අවුරුද්ද

“මගේ සටහන” මේ ලියන්න සූදානම් වෙන්නෙ විසි එක්වන සටහන. “මගේ සටහන” ලියන එක ආරම්භ කලේ අපේ ආයතනික පුහුණුව පටන් ගත්ත දින වලම වගේ තමයි. දන්නෙම නැතුව කාලය ගෙවිල්ලා ගිහින් ගිය සතියෙ ආයතනික පුහුණු කාල සීමාව අවසාන වුනා. ඒ කාලය තුල අධ්‍යාපනය පැත්තෙන් වගේම වෙනත් දේවල් ගොඩකුත් ඉගෙන ගන්නට අවස්ථාව ලැබුන එක ගැන සතුටුයි. ගිය සතියෙ “මගේ සටහන” ට තවත් ප්‍රතිචාර ලැබිල තිබුනා. ඊට අමතරව මෙතෙක් කල් ප්‍රතිචාර පල නොකරුවත් “මගේ සටහන” කියවපු බව සඳහන් කරල තිබුන අයට තුති පුද කරනවා. එහෙමනම් ඉතින් මේ සතියෙ “මගේ සටහන” මෙතැන් සිට ආරම්භ කරනවා.

ගිය සතියෙ “මගේ සටහන” ලිව්වෙ මදක් අඩුවෙන්. ඒකට ප්‍රධාන හේතුව වුනේ කලබලයෙන් සහ එතරම් උද්යෝගයකින් යුතුව ලිව්වෙ නැති කම. මැරතන් දිනයත් ළඟ ළඟම එන නිසා මේ සතියෙ නිසියාකාරව ලියන්න තමයි බලාපොරොත්තුව. මුලින්ම මං ගිය සතියෙ කියපු “මැරතන් කරූ” ගැන මට අහන්න ලැබුනු කතන්දර කිහිපයක් හා ඔහුගේ ජීවන තොරතුරු කිහිපයක් සටහන් කරන්න හිතුනා. ඒක ඒ අහිංසක මිනිසාට කරන ගෞරවයක් වෙයි කියල හිතෙනවා. ලංකාව පුරා “මැරතන් කරූ” යන නමින් ප්‍රචලිත වුන කේ.ඒ.කරුණාරත්න මහතාව අපේ ගම් වාසීන් හැඳින්වූයේ “ශාන්ත” යන නමින්.ඒක තමයි ගමේ මිනිස්සු ඔහුට ආමන්ත්‍රණය කරන නම.

ආර්ථික අපහසුතා මධ්‍යයයේ ඇති දැඩි වුන “කරූ” පසු කාලයයේ දී පවා තමන්ගෙ තාත්තා ලී ඉරන රස්සාව කල බවත් අම්මා බොහොම දුක් මහන්සි වී තමන් හැදු වැඩු බවත් කියන්න පැකිලුනේ නැහැ. ඉහළ තැන්වලට ගියාට පස්සේ තමන්ගේ දෙමව්පියන් තම තත්වයට මදිකමක් කියල හිතන අපේ නූතන පන්තියේ දුවා දරුවන්ට ඔහු ගේ හැසිරීමෙන් ගත යුතු දෑ බොහොමයි. කොහොමහරි දෙල්ගොඩ කළ්‍යාණ ප්‍රදීප පිරිවෙනෙ හි ඉගෙනුම ලබන කාලයේ තමයි ඔහු ඔය දිවීමේ තරඟ වලට සහභාගි වෙන්න පටන් ගෙන තියෙන්නෙ. ඔන්න ඉතින් දවසක් “කරූ” මේ වගේ ගම හරහා දිවීමේ තරඟයකට මුල්ම වතාවට සහභාගි වෙලා. තරඟය පටන් අරගෙන ටික වෙලාවක් යන කොට අනෙත් තරඟ කරුවො සියල්ලම ඔහුව පසු කරගෙන හැල්මේ දුවගෙන ගිහින්. ඉතින් මේ වෙලාවෙ තරඟයෙ අන්තිමයා විදිහට දුවගෙන යන “කරූ” දැකපු මග දෙපස තරඟය නරඹමින් හිටිය අය ඔහුට සරදම් කරන්නත් අරගෙන . නමුත් ඒ කිසිවක් ගණනකට නොගෙන තමන්ගේ වේගයෙන් දිවපු “කරූ” අන්තිමේදි පළමු වෙනියා හැටියට තරඟය නිමා කරල තියෙන්නෙ මුලින්ම තමන් පසු කරල හැල්මේ දුවපු ක්‍රීඩකයන් අතරමග නවතිද්දී යි. එදා පටන් තමයි ඔහු දිගින් දිගටම මෙවැනි දිගු දුර තරඟ වලට සහභාගි වෙන්න පටන් අරගෙන තියෙන්නෙ.

සාමාන්‍යයෙන් මේ වගේ ගම හරහා දුවන තරඟ වලට තමන්ගෙ මිත්‍රයෙක් සහභාගි වන විට ඔහුව දිරිමත් කරන්න බයිසිකල් වල නැගී පසු පස යාම තරුණයන්ගේ සිරිතක්. දුවන්නෙ එක් කෙනෙක් පමණක් වුනාට ආධාරකරුවො පහක් විතර පස්සෙන් යනවා. කොහොමහරි “කරූ” හෙවත් “ශාන්ත” හදිස්සියෙම මිය ගිය වෙලාවෙ තරුණ සන්ධියෙ දී “ශාන්ත” පසු පස දිරිගන්වමින් ගිය අතීතය අපේ මාමා සිහිපත් කලා. ඔහුගේ සම වයසේ මිත්‍රයකු සහ ඒ කාලයේ පටන් දිරි ගැන්වීම උදෙසා පසු පසින් ගිය “ශාන්ත” ගේ මිය යාම ඔහුට ලොකු සිත් වේදනාවක් ඇති කලා. මුල් කාලයේ ගම හරහා දිවීමේ තරඟ වලදි අනේත් ක්‍රීඩකයින් “ශාන්ත” පසුකර ඉදිරියට යන විට “ශාන්ත අරූ ලඟ යන්නෙ . අල්ලපං , අල්ලපං” යනුනමෙන් කෑ මොර දෙමින් දිරිමත් කිරීමේ යෙදුනු ආකාරය ඔහු ආවර්ජනය කලා.

ඔයින් මෙයින් අපේ ගම් පළාත ඇතුලු ප්‍රදේශ වල ජය කෙහෙළි නැංවූ “කරූ” ජාතික තලයේ ක්‍රීඩකයෙක් බවට පත් වුනා. මේ සියලුම දේවල් වල උපරිම අවස්ථාව වුනේ එක් දහස් නවසිය අනූ එකේ අවුරුද්දේ දකුණු ආසියාතික ක්‍රීඩා තරඟාවලිය. ලංකාවේ පැවැත්තවුන එම ක්‍රීඩා උළෙලේ මැරතන් ඉසව්ව පැවැත්වුනේ මීගමූව මාර්ගය දිගේ ජා- ඇළ දඬුගම තෙක් පැමිණ නැවත ආපසු හැරී යාමට සිදුවන ලෙසයි. එදා උදේ අපේ මාමත් බොහොම උනන්දුවෙන් තමන්ගේ මිත්‍රයා ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන් තරඟ වදින ආකාරය බලන්න හිතාගෙන මීගමුව පාරේ මහබාගෙ හන්දියට ගිහින්. මුලින්ම මැරතන් තරඟය මහබාගෙහන්දියට ළඟා වෙන කොට “කරූ” හා සම සමව නේපාල ජාතිකයන් දෙදෙනෙක් දුවනමින් ඉඳල. ඔවුන් “කරූ” ට වඩා බොහොම උස මහත ක්‍රීඩකයින්. කරට කර තරඟය යන නිසා ආපසු හැරිල එන්නෙ නැතිව දඬුගමි න් තරඟය නැවත හරවා මහබාගෙ හන්දියට තරඟකරුවන් පැමිණෙන තෙක් මාමත් නැවතිලා ඉඳල. අවසානයේදි මහබාගෙ හන්දියට නැවත තරඟය එන විට අර හැඩි දැඩි නේපාල තරඟකරුවන් දෙදෙනාට වඩා බොහෝ ඉදිරියෙන් සිටි “කරූ” ප්‍රථම වතාවට ශ්‍රී ලංකාවට මැරතන් ඉසව්වේ රන් පදක්කම දිනා දුන්නා.

මිය යාමට කලින් සතියේ “ලක්බිම” පත්තරේට සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් ලබා දුන්න “කරූ” තමන් සංවිධානය කල, තමාටම මරු කැදවූ වැලිවේරියේ මැරතන් තරඟය ගැන විස්තර ලබා දී තිබුනා. එහිදී “කරූ” කියල තිබුනේ කවදා හෝ ඔලිම්පික් පදක්කමක් ගන්න කොල්ලෙක් ලංකාවෙන් හදන්න අවශ්‍යය යි කියන කාරණාව. තමන් දුවන කොට ” කමෝන් කරූ” කියමින් පාරෙ බස් වල ගිය ජනතාව පවා තමා දිරිමත් කල බවත් , ඒ දිරි හැන්වීම අලුත් කොල්ලන්ට කෙල්ලන්ට ලබා දෙන ලෙසත් මේ අව්‍යාජ්‍ය මිනිසා ඉල්ලා තිබුනා. ඉහළ නිල තනතුරු ඔහු දැරුවා වුනත් මං දන්න තරමින් මිය යන තෙක් ඒ පදවි තානාන්තර ගැන ගොඩක් දෙනා දැනගෙන හිටියෙ නැහැ . ඒකට මූලික හේතුව වුනේ නම්බු නාම වලින් ඔලුව ඉදිමෙන ගතිය මේ මිනිසා තුල නොතිබුන එක. නැවත වතාවක් “මැරතන් කරූ” හෙවත් අපේ ගමේ හිතවතුන් අතර “ශාන්ත” නමින් ආදරයට හා ගෞරවයට පාත්‍ර වුනු කේ.ඒ. කරුණාරත්න මහතාට “මගේ සටහන” හි ආචාර උත්තමාචාර පිරි නමනවා.

ආයෙමත් සුපුරුදු ජීවන තොරතුරු දිහාවට හැරෙන්නයි කල්පනාව. ආයතනික පුහුණුව ඉවර වෙලා විශ්ව විද්‍යාලෙ ආපසු ආරම්භ කරන තෙක් පොඩි නිවාඩුවක් ලැබිල තියෙන්නෙ මේ දවස්සවල. විශ්ව විද්‍යාලෙ පැත්තෙ ගියත් එක දවසක වෙනද වගේ අපේ බැචාලා මුණ ගැහුනෙ නෑ. සමහරු ගම් පලාත් වල ගිහිල්ලා පැදුරටත් නොකියම වගේ. තවත් සමහරු දුක සේ තවම ආයතනික පුහුණුව ලබන ආයතනයේ වැඩ රාජකාරි කරනවා. අපිට පුහුණු කාලසීමාව නියමිත ප්‍රමාණය සති විසි හතරක් වුනාට අමහර ආයතන වල මාස හයක් වැඩ කරන්න සිද්ධ වෙලා. ඒ කියන්නෙ සති විසි හයක් වගේ ප්‍රමාණයක්. වැඩේ දුකයි වුනත් කරන්න දේකුත් නැහැ. මම හිතන්නෙ රුසියාවෙත් ඔහොම වෙන්න ඇති.

මම නම් ගෙදරට වෙලා ඔහේ අන්තර්ජාලයෙ සැරි සරන ගමන් , පොතක් පතක් පතක් කියවගෙන චිත්‍රපටියක් කාරිය බලාගෙන කරගෙන ඉන්නවා. මැක්සිම් ගෝර්කි ගේ “මගේ සරසවි” කියවමින් ඉන්නෙ මේ දවස්වල. අන්තර්ජාලය ගැන නම් කියල වැඩක් නැහැ. ඒ ගැන ලියන්න වචන නාස්ති කරන එකයි මතක් වෙනකොට ලේ පිච්චෙන එකයි අපරාදෙ නිසා නොලියා ඉන්නවා. කොහොමටත් මගෙ ඇඟේ තියෙන ලේ ටික මදි නිසා තියෙන ටිකත් පුච්චගත්තොත් ලොකු අකරතැබ්බයක් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. ශරීර සෞඛ්‍යයය ට අහිතකර දේවල් කරන්න එපයි කියල උපදෙස් ලැබිල තියෙන්නෙ මට. චිත්‍රපටි බැලීම නම් ඉඩ කඩ ලැබුන නිසා ආයෙ පටන් ගත්තා. හැබැයි මගේ ළඟ තියෙන ගබඩා ධාරිතාවය අඩු නිසා ඉක්මටම මූලාශ්‍ර හිඟයක් ඇති වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.

අලුත් අවරුද්ද අත ලඟටම ආවත් ඒ තරම්ම අමුත්තක් දැනුනෙත් නෑ. ටික කාලයක් යන කොට නිවාඩු පාඩුවෙ ඉන්න එකේ ආශ්වාදය ඇරෙන්න පුංචි කාලේ හිතට දැනුනු සතුට එන්නෙ නෑ. හේතුව මොකක් වුනත් අවුරුදු එළඹීම බාර ගත්තෙ බොහොම උදාසීන හැඟීමකින්. සිරිතක් හැටියට මම ඔය රතිඤ්ඤා පත්තු කරන්නෙ නෑ. පොඩි කාලෙ ඉඳලම විශාල සද්ද වලට තිගැස්සෙන ගතියක් තියෙන නිසාවෙන් දෝ රතිඤ්ඤා පත්තු කිරීම මට නම් කිසි සේත්ම ආස හිතෙන වැඩක් නොවෙයි.

ඔන්න ඉතින් “මගේ සටහන” විසි එක්වන දිග හැරුම ඉරිදා හැන්දෑවේ ලියල ඉවර කලා. මේ සිකුරාදා මැරතන් ඉසව්වට “මගේ සටහන” ඉදිරිපත් වෙන්නෙ නෑ. ඇත්තටම කියනවනම් “අදහස් අවකාශය” කියන බ්ලොග් අඩවිය ඔස්සේ ලියන්න තමයි බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නෙ. “මගේ සටහන” මූලිකවම තීරු ලිපියක් නිසා එක දිගට සටහන් අනූ හයක් පල කිරීම අසීරුයි. ඒක නිසාම වගේ වෙනස් ආකාරයේ සටහන් කිහිපයක් සමග මැරතන් ඉසව්වට මම කියපු බ්ලොග් අඩවියෙන් සහභාගි වෙනවා. එහෙමනම් අලුත් අවුරුද්ද සමරන “මගේ සටහන” පාඨකයන් ඇතුලු සියලු දෙනාටම ජය ප්‍රාර්ථනා කරමින් මේ සතියේ සටහන නිමා කරනවා. ලබන සතියේ හමුවෙමු.

Advertisements

2 thoughts on “අවුරුද්ද

  1. This time Im late to read this.. sorry abt it..
    Personally I like this part. “කොහොමටත් මගෙ ඇඟේ තියෙන ලේ ටික මදි නිසා තියෙන ටිකත් පුච්චගත්තොත් ලොකු අකරතැබ්බයක් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.”
    Ha ha.. Good one friend..Interesting..

  2. අපූරැ බිෙලාග් සටහනක්. කියන්න හැක්ෙක් ෙමයත් රාජකීෙයක් ලියන රාජකීය සටහනක් බවයි. කරෑ ගැන ලියා අැති සටහන එ් මිනිසාට කරන මහත් හරසරක් බවයි මෙග් අදහස. ෙමි පුංචි මිනිසා දුවන අාකාරය රෑපවාහිනිෙයන් නරඹනවා අද වෙග් මට මතකයි. රෑපවාහිනී තිරය මතින් අෙප් රටට කීර්තිය ෙගන එනවා දුටු කරැ ෙග් අවසන් ෙමාෙහාතත් රෑපවාහිනිෙයන්ම දැකීමට වීම අප කළ පවක් වන්නට අැති.

    ෙකාෙහාම වුනත් රාජකීෙයක් විදියට මම ඔබ හා ඔබෙග් සටහන් කිෙයවිෙවී පුදුම අාසාවකින්. ඔබ ෙමාන කණ්ඩායෙමිද ? මම 2001 උසස් ෙපල කණ්ඩායෙමි.

    ලියන්න , දිගටම ලියන්න…

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )