කකුල උඩින්

“මගේ සටහන” ගිය වර ලිපිය මුල දවසෙදි එතරම්ම ප්‍රමාණයක් කියවල තිබුණෙත් නැහැ. කියවන එක එපා වෙලාදෝ කියලත් හිතුනා එක පාරටම. කොහොම වුනත් සතියෙ මැද වෙනකොට වෙනද කියවන ප්‍රමාණයම කියවල තිබුනා. අපේ බැචාලා කිහිප දෙනෙක් “මගේ සටහන” කියවනව කියල දැන ගත්තෙ මේ සතියෙ. ඒක බොහොම සතුටට කාරණාවක්. අපේ බැචාලට “මගේ සටහන” හඳුන්වා දීම ගැන අපේ පුබුදුනී ට “මගේ සටහන” හි ස්තුතිය පල කරනව ඉස්සෙල්ලම. එහෙම නම් “මගේ සටහන” දහ හත්වන ලිපිය මෙතැන් සිට ආරම්භ කරනව.

ගියවර ප්‍රතිචාර අතරෙ කියල තිබුනනෙ කාන්තාවන්ගෙ විතරක් නෙවෙයි පිරිමි පාර්ශවයෙත් වැරදි ගැන ලියන්න කියල. ඒක කතාව ඉතින් ඇත්ත. නොයෙක් ආර්ථික , සමාජ සහ දේශපාලන විපර්යාස වලට මුහුණ දුන්නට පස්සෙ ගැහැණු පිරිමින්ගෙ හැසිරීම් රටා වෙනස් වෙලා තියෙන එක පුදුමයක් නෙවෙයි. සරලවම කියනවනම් කාගෙ කාගෙත් කිල්ලෝට වල හුණු ටික ටික තියෙනවනෙ. දවසින් දවස මිනිස් සම්බන්ධතා වල තිබිය යුතු මානූෂීය භාවය ගිලිහිලා යන ආකාරය දකින කොට දුක හිතෙනවා.  ගනුදෙනු ඇරෙන්නට වෙනත් දෙයක් අපි ඉදිරිපිට නැති වෙන තැනට සමාජය ගමන් කරනවා. ඔය කාරණාව ගැන “මගේ සටහන” පාඨකයන්ට හිතල බලන්න කියල ආරාධනා කරනව.

කාන්තාවන් හැන කියන කොට මට තව කතාවක් මතක් වුනා. මේ කතාව අපේ පිරිමි පාර්ශවයෙ උදවියට ටිකක් කල්පනා කරල බලන්න හිතෙන ආකාරයෙ කතාවක් වෙයි කියල හිතෙනව. කතාව මං කියෙව්වෙ “මුතුහර” සඟරාවකින්. මං හතේ පන්තියෙ ඉඳල “මුතුහර” සඟරා එක්ක ඇතිවුණ බැඳීම තාම එහෙමම තියෙනව. ඒ හරහා මගෙ දැනුම් පිපාසය සංසිඳවගන්න ලැබුණු පිටිවහල අති විශාලයි. වැඩිය වැල් වටාරම් නෑතුව මං කතාව කියල ඉන්නම්.

මේ සිදුවීම වෙලා තියෙන්නෙ ඉන්දියාවෙ යටත් විජිත පාලන සමයෙදි. ඒ කාලෙ ඉන්දියාවෙ සේවය කරපු මහත්මයෙක් තමන්ගෙ හිත මිතුරන් පිරිසකට සාදයක් පැවැත්තුවලු. සාදය බොොම ජයටම පැවැත්වීගෙන යන අතරෙ සියලු දෙනාම ප්‍රධාන ශාලාවෙ කෑම මේසයෙ අසුන් ගෙන ඉන්නවලු. සාමාන්‍යයයෙන් පිරිසක් එකතු වුනහම නොයෙක් මාතෘකා ඔස්සෙ වාද විවාද ඇති වෙනවනෙ. මෙතනදිත් ඔය වගේ වාදයක් ඇතිවුනාලු කර්නල් වරයෙක් සහ තරුණියක් අතර. මාතෘකාව වුනේ හදිසි අවස්ථාවකදි කලබල නොවී නිවැරදි තීරණ ගැනීමේ හැකියාව තියෙන්නෙ ගැහැණු පාර්ශවයටද පිරිමි පාර්ශවයටද කියන එක.

අර තරුණියත් බොහොම උනන්දුවෙන් තියුණු විදිහට විවාදයට එළඹිලා ඉන්නවලු. මේසෙ හිටපු අනිත් උදවියත් පොහොර දමමින් මේ කතාවට සම්බන්ධ වෙමින් හිටියලු. මේ අතරෙදි ඔය මේසෙ හිටපු එක්තරා මහත්මයෙක්ට (අපි කියමු ජැක් කියල) තමන්ගෙ ඉදිරිපස අසුන්ගෙන හිටපු සාදය සංවිධානය කරපු ආරාධකයගෙ බිරිඳගෙ මුහුණ දිහා දැකල අමුත්තක් තේරුණාලු. එක පාරටම ඇයගෙ මුහුණෙ මස් පිඩු දැඩි වෙලා භීතියට පත් වෙනව ඔහු නීරීක්ෂණය කලාලු. මොකක් හෝ අසාමාන්‍ය දෙයක් සිද්ධ වෙන බව ඔහුට එවෙලෙ දැනුනලු. ඊළඟට අර කාන්තාව ළඟ හිටපු මෙහෙකාර කොලුවකුට කතා කරල රහසින් මොකද්දෝ කොඳුරනව ඔහු බලා ගෙන හිටියලු. මෙහෙකාර කොලුවත් විස්මයෙන් වගේ ඇගේ දිහා බලල නිවස ඇතුලට ගිහිලල ඉක්මනට ආපසු ආවලු කිරි දමාපු දීසියකුත් අරගෙන. මෙහෙකාර කොලුවා ඒක ශාලාවට එපිට ආලින්දයෙ ඒ කිරි දීසිය ගිහින් තිබ්බලු. සංවාදයෙ ගිලිල හිටපු නිසා අනිත් උදවියට මේ ගැන අවධානය යොමු වුනේ නෑ.

ඉතින් මේ සිද්ධිය බලාගෙන හිටපු මහත්මය කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තලු මේ කොකද වෙන්නෙ කියල. සාමාන්‍යයෙන් ඉන්දියාවෙ කිරි දීසියක් තියන්නෙ සර්පයන්ට. ඒ කියන්නෙ මේ ශාලාව ඇතුලත සර්පයෙක් සිටිය යුතුයි. ඔහු වටපිට බැලුවා ශාලාවෙ හැම කෙලවරකම. සර්පයෙක්ගෙ සලකුණක් වත් නැහැ. එක පාරටම ඔහුට තේරුණා එහෙනම් සර්පයා ඉන්නෙ කෑම මේසය යට බව. අනතුරු අඟවල කෑ ගහුවොත් සර්පයා කලබල වෙලා දෂ්ඨ කරනව නියතයි.  ඒක නිසා ඔහු හිතුව මොකද කරන්නෙ කියල.

එක පාරටම ඔහු මෙහෙම කියමින් කෑම මේසේ රැස්වෙලා හිටපු උදවියගෙ අවධානය තමන් වෙත දිනාගත්ත. “මං දැන් එකේ ඉඳන් තුන්සීයට ගණන් කරනව , ඒ කාලය ඇතුලත හැමෝම හෙලවෙන්නෙ නැතිව ඉන්න ඕනේ. එහෙම ඉන්න බැරුව තමුන්ගෙ හැඟීම් පාලනය කරගන්න බැරි වුන කෙනා පරාදයි.” හැමෝම යෝජනාවට එකඟ වුනා. දැන් ගණන් කිරීම ආරම්භ වුනා. එකයි, දෙකයි,  …….. ………………….   දෙසිය අසූ තුනයි. ්

ඒ මොහොතේ මේසය යටින් මතුවුන දැවැන්ත නාගයෙක් ආලින්දයෙ කිරි දීසිය දිහාවට ඇදෙන්න ගත්ත. වහාම පුටුවෙන් ඉවතට පැනල හැමෝටම අනතුරු අඟවන ගමන් ඔහු ශාලාවෙ දොර ඉක්මනට වහල දැම්මා. රැස්වෙලා හිටපු පිරිස පුදුමයට පත්වුනා වුන දේ ගැන. එවෙලෙ සාදය සංවිධානය කරපු මහත්මය කිව්ව මෙන්න මෙහෙම.

“හදිසි අවස්ථාවකදි නිවැරදි තීරණ කලබල නොවී ගන්න පිරිමි දක්ෂයි කියන එක ජැක් මහත්මය අපිට උදාහරණයකින්ම පෙන්නල දුන්නා”

“පොඩ්ඩක් ඉන්න” මේ ජැක් කියන පුද්ගලයා අර මුලින් කිව්ව ආරාධකයගෙ බිරිඳ දිහාවට හැරෙමින් කිව්වලු.

“මට කියනවද ඔබ කොහොමද දැනගත්තෙ මේසය යට නාගයෙක් ඉන්න බව” සාදයෙ හිටපු පිරිස වෙන්නෙ මොකද්ද කියල හිතාගන්න බැරුව ඉහළට ගත්ත හුස්ම  පහල දාන්නෙ නැතුව අර කාන්තාව දිහා බලන් හිටියලු. ඒ කාන්තාවත්  හෙමිහිට හිනා වෙලා මෙහෙම කිව්වලු.

“ඌ ඉස්සෙල්ලම බඩ ගාගෙන ඇදුනෙ මගෙ කකුල උඩින් නිසා”

කොහොමද කතන්දරේ. ඇත්ත කතන්දරයක් වුනත් ප්‍රබන්ධයක් වුනත් ඒක බොහොම වටින කතාවක් කියලයි මට හිතෙන්නෙ. අපි බොහෝ වෙලාවට නොයෙක් දේවල් ගැන අධි තක්සේරුවෙන් ඉන්නවනෙ. ඒ වුනාට හිතට එකඟව හිතල බැලුවොත් මේ ලොකේ තියෙන කාරණා වල යතාර්ථය අපි විසින් ගොඩ නගා ගත්ත දේවල් වලට වඩා බොහොම වෙනස් බව තේරුම් ගන්න පුලුවන්.

ඔය ගැහැණු පිරිමි කතන්දරේ ගැන තව කිව්වොත් කාලෙකට ඉස්සෙල්ලා ගුවන් විදුලි නාලිකාවක් ගැන ගිය දැන්වීමක් මට මතක් වෙනව. ඒ දැන්වීමේදි කියනව “හැකියාවට ගැහැණු පිරිමි භේදයක් නැහැ” කියල. ඒකත් මං කැමති කියමනක්. වැදගත් වන්නෙ මිනිස්සු හැටියට කොතරම් හොඳින් හැසිරෙනවද කියන එක විතරයි. මං ගිය සතියෙ කිව්වා වගේ ගෙවල් වල අපේ අම්මල ඒ කියන්නෙ කාන්තා පාර්ශවය කරන වැඩ කන්දරාවෙ මූල්‍යයමය වටිනාකම එහෙම බැලුවොත් කොච්චර වටිනාකමක් තියෙයිද? නමුත් කිසිම මැසිවිල්ලක් නගන්නෙ නැතුව ජීවිතේ දුක්ඛ දෝමනස්සනයන්ට මුහුණ දෙන්න කාන්තාවන්ට පුලුවන් වුනේ මාතෘත්වය කියන සොබාදහමින් මිනිස් වර්ගයා සතුවුන විශිෂ්ඨතම ගුණය ඇයට දායාද වුන නිසයි කියන එක මගේ කල්පනාව.

සාමාන්‍යයෙන් කියනවනෙ පැටියෙක් ලැබුනම අලි රංචුවක ඉන්න අනිත් ඇතින්නියන්ටත් කිරි එරෙනව කියල. ඇත්තටම අම්ම කියන්නෙ කොහොමටත් විශ්ව සංකල්පයක් වගෙයි. මානව ඉතිහාසය පුරාවටම කාන්තාව මීට වඩා ඉහළින් සැලකුම් ලබන්න ඇයට ලැබ්‍ෙන අම්ම කියන පදවියම හොඳටම ඇති.

කරගෙන ආපු  මාතෘකාවෙන් බැහැර වෙලා ටිකක් මගෙ ජීවිතේ දිහාවට ආපහුව හැරෙන්න හිතුනා. ගිය සතියෙ ප්‍රශ්න පත්තර දෙකකට උත්තර ලියන්න විශ්ව විද්‍යාලෙ ගිහින් ආවා. ඒක නිසා දැන් හිත ටිකක් නිදහස්. තවත් එකක් තියෙනව ලියන්න. ඒක වෙලා තියෙන නිසා කරදරයක් නැතුව ලියල දාන්න පුලුවනි. හැබැයි ඒක නිසා “මගේ සටහන” ලබන සතියෙ පල කිරීම ටිකක් ප්‍රමාද වෙන්නත් ඉඩ තියෙනව.

 “මගේ සටහන” ලියන්න ගත්තෙ අන්තිම මොහොතෙ. ඒ කියන්නෙ ඉරිදා රැ වෙලා. එක පාරටම ලියන්න දෙයක් හිතා ගන්න බැරුව පසු තැවි තැවී තමයි හිටියෙ. ලියන එක ආරම්භ කලාට පස්සෙ අදහස් ගලාගෙන ආවා. ප්‍රතිචාරය සඳහන් කරල තිබුන වගේ අනිත් උදවියත් තමුන්ගෙම කියල බ්ලොග් අඩවියක් පටන් ගන්නවනම් බොහොම සතුටුයි.

කාලය ඉක්මනට ගෙවිල යන බව සමහරවිට නොතේරෙන කම නිසාදෝ කරන්න බලාපරොත්තු වෙලා හිටපු වැඩ කිහිපයක් තවම කරන්න බැරිවුනා. කාලෙ ගෙවිල යන ඉක්මන ගැන පුදුමත් හිතෙනව මට එහෙම වුනහම. එහෙමනම් ඉතින් නිදිමත වැඩිවේගෙන එන නිසා “මගේ සටහන” හමාර කරනවා. ලබන සතියේ ප්‍රමාද වී හෝ නැවත හමුවෙමු.

Advertisements

3 thoughts on “කකුල උඩින්

  1. ඔබ හරි ඇතැම් හදිසි තීරණ ගැනීමේදී පිරිමින්ට වඩා ගැහැණු අය කලබල නොවෙන බවයි පොදු මතය වන්නේ,නමුත් ඒකත් මට හිතෙන්නේ සාපේක්ශයි, මා දන්න සමහරුන් කලබල අවස්තාවකදී කෑ කෝ ගසමින් පළමුවෙන් ඉවතට දුවන්නේ ඔවුන්, ඒක එක එක, පුද්ගලයාගේ චරිතය මත පදනම් වූවක්, තවත් මා ඇසූ කතාවක් තමයි, ගැහැණුන්ට වේදනා උහුලන්න පුලුවන් කියන එක, ඒකයි මාතෘත්වය ගැහැණියට හිමි වෙන්නේ, ඉවසීම අතින් බැලුවත් ගැහැණියට වඩා හොදින් ඉවසන්න පුලුවන්.ඔබේ සටහන නිරතුරු කියවනාවා. නමුත් ඒ ගැන හරවත් සංවාදයක යෙදෙන්නට මේ එහෙට මෙහෙට දුවන හිත ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.වටිනා අදහස් ගොන්නක් මෙලෙස සම්පින්ඩනය කිරීම ගැන මගේ ස්තූතිය

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )