බිග් මැච්

“මගේ සටහන” ලිවීම අතඇරල දැම්මෙ ඒක ලියන එකෙන් ලබපු ආශ්වාදය නැති වෙලා ගිය නිසා. අන්තයටම කලකිරීමෙන් හිටපු වෙලාවක ලියන එක වදයක් බවට පත් වුනා. කොහොම වුනත් “මගේ සටහන” හරහා මට මුණ ගැසුනු යාලු මිත්‍රයින් හා අනෙක් ළබැඳියන් නොයෙක් වර කතා කරමින් දිරි ලබා දුන්නා “මගේ සටහන” නොනවත්වා දිගටම ලියන්න කියලා. නැවත ලිවීම කෙසේ වෙතත් විද්‍යුත් ලිපින එවමින්, ප්‍රතිචාර දක්වමින් සහ මාව අමතමින් හිත හදාගන්න උදව් කරපු දිලි, මධු, ආනන්ද, ටිරෝන්, මලින්ත ඇතුලු සියලුම දෙනා හට ස්තූතිය පල කල යුතුයි. එහෙම නොවන්නට සියලුම ලිවීමේ වැඩ කටයුතු අත හැරල දමල හුදකලාවෙ ඉන්නට තිබුනා.  අන්තිමේදි සියලු දෙනාම දැක්වූ අවධානය නිසා මැරතන් උළෙල නිමා වන තුරුවත් “මගේ සටහන” ලියන්නට තීරණය කලා. මොනව වුනත් විශ්‍රාම ගන්නා බ්ලොග් කරුවන්ට එල්ල වන තර්ජන ගර්ජන වලින් ඔවුන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට වැඩ පිළිවෙලක් තිබිය යුතුයි කියන එක නම් වැටහුනා මේ වෙලාවෙ. 🙂 එහෙමනම් යම් නිහැඩියාවකට පස්සෙ “මගේ සටහන” දහ අටවන ලිපිය ආරම්භ කරනවා.

ගිය සති කිහිපය ගෙවී ගියේ පාසල් අතර මහා ක්‍රිකට් තරඟ හෙවත් “බිග් මැච්” උණුසුමින් හැම දෙනාවම කුල්මත් කරමින්. කාලකට පස්සෙ ලියන එකේ මගේ බිග් මැච් මතකයන් ගැන මෙවර “මගේ සටහන” ලියන්න හිතුනා. සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා ලෝලීන් තමන්ගෙ පාසලේ නොවුනත් අනෙකුත් පාසල් මහා ක්‍රිකට් තරග ගැන උනන්දුවක් දක්වන එක තමයි ස්භාවය. මට බිග් මැච් ගැන ආසාව ඇති වුනෙේ අපේ තාත්තා නිසා. බිග් මැච් ගැන මට දැනුමක් තේරුම්ක ආවෙ මම හතරෙ පන්තියෙ විතර ඉන්න කොට. ඒ දවස් වල තාත්තා අයහපත් සෞඛ්‍යය තත්වය මත ගුරු වෘත්තියට ආයුබෝවන් කියලා ගෙදරට වී සිටි කාලය.  තාත්තා හොඳ ක්‍රිකට් ලෝලියෙක්. ඒක නිසා පාසල් මහා ක්‍රිකට් තරඟ වල විස්තර විචායන්ට සවන්දීම තාත්තගෙ පුරඋුද්දක් වෙලා තිබුනා. ඔය විස්තර ප්‍රචාර ඇහෙනකොට මටත් ඉබේටම වගේ ඒ ගැන උන්නදුව ඇති වුනා.

සාමාන්‍යයෙන් තර්ස්ටන් – ඉසිපතන , ආනන්ද – නාලන්ද , රාජකීය – සාන්ත තෝමස් විද්‍යාල අතර බිග් මැච් වලට සවන්දීම අපේ පුරුද්ද. ඔය අතරින් මගේ වඩාත් සිත් ගත් තරඟය වුනේ රාජකීය – සාන්ත තෝමස් විද්‍යාල අතර “නිල් මහ සටන” නමින් විරුදාවලි ලත් මහා ක්‍රිකට් තරඟය. ඒකට ප්‍රධානම හේතුව එම තරඟය දින තුනක් පුරා පැවැත්වීම. වර්තමානයේ මාතර සාන්ත තෝමස් සහ සර්වේශස් විදුහල් අතර තරඟය දින තුනක් පැවැත්වුනත් ඒ කාලයේ තුන් දින තරඟයකට තිබුනෙ එම තරඟය පමණයි. එම නිසාම ශිෂත්ව විභාගය සමත් වෙලා එම විදුහල් දෙකෙන් එකකට යන්න ඇත්නම් කියල මට හිතෙමින් තිබුනා. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට මං කිසි සේත්ම දක්ෂයකු නොවුනත් කවදහරි ඒ වගේ මහා තරඟයක පිට්ටනිය හතර වටේට යන්න පන්දුවට පහර දෙන්න ඇත්නම් කියන එක මගෙ සිහින වල තිබුනා. කොහොමටත් පොඩි කාලෙ ළමයි දකින සිහින වල ඒවා සැබෑ කරගන්න පුලුවන්ද කියන එක ගැන එතරම් තැකීමක් නෑ. ඒක තමයි ළමා වයසෙ හැටි.

ඔය ක්‍රිකට් තරඟ ගැන මතකය කොතරම්ද කියනවනම් අනූ හතරෙ අවුරුද්දෙ රාජකීය කණ්ඩායමේ නායක්ත්වය දැරුවෙ දිනේෂ් ධර්මරත්න බව මට තවම මතකයි. ඒ වගේම අනූ පහ අවුරුද්දෙ නාලන්ද කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරුවෙ වර්තමාන ජාතික කණ්ඩායමේ නායක මහේල ජයවර්ධන. ඒ කාලයේ ඔහුව හැදින්වුනේ “නාලාන්දාවේ දිලෙන තරුව” යන නමින්. ඒ තරමටම කුඩා අවධියේ ඉඳන්ම ඔහු ගැන විශාල බලාපොරොත්තු තබා තිබුනා. ඊට අමතරව තිලාන් සමරවීර, අවිශ්ක ගුණවර්ධන, හේමන්ත බොතේජු යන් ක්‍රීඩකයන්ගේ නම් බොහොම ප්‍රසිද්ධ වී තිබුනා.

අන්තිමේදි පහ වසර ශිෂ්‍යත්ව විභාගය සමත් වීම නිසා රාජකීය විද්‍යාලයට ඇතුලත් වෙන්න ලැබුනා. බිග් මැච් ලෝකයේ මගේ සිහින වල අංක එකට තිබුන විද්‍යාලයට යන්න ලැබීම එක අතකට මගේ සිත සතුටට පත් කලා. කොහොම වුනත් මම මුල්ම වතාවට බිග් මැච් එක බලන්න ගියේ අනූ අටේ අවුරුද්දෙදි. එතකොට ම  හිටියෙ නවයෙ පන්තියෙ. අපේ තරඟය පැවැත්වුනේ කොළඹ සිංහල ක්‍රීඩා සමාජ පිටියේදි. කොහොමටත් බිග් මැච් එක බලන්න යන එක ඒ දවස්වල ශිෂ්‍යයන් හැටියට අපිට හරිම විනෝදජනක වගේම වාසිදායක කටයුත්තක්. ඊට හේතුව විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍ය නායකයන්ගේ සංවිධාන ශක්තිය. සාමාන්‍යයෙන් බිග් මැච් එකේදි අපට දිවා ආහාරය සහ සිසිල් බීම බෝතල තුනක් නොමිලයේ ලැබෙනවා. තරඟයේ තෙවනි දවස වන විට පැමිණීම අඩු නිසා වැඩිපුරත් ලැබෙනවා. ඒ දිනවල ප්‍රවේශ පත්‍රය වුනේ රුපියල් තිහක් වගේ මුදලක්. ඒ මුදලෙ හැටියට අපිට ලැබුන පහසුකම් ඉහටත් උඩින්.

