අපේ නිවසේ වාසය කලෝය. ඒ කාලයේ අප පදිංචිව උන්නේ දෙල්ගොඩ උඩුපිල ප්‍රදේශයේය. තාත්තා ඒ දිනවල ඉගැන්වූයේ දෙල්ගොඩ පිරිවනෙහි වීම ඊට මූලිකම හේතුවයි. තාත්තා මිය යාමෙන් පසුවත් ආච්චි අපේ ළඟ සැලකිය යුතු කාලයක් නැවතී උන්නේ මට තිබු ඉමහත් ආදරය නිසාවෙනි.

සීයා අපේ ගෙදර සිටි අවධියේ මම පෙර පාසල් යන ශිෂ්‍යයකු වීමි. මගේ පෙර පාසල් අධ්‍යාපනය කොහොමටත් අවිධිමත් එකකි.  මුලන්ම අපේ තාත්තා මාව දෙල්ගොඩ පිරිවන අසල පෙර පාසලකට මා ඇතුලත් කලේය. මොකක් හෝ හේතුවක් නිසාවෙන් මම ඒ පෙර පාසලට ගියේ මාස දෙකක පමණ කාලයකි. ඉන් පසු මාස හයක් පමණ යන තෙක් නිවසට වී කෙළි සෙල්ලමින් කල් යැවූ මා , අපේ අම්මාගේ බලවත් උන්නදුව නිසා අප පදිංචිව උන් නිවස අසල ළදරු පාසලට ඇතුලත් කිරීමට තාත්තා කටයුතු කලේය. අපේ ගෙදරට අල්ලපු වැටේ වූයේ වැඩිහිටි නිවාසයකි. ඊට එහා වත්ත වූයේ ළදරු පාසලයි. මම ඒ ළදරු පාසලට ගිය මාස තුනක පමණ කාලයේ සැමදාම උදෑසන මා කැඳවා ගෙන ගියේ හොරපේ ආච්චි ය. නැවත උදැසන දහයයි තිහට පෙර පාසල නිමාවූ විට මම තනියම නිවස බලා එමි. ආපසු එනවිට තනියම පැමිණියත් උදෑසන යනවිට ආච්චි නොමැතිව යාමට මම කිසිදා කැමති නොවූයෙමි. මේ බැඳීම කොතරම්ද කියතොත් මම මුල්ම දවසේ පටන් පාසල් ආවේ ගියෙත් හොරපේ ආච්චි සමගයි.

සීයා නැවත කතන්දරයට සම්බන්ධ වන්නේ මෙන්න මේ අයුරිනි. සාමාන්‍යයෙන්  උදැසන දහයයි තිහ යනු සීයා තේ පානය කරන වෙලාවයි. මම ඒ වෙලාව වන විට නැවත ගෙදර එන බව දන්නා සීයා මා වෙනුවෙන් කිඹුලා බනිසයක් ගෙනවිත් තබයි. පෙර පාසලේ අවසාන ක්‍රියාව ලෙස අපට තිබුනේ ඉලක්කම් ලිවීමයි. ඉක්මනින්ම ඉලක්කම් ලියා අවසාන වුවහොත් අපට ගෙදර යෑමේ අවසරය ගුරුතුමිය ලබා දෙයි. සීයා මා වෙනුවෙන් ගෙනවිත් තබන කිඹුලා බනිසය සිහිවීමෙන් කලබලයට පත් වන මම හැකි ඉක්මනින් ඉලක්කම් ලියා අවසාන කොට ගෙදර බලා දුව එමි. ඒ නිසා හැමදාම ගුරුතුමිය නියම කරන ඉලක්කම් ලියා නිම කරන ප්‍රථමයා වීමට මම සමත් වුනෙමි. මගේ පියා ගුරුවරයකු වූ බැවින් ඉලක්කම් ලිවීමේ දී මා දක්ෂයෙකැයි ඈ සිතා ගන්නට ඇති වුවද සැබෑ රහස තිබුනේ සීයා ගෙනවිත් තබන කිඹුලා බනිසයේ බව ඈ දැන නොසිටි බව මට උදක්ම ස්ථිරය.

ඉතින් පොත් බෑගයත් රැගෙන ප්‍රීතියෙන් දුව එන මා අනතුරු සහිතව එන්නේ දැයි සැක හැර දැන ගැනීමට ආච්චී පාර අද්දරට වී බලා සිටී. නිවසට ආ විගස ඇගේ අතට පොත් බෑගය දී මම සීයා වෙතට දිව යමි. සීයා ද ඉමහත් ආදරයෙන් මා පිළිගෙන කිඹුලා බනිසය මට පිළිගන්වයි. සීයාගේ තිළිණයෙන් උදම්වන මා එය ගිල දමන අයුරු උතුරා යන සෙනෙහසින් යුතුව සීයා සහ ආච්චී දෙපලම බලා සිටි ආකාරය සිහිවන විට, අහිමි වූ ළමා වියේ සුන්දරත්වය ගැන සියුම් ශෝකයකින් මා හදවත පෙලන්නට පටන් ගනී. කිඹුලා බනිසය ගිල දමන මම සීයා සමගම තේ පානයෙන් අනතුරුව සෙල්ලමට දිව යමි. නැවත දහවලට ස්නානය කරනු පිණිස සීයා මා කැඳවයි. පුංචි සන්ධියේ පටන්ම නෑමට මම ප්‍රිය වූ නිසා ඒ ගැන නම් සීයාට වද වීමට දෙයක් නොතිබුනේ මම බොහෝ කීකරුව සීයා මා නහවා අහවර කරන තෙක් උන් බැවිනි.  තාත්තා පාසලේ වැඩ කටයුතු නිමව ඒමට හවස් වන අතර අම්මා කොළඹ සිට රැකියාව නිමවා පැමිණඑන විට මදක් රෑ බෝවන බැවිනුත් මගේ ළමාවිය ගෙවුනේඔය අයුරින් ආච්චී සහ සීයා සමගිනි.

කෙසේ වතදු මට බොහො ආදරයෙන් සිටි සීයා හදිසියේම මිය ගියේ මොළයේ නහරයක් පුපුරා යාම නිසාය. දහතුන් වැනි දා උදයේ හදිසියේ අසනීප වූ සීයාව විගස රෝහලට රැගෙන යාමට තාත්තා කටයුතු කල නමුත් එදින දහවල වන විට සීයා මිය ගිය පුවත නිවසට ලැබුනි. ඒ වන විට මම බත් කමින් උන්නෙමි. ඒ අසා ඉමහත් කම්පනයට පත්වූ අම්මා මා කැටුව හොරපේ ගෙදරට ගියාය. සීයාට සිදුවූයේ කුමක්දැයි ඒ වයසේ දී හරියටම අවබෝධ කර ගැනීමට මට නොහැකි වුවත් පසු කාලීනව තමුන් ආදරය කල කෙනෙකුගේ මිය යාම  කොතරම් කටුකදැයි මම අත් වින්දෙමි. සීයාගේ නිසල දේහය හොරපේ නිවසට ගෙන ආ විට සිය පියා අහිමි වීමේ ශෝකයෙන් තාත්තා වැලපෙන අයුරු වික්ෂිප්තව බලා උන් මම ඊට වසර පහකට පමණ පසුව ඒ අත්දැකීමට මුහුණ පෑවෙමි.

අවුරුද්ද හා බැදුනු සිදුවීම් මගේ මතකයට නැගෙන්නේ ඔය ආකාරයටය. දැන් සීයා මිය ගොස් අවුරුදු විස්සකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ගතවී ඇතත් ඒ හා බැඳුනු අතීතයේ මිහිරියාව තවමත් සිහි වෙයි. ආච්චී මියගියේ තාත්තා මියගොස් අවුරුදු දෙකකට පමණ පසුවය. ජිවත්ව සිටින කාලය තුල ආච්චී සහ සීයා ගෙන් ලැබුනු ආදර සැලකිලි නිසා මම සේස්සන් හට දයාවෙන් කරුණාවෙන් සැලකීමට උගත්තෙමි. මිනිසකුගේ ළමා කාලය තුල මානව ගුණාංග හැඩ ගැස්සවීමේ ලා වැඩිහිටියන් සතු යුතුකම අති මහත් වෙයි. ඒ යුතුකම නොපැකිලිව ඉටු කල අපේ ආච්චී සහ සීයා ට උපහාර “මගේ සටහන” වෙතින් පුදකරන අතරම උදාවූ අවුරුද්දේ නොසිතූ ලෙස සමුගත් “යසරුවන් ගුණතිලක” සොහොයුරාට නිවන් සුව පතමින් නැවතීමේ තිත තබමි. ලබන සතියේ හමුවන තෙක් ආයූබෝවන්.

Advertisements

3 thoughts on “සීයා

  1. අපේ වරුණ මලයා… හොදට ගොරවනවා කියා දැනගත්තේ මැරතන් නිසා තමයි… බලනකොට කට්ටියම එකම බොට්ටුවේ… බුද්ධික හා මම ඇතුලුව 😀 මහන්සියට මේසයක් උඩ නිදා ගන්න පවා අපේ වරුණ මලයට සිදූ උනා… ගොඩක් දුකයි… ඒත් කට්ටියගේ ඒකට තිබුන කැපවීම ඒකෙන්ම පේනවනේ…

  2. සීයලා ආච්චිලා ගැන කියන්න ගියොත් ඉතින් කොච්චර දේවල් කියන්න පුළුවන්ද.. හැමදාම වගේ කියවන්න ආසා හිතෙන විදියට ලියලා තියනවා.. සහභාගි වෙන්න බැරිවුනත් Blog Marathon එකේ සාර්ථකත්වයට මගේ සුබපැතුම්..!

  3. අයියෝ මම එච්චර දෙයක් කලේ නෑ. 🙂 සුළු දෙයයි. වටින දෙයක් ගෑන වචනයක් දුන්නා, එච්චරයි. 🙂 ස්තූතීයි මතක් කලාට. කට්ටියගෙ මහන්සිය අපතේ ගියේ නෑ. වැඩේ පංකාදුයි.

    සීයලව වටින්නෙ මුණුබුරන්ට මිස වෙන කාටද? මට අපේ සීයවත් මතක් වුනා. 😥

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )