“මගේ සටහන” මේ ලියන්න සූදානම් වෙන්නෙ විසි හත් වන සටහන. ගිය සතියෙ සටහනට ප්රතිචාර පල කරපු සියලුම දෙනාටම බොහොම ස්තූතියි. ගොඩක් අයගෙ අදහස වෙලා තිබුනෙ “මගේ සටහන” හි පුරුදු රටාවට ලියනවනම් හොඳ බවයි. ඒක නිසා මේ සතියෙ පරණ විදිහටම ලියන්න කල්පනා කලා. ඉන්ධන මිල ඉහළ යාම නිසා තාම සාමාන්ය මහජනතාව හොල්මන් වෙලා ඉන්න ඉරිදා උදේ වරුවෙ සටහන ලියන්න හදන්නෙ.
ගිය සතියෙ මම කිව්වනෙ ක්රිකට් ගහන්න තිබුණු ආසාව ගැන . මේ සතියෙ කියන්න හදන්නෙ කතන්දරේ ඉතුරු ටික. ඔන්න ඉතින් ළමයි ගොඩක් දෙනා මොකක් හරි ක්රීඩාවක නිරත වෙනවා දැක්කම මටත් ලොකු ආසාවක් ඇති වුනා. මුලින්ම මම ගියා චෙස් සෙල්ලම් කරන්න. දවස් දෙක තුමක් ගියාට පස්සෙ මට වැඩේ එපා වුනා. ඊට පස්සෙ මම කල්පනා කලා මොකද්ද කරන්නෙ කියල. වැඩිය වියදම් යන්නෙ නැති සෙල්ලමක් වෙන්නත් ඕනේ. නැත්තම් අවශ්ය බඩු භාණ්ඩ ගන්න අම්මට වද දෙන්නත් බෑ. කොහොම හරි නවය පන්තිය වෙනකම් මම සද්ද නැතුව හිටියා. ඒ කාලේ අපේ පන්තියෙ ඉගෙන ගත්ත, පාසලේ නේවාසිකව නැවතිලා හිටපු ළමයි ගොඩක් දෙනා මොකක් හරි සෙල්ලමක් කලා. මගේ හොඳම මිත්රයෙකුත් ඔය අතර හිටියා. මම මිනිහට කිව්වා මගේ ආසාව ගැන.
ඒ පාර ඉතින් මිනිහත් මට කියපි එහෙනම් ගෙදරින් අහල ආවා නම් හවස ඉඳල සෙල්ලම් කරන්න පුලුවනි කියල. මමත් බොහොම කැමැත්තෙන් අම්මට ගිහින් කිව්වා මගෙ ආසාව ගැන. හවස මට තනියම ගෙදර එන එක ගැන අම්මා ටිකක් අකමැති වුනත් මට අවසරය ලැබුනා. මමත් හරිම ආසාවෙන් හා හා පුරා කියල දවසක් හවස නැවතුනා. ඒ වෙනකොටත් මම කරන සෙල්ලම මොකද්ද කියල හරි හැටි තීරනයක් තිබ්බෙ නෑ. ඒ වුනාට මගේ හොඳම මිත්රයා හොකී සෙල්ලම් කරපු නිසා මමත් ඒකම කරනවා කියල හිතා ගත්තා.
ඇත්තටම කියනවනම් ඊට කලින් මම හොකී සෙල්ලම් කරනවා දැකලා තිබ්බෙ නෑ. යන්තම් ඉතින් මොකක් හරි සෙල්ලමක් කරන්න ලැබුනු එක ගැන මුල්ම දවසෙ පුදුම සතුටක් දැනුනෙ. ඒ කාලේ මම නවය පන්තියෙ හිටියට උපන්නෙ ජනවාරි මාසයක නිසා මාව අයත් වුනේ දහ තුනෙන් පහල වයස් සීමාවට. මගෙ පලවන අවුරුද්ද ඒක නිසා මට ඒකත් ලොකු වාසියක් වුනා. හැබැයි ඉතින් සෙල්ලම් කරන්න පටන් ගත්තට මුල දවස් වල තිබුන ප්රධානම ප්රශ්නෙ මටම කියල හොකී පිත්තක් නොතිබුන එක. සාමාන්යයෙන් තමන්ට හුරු පුරුදු පිත්තකින් ක්රීඩා කරන එක ලොකු වාසියක්. මුල දවස් වල මට සිද්ධ වුනේ ඉස්කෝලෙ තිබුන පිත්තක් තෝර ගෙන සෙල්ලම් කරන එක. සමහර වෙලාවට ගොඩක් ලමයි පුහුණු වෙන්න ඉන්නව නම් පිති මදි වෙනවා. එතකොට ඉතින් හිතට හරි අමාරුයි. ගොඩක් වෙලාවට අපිට වඩා වයසින් වැඩි ළමයි හොඳ පිති තෝර ගන්නවා. අපිට ඉතුරු වෙන්නෙ එච්චර හරි නැති ඒවා.
බැරිම තැන මම අම්මට කරදර කරන්න පටන් ගත්තා මටත් හොකී පිත්තක් අරගෙන දෙන්න කියල. අන්තිමේ දි අම්මත් මං ගැන අනුකම්පා කරල මට හොකී පිත්තකුයි බෝලයකුයි අරගෙන දුන්නා. ඒ දවස්වල තිබුන ලාබම ගානට තිබුනෙ ඒවා තමයි. සාමාන්යයෙන් හොකී පිත්තක් මාගෙන යන්න මලු තියෙනවනෙ. එහෙම එකක් තිබුනෙ නැති නිසා මම හොකී පිත්ත අරගෙන යන්නෙ එන්නෙ නිකම්ම තමයි. ඒකත් අරගෙන පාරෙ ටිකක් හයියෙන් දුවල ගියොත් මිනිස්සෙ හිතන්න ඇත්තෙ රණ්ඩුකට යනවා කියල. වැඩිය දේවල් ඉල්ලන එක හරි නැති නිසා හොකී පිත්තෙන් විතරක් සැනසෙන්න සිද්ධ වුනා.
හොකී පිත්ත අරගෙන යන එන එකේ අනිත් වදය වෙලා තිබුනෙ අපෙ පන්තියෙ හිටපු කොලෙ රැලෙන් පරිස්සම් කරගන්න එක. සමහරෙ ඒකෙන් ක්රිකට් ගහන්න හදනවා. එහෙමත් නැත්තම් කාට හරි තඩි බානවා. අන්තිමට ගුටි කාපු එකාට මාත් එක්කත් කේන්ති යනවා. මට ඉතින් අපේ දඩබ්බර කොල්ලන්ට කන්නලව් කරන්න වෙනවා “අනේ ඕක මෙහාට දීපං” කියල. හොකී පිත්ත බේරගන්න බැරිම තැන මම කලේ ඒක උදේ ඉස්කෝලෙට ගිය ගමන් නේවාසිකාගාරයේ තියන එක. එහෙම කරන්න ගත්තෙ ඉතිහාසය පාඩම වෙලාවෙ වෙන කොලුවෙක් පිත්ත අරගෙන තව කොල්ලෙකුට අනිනවා දැකපු ගුරුතුමා පිත්තෙ අයිතිකාරයා වුන මාවත් එක්කම පන්තියෙන් එළියට ඇදල දැම්මට පස්සෙ. එවෙලෙ පන්තියෙන් එළියට ගියහම මම ඇති වෙච්ච කේන්තියට සිද්ධියට මුල්වුන කොලුවට හොකී පිත්තෙන් සංග්රහ කලා.
මම කොහොමටත් ක්රීඩාවට ඒ තරම් දක්ෂ නැති බව මම කලිනුත් කිව්වනෙ. ඒ වයසෙදිත් මම බොහොම පුංචි කොල්ලෙක් අනිත් ළමයි එක්ක තියල බලන කොට. ඒ වුනත් හැමදාම වරද්දන්නෙ නැතුව පුහුණු වීම් වලට ගිය නිසාම මම පලවන අවුරුද්දෙම අවුරුදු දහ තුනෙන් පහල හොකී කණ්ඩායමට තේරුනා. ඒ කණ්ඩායම අනූ අට අවුරුද්දෙ කොළඹ දිස්ත්රික්ක පාසල් හොකී ශූරතාවයෙ තුන්වන ස්ථානය දිනාගත්තා. තුන්වන තැන සඳහා පැවති තරඟයෙදි අපි වෙස්ලි විද්යාලය පරාද කලා. ඊට පස්සෙ අවුරුදු වලත් මම දිගින් දිගටම කණ්ඩායමට තේරුනා. කොහොම හරි අපේ අම්මා ක්රීඩා කටයුතු වලට යන එක ගැන ඒ තරම් විරුද්ධ වුනේ නැතත් අපේ මාමා නම් බොහොම තදින් විරුද්ධ වුනා.
මාමා හිතුවෙ මම සෙල්ලම නිසා ඉගෙන ගන්න වැඩ අතපසු කර ගනියි කියලා. මොකද මම අනිත් ළමයි යන තරම් අමතර පන්ති ගියෙ නෑ පුහුණුවීම් නිසා. අනික මම එන්නෙ රෑ බෝ වෙලා සතියට දවස් තුනක්. ඉතින් මමම හොකි පිත්ත උස්ස ගෙන යනවා දකින අපේ මාමා මට කැ ගහනවා මෙහෙම “කොලුවො , ඔය කුඩ මිටි ගැහිල්ල නවත්තල දාලා ඉගෙන ගනින්”. සාමාන්යයෙන් හොකී පිත්තක අග කොටස කවාකාර හැඩයක් තියෙන්නෙ හරියට කුඩ මිටක් වගේ. මාමා කොහොමටත් හොකී ගැන මෙලෝ හසරක් දන්නෙ නෑ. ඒක නිසා එයා කියන්නෙ “අර කොල්ලා ගෙ කුඩ මිටි සෙල්ලම” කියලා. ඒ කාලේ ඒක ඇහෙන කොටත් මට හරි විනෝදයි. හැබැයි ඉතින් තාත්තා නැති වුනාට පස්සෙ අපි ගැන බොහොම සෝදිසියෙන් ඉඳල රැකවරණය සැපයුවෙ මාමා තමයි. ඒක ජීවිතේ තියෙන තුරාවට අමතක කරන්න බෑ.
මමත් ඉතින් උසස් පෙළ පන්තිය දක්වාම හොකී සෙල්ලම් කලා. ක්රීඩා කිරීම නිසා ජීවිතේට ඉගෙන ගත්ත දේවල් නම් බොහොමයි. මම අති විශිෂ්ඨ මට්මේ ක්රීඩකයෙක් නම් වුනේ නෑ කවදාවත්. නමුත් මම පුලුවන් විදිහට සෙල්ලම් කලා. ඒක නිසා අති විශිෂ්ඨයෙක් වෙන්න බැරි වුන එක ගැන නම් කවදාවත් දුක් වුනේ නෑ. ඒ සියලුම දේවල් අතර අපි ලබාගත්ත ලොකුම දිනුම ලැබුවෙ මම විශ්ව විද්යාලයට ඇවිත් සෙල්ලම් කරන්න පටන් ගත්තට පස්සෙ. ගිය අවුරුද්දෙ නොවැම්බර් මාසෙ තිබුන නව වෙනි ශ්රී ලංකා විශ්ව විද්යාල ක්රීඩා උළෙලෙ දි අපිට මොරටුව විශ්ව විද්යාලය වෙනුවෙන් හොකී ඉසව්වෙ රන් පදක්ම දිනා ගන්න ලැබුනා. ඒ තරඟ වලදී මුල් වටයෙදි කැළණිය කණ්ඩායමත්, අවසන් පූර්ව වටයේදි කොළඹ කණ්ඩායමත් පරාද කරපු අපි අවසාන තරඟෙදි රජරට කණ්ඩායම ලකුණු 3-0 විදිහට පරාද කලා.
ඒකේ තිබුන හරි අපූරු තරඟය වුනේ කොළඹ විශ්ව විද්යාලය සමඟ තිබ්බ තරඟය. ඒ තරඟය අපි දිනුවෙ ඉතාම තියුණු සටනකින් පස්සෙ. අනිත් කාරණාව ඒ කණ්ඩායමේ හිටිය වැඩි දෙනා පාසලේදී මාත් එක්ක එකට හොකී ක්රීඩා කරපු සඟයො වීම. සමහරු මගේ වයස් කාණ්ඩයෙ. තවත් අය අපිට වඩා ඉහල පන්තිවල හිටපු දැන් කොළඹ වෛද්ය පීඨයේ ඉගෙනුම ලබන සිසුන්. ඉස්කෝලෙ දී එක කණ්ඩායමේ ක්රීඩා කරපු අපි දෙපැත්තකට බෙදිලා ක්රීඩා කලත් තරඟය ඉවර වෙලා නැවතත් සුහද මිතුරන් බවට පත් වුනා. කොහොමටත් ගොඩක් විශ්ව විද්යාල වල අපේ සමකාලීන මිත්රයන් ක්රීඩා කලා. එහෙම නොහිටියෙ පේරාදෙණිය කණ්ඩායමේ විතරයි.
තාමත් ඉතින් ක්රීඩා කිරීමේ ආසාව අත ඇරිලා නෑ . හැබැයි ගොඩ කාලෙකින් පුහුණුවීම් කරන්නත් බැරිවුනා. ආයෙමත් පිට්නිය පැත්ත යන්න තමයි හිතාගෙන ඉන්නෙ. එහෙමනම් ඉතින් පුරුදු සීමාවට ආව නිසා මේ සතියේ “මගේ සටහන” නිමා කරනවා. දැන් “මගේ සටහන” හි ඒ තරම් රසයක් නැහැයි කියල ප්රතිචාරයක් ලැබුනා ගිය සතියෙ සටහනින් පස්සෙ. නැවත සුපුරුදු රටාවට එළඹෙන්න ඉක්මනට උත්සහ කරනවා. ඒක නිසා අඩු පාඩු ගැන හැකි තරම් ප්රතිචාර දක්වන්න කියල ඉල්ලා සිටන අතරවාරයේ නැවතීමේ තිත තබනවා. ලබන සතියේ නැවත හමුවෙමු.