අනිත් සිත් ඇදගන්න සුලු කාරණාව තමයි අලංකාර සැරසිලි සහ අති ප්‍රසිද්ධ පපර බෑන්ඩ් හෙවත් සංගීත කණ්ඩායම්. දවස් තුන පුරාම එම සංගීතයට අනුව නිදහසේ දුුවිලි නාගෙන නටන්න ලැබීම අපිට ඒ දින වල ගෙන ආවෙ කියා නිම කල නොහැකි තරමේ සන්තෝසයක්. එ් සංගීතය ඇහෙන කොට ඕනේම කෙනුකුට ඉබේම නටන්න හිතෙන තරම්. මම බිග් මැච් නැරඹන්න ගිය ප්‍රථම අවුරුද්දෙදි අපේ විදුහලේ පාසල් ශිෂ්‍යන්ගේ කූඩාරමත් සාන්ත තෝමසුවන්ගේ ශිෂ්‍ය කූඩාරම් පිහිටා තිබුනේ එස්.එස්.සී පිටියේ ස්ථාන දෙකක. නමුත් පස්සෙ කාලෙකදි අප දෙවිදුහලේම කූඩාරම් එක ළඟ ඉදිවුනා. ඒක නිසා අපේ පිතිකරුවකු හතරේ හෝ හයේ පහරක් එල්ල කල විට සාන්ත තෝමසුවන්ගේ කූඩාරම් දෙසට හිතේ හැටි හූ හඬ ලබා දෙන්නට පසුබට වුනේ නෑ. ඒ වගේම ඔවුන්ගේ ශිෂ්‍ය නායකයන් අපේ කූඩාරම ඉදිරි පිටින් යන විට ඔවුන්ගේ කන් බිහිරි වන තරමට හූ හඬ නගමින් කෑ ගැසූ හැටි සිහිවන විට ආයෙමත් ඒ කාලයට යන්නට ඇත්නම් කියල හිතෙනවා. මොනව වුනත් මගේ පාසල් ජීවිතය තුල සාන්ත තෝමස් ශිෂ්‍යන් සහ අපේ ශිෂ්‍යන් අතර ගැටුම් ඇතිවෙනවා මම දැකල නැහැ. ලංකාවේ පාසල් අතර විනය අතින් ඉතාමත් ඉහළ මට්ටමේ හැසීරීමක් සාන්ත තෝමසුවන් තුල තිබුන බව අදටත් ආපසු හැරිලා බලන විට සිහි වෙනවා.

අපේ ශිෂ්‍ය කූඩාරම් ඉදිකරන්නෙ එස්.එස්.සී පිටියේ ප්‍රධාන ලකුණු පුවරුව ඇති ස්ථානය මැදි කරගෙන. උදේ ඉඳන් කෑ ගැසීමෙන් හෙම්බත් වෙලා ඉන්න අපි බොහෝ විට හවස් යාමයේ ලකුණු පුවරුව හෙවනේ බොහොම විවේක සුවයෙන් යුතුව වැතිරිලා ඉන්නවා. එස්.එස්.සී පිටියේ යකඩ වැටේ අස්සෙන් කකුල් දමාගෙන අපේ විද්‍යාලයීය කොඩියක් වනමින් හිටපු මාව එක වරක් රූපවාහිනි කැමරාවකටත් ලක්වුනා. එම දර්ශනය රූපවාහිනියේ ප්‍රදර්ශනය වන විට වඳුරු පැටියෙක් සත්තු වත්තෙ කූඩුවකින් එළියට එබිලා බලන දසුනක් සිහියට නැගීම වලක්වන්න බැහැ. ඇත්තටම ඒ අතීතය මොන තරම් සුන්දරද කියල සිහියට නැගෙන්නෙ දැන් තමයි.  

 මම නරඹපු මුල්ම රාජකීය – සාන්ත තෝමස් තරඟයෙදි මුලින්ම කාසිය වාසිය දිනුව සාන්ත තෝමස් කණ්ඩායම ලකුණු  රැස් කිරීමේ වාරය තමන්ට ලබා ගත්තා. තම පාසල් දිවිය තුල රාජකීය පන්දු යවන්නන් භීතියට පත් කල උපේක ප්‍රනාන්දු පිට්ටනිය හතර වටේට පන්දුවට පහර දුන්නෙ අපේ පිල හොඳින් ක්‍රීඩා කරන්නවා බලන්නට මුල්ම වතාවට ගිය මගේ බලාපොරොත්තු කඩ කරමින්. ඇත්තටම සාන්ත තෝමස් විදුහල මෑත භාගයේ බිහිප කල අපූරුතම පිතිකරුවා ඔහු වග මගේ හැගීම. හරියට සනත් ජයසූරියට අනූ හයේදි සෙසු කණ්ඩායම් දැක්වූ සැලකිල්ලට සමාන සැලකිල්ලක් ප්‍රතිවාදි පාසල් කණ්ඩායම් ඔහුට දැක්වූවා. ඒ තරඟයේ දිවා ආහාරය වන තුරුත් ඔවුන්ගේ  කඩුල්ලක් දැවුනෙ නෑ. අන්තිමේදි මුලු ලකුණු එකසිය විස්සෙදි ඔවුන්ගෙ මුල්ම පිතිකරුවා දවා ගන්නට අපේ පන්දුයවන්න් සමත්වුනේ අප අමන්දානන්දයට පත් කරමින්. එතෙක් වේලා දුක්මුසුව පසුවුන අපේ ශිෂ්‍යන් නැවත පණ ලැබුවා මෙන් ප්‍රීති ඝෝෂා නගමින් නැටුව ආකාරය මට අදටත් මතක් වෙනවා. දුවිලි වලාවලින් අපි සියලු දෙනාම වැසී යන තරමේ උද්යෝගයකින් යුතුව අපි ඒ නැටුමේ නිරතවුනා. කලින් වසරෙදි බිග් මැච් එක පැරදිලා හියපු අපේ රාජකීය කණ්ඩායම යන්තම් ජය පරාජයෙන් තොරව එම තරඟ නිමා කලා. දක්ෂ නායකයකු වුන රාජකීය නායක ෂානක පෙරේරා හට එම උත්සහය පිළිබඳව වැඩි අගය කිරීම ලබා දිය යුතුයි.

එහෙමනම් ඉතින් අන්තිමේදි “මගේ සටහන” නැවත වතාවක් ලියවුනා. ආයෙමත් ඉතින් එහෙම කරන්න දිරි ලබාදුන් මිතුරන් සිහියට නැගෙනවා. බිග් මැච් එක ගැන කියන්න කතන්දර එමටයි. දිගටම ලිව්වොතින් ඒ ටික අනිවාර්යයෙන්ම ලියනවා. එහෙනම් සමුගන්නට අවසරයි මේ සතියට.
 

    

Advertisements

7 thoughts on “බිග් මැච්

  1. Im so so glad to see this.. Thank god u have changed ur mind.. The only blog im reading is urs.. Hope u wont think to stop this again.. And hope u have changed the way u thought along with this.. And also, hope u have realized how much valuable u r.. Keep up writing friend.. All the best..!

  2. ”ඊට අමතරව තිලාන් සමරවීර, අවිශ්ක ගුණවර්ධන, හේමන්ත බොතේජු යන් ක්‍රීඩකයන්ගේ නම් බොහොම ප්‍රසිද්ධ වී තිබුනා.”

    මේ සටහන නැවත හොයා දුන්නාට ස්තූතියි..ඔයා ‍ගෙ සටහනේ ක්‍රිකට් ගහපු හේමන්ත මටත් මුණ ගැහී තියෙනවා එක්තරා නවාතැනකදී… ක්‍රිකට් ගහන්න ගිහින් නම් නෙවෙයි… සහෘදයෙකු විදිහට…හේමන්ත කවි පොකතුක් පළ කළා…”වළාකුළු” නමින්..ඉඩ ලද විටෙක කියවන්නට දෙන්නම්.

    අතීත මතක සටහන් ඔස්සේ ඇවිද යන කොට එකිනෙකා නොහඳුණනා බොහෝ දෙනා එකට මුණ ගැහෙනවා.

    ජීවිතය ගමන් කරන්‍නේ වෘත්තයක කියා මං කියන්නේ නිකං නෙවෙයි……….
    නේද ??

    :p

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )